Аҷибтарин ҳодисае, ки ин ҷаҳон дидааст ва хоҳад дид, замоне буд, ки Писари Худо — Худо дар ҷисм зоҳиршуда — сари худро дар марг бар салиби Ҷолҷота хам кард. Ба он соат, ҳамаи ҳодисаҳо дар гузаштаи абадӣ мерасанд. Ҳамаи мақсадҳои Худо онро дар назар доштанд. Маслиҳатҳои Худои Сегона дар интизори он таҳия шуда буданд. Амалҳои офариниш танҳо омодагӣ ба он буданд. Муносибатҳои тақдирӣ ва иҷозатдиҳанда бо инсоният, ҳама ба он нигаронида шуда буданд. Таърихҳо, ҳаёт ва марги одамон, намунаҳо ва сояҳои асри гузашта, онро пешгӯӣ ва пешбинӣ карданд. Ин интизории имон ва умед дар патриархҳо, пайғамбарон ва забурнависон буд. Онҳо онро диданд, гуфтанд, фазилатҳои онро суруданд ва ба арзишҳои он такя карданд. Ин маркази ду абадият аст, ки дар он ҳамаи чашмҳо вомехӯранд. Ҳар як сатри шаҳодати патриархалӣ ва пайғамбарӣ ба он муттаҳид шуд. Ҳар як ҳақиқате, ки аз ҷониби евангелистҳо эълон шудааст ва аз ҷониби ҳаввориён таълим дода шудааст, аз он фарқ мекунад.
Ин соати шикасти дӯзах, пирӯзии осмон буд. Овози баланде, ки дар он Ранҷбари Муқаддас фарёд зад: «Тамом шуд», пирӯзии Ӯро эълон кард. Пардаи дарида дар маъбад ба он шаҳодат дод. Қабрҳои кушода ғалабаи Ӯро бар марг эълон карданд. Эҳёи пурҷалоли Ӯ тасдиқи Худо аз Масеҳи радшудаи Ӯ, мӯҳри Ӯ бар кори тамомшуда ва қабулшудаи Ӯ буд. Он «Салиби аҷиб» аз он вақт инҷониб мавзӯи воизону шоҳидон ва шаҳидон буд. «Воизи Салиб» ҳанӯз ҳам қудрати Худост.
Ин паёми сулҳ ба тамоми инсоният аст. Он ҳеҷ гоҳ кӯҳна намешавад, он шабнами ҷавонии худро нигоҳ медорад. Дар Салиб, масеҳӣ ҷалол меёбад. Ин унвон ва шиносномаи ӯ ба осмон аст. Ӯ бар асоси шоистагии он истодааст ва дигареро намеҷӯяд. Салиб ба тӯфонҳо ва лашкарҳои дӯзах муқобилат мекунад. Шайтон аз он метарсад, мекӯшад онро пинҳон кунад ва беҳуда барои вайрон кардани қудрати он нақша мекашад.
Аммо «Салиб ҳанӯз ҳам устувор аст» — «Ҳолилуё барои Салиб». Бигзор он ҳамчун парчам баланд бардошта шавад. Ин ягона умеди ҷаҳон аст.
Ҳамаи онҳое, ки ба он менигаранд — ба Ӯ, ки бар он ҳамчун Қурбонӣ, Кафил ва Ҷойгузин мурд, паноҳ ёфта, наҷот ёфта ва барои ҷалол мӯҳр зада шудаанд. Дар фазилатҳои он, ҳамаи онҳое, ки ба Писари Худо ҳамчун Фидияи шахсӣ, Наҷотдиҳанда, Ҳомии худ эътимод доранд, сафед карда мешаванд. Дар арзишҳои он, онҳо қабул карда мешаванд. Дар ғалабаҳои он, онҳо шарик мешаванд. Дар талафоти он, онҳо бо хурсандӣ шарик мешаванд. Дар назди ҷаҳони масхаракунанда, онҳо нишони шарми онро бо шодӣ мебардоранд. Он онҳоро аз «водии соя» то дарвозаҳои биҳишт равшан хоҳад кард. Бӯи ширини он онҳоро дар соҳили дигар пешвоз хоҳад гирифт.
Дар соати ояндаи тағйирот аз марговарӣ ба ҳаёт ва мутобиқат ба Масеҳ, аз эҳё ба фанонопазирӣ ва ҷалолёбӣ бо Масеҳ, он бо шукӯҳе «аз офтоб равшантар» хоҳад дурахшид. Салиб дар нури абадӣ дар миёни қаламравҳои ҷалол хоҳад дурахшид, зеро «Барра тамоми ҷалоли Сарзамини Иммануил аст». Аввалин нотаи бузурги он «Ҳолилуё»-и бузург, ки дар миёни тахти Худо аз ҷониби лашкарҳои бешумори наҷотёфтагон суруда мешавад, ин аст: «Ту сазовор ҳастӣ, зеро ТУ КУШТА ШУДӢ». Ва дар тамоми издиҳоми осмонӣ аз пирони тоҷдор, издиҳоми либоспӯши сафед, лашкарҳои хурмобардор ва сарояндагони арфанавоз, ин хор меғелад: «Сазовор аст Баррае, ки кушта шуд» — Барраи Ҷолҷота».»
