Таваллуди беназир
Мо ҳама эҳтимол дар бораи ҳадди аққал як ҳикоя дар бораи ҳомиладорӣ ё таваллуди ғайриоддӣ медонем. Модаре, ки ҳангоми рондан ба беморхона таваллуд мекунад, чунин мисол аст.
Чизҳое, ки дар Навиштаҳо дар бораи таваллуди Худованд Исо сабт шудаанд, аз ҳама ҳикояҳои мо зиёдтаранд, зеро шахсе, ки таваллуд мешуд, худи Худо буд (Матто 1:23). Он ки одамро офарид, Одам шуд. Он ки абадист, дар замон пайдо шуд. Худо, ки рӯҳ аст, ҷисм гирифт. Мақсади омадани Ӯ пеш аз таваллудаш эълон шуда буд, на танҳо чанд рӯз пеш, балки садҳо сол пештар. Ва оё ягон таваллуди дигарро лашкари осмонӣ эълон карда буд, ё кӯдаке, ки бо ситорае баста шуда буд, ки дигарон аз масофаи хеле дур дида буданд?
Вақте ки мо дар бораи таваллуди кӯдак фикр мекунем, мо дарозӣ ва вазни он, ки волидон кистанд, дар куҷо рух додааст ва дигар тафсилотро ба назар мегирем. Чунин омилҳо аксар вақт ба некӯаҳволии кӯдак ҳангоми ба воя расиданаш таъсир мерасонанд. Аммо, мо эътироф мекунем, ки чизҳои гуногун дар робита ба таваллуди Худованд Исо аз ҷониби Худо таъин ё тартиб дода шуда буданд пешакӣ то ба мо дар бораи он ки Ӯ кист ва чӣ кор хоҳад кард, сухан гӯянд. Ҳама барои ҷалоли Ӯ буд.
Дар ҳақиқат, Худо мехоҳад, ки ҳама таваллудҳо ва ҳаётҳо пурра ба шараф ва ҷалоли Ӯ бошанд. Ҳомиладорӣ, ки дар натиҷаи якҷояшавии мард ва занаш ба вуҷуд меояд (Ҳастӣ 2:24), чизе камтар аз мӯъҷиза нест. Кӯдакон худ баракатҳои Худо мебошанд (Забур 127:3). Волидон дастур дода шудаанд, ки онҳоро дар тарбия ва насиҳати Худованд ба воя расонанд (Эфсӯсиён 6:4). Аммо, таваллуди Худованд Исо бениҳоят беназир буд ва мо дар саҳифаҳои минбаъда як қатор нуктаҳоро баррасӣ хоҳем кард.
Қисми зиёди ҷаҳон таваллуди Масеҳро дар ин вақти сол ҷашн мегирад, гарчанде ки санаи воқеӣ номуайян аст. Ин хусусият – номуайянӣ – набояд дар ҳаёти шумо дар бораи чизҳои Худо бошад. Масалан, оё шумо медонед, ки агар шумо як соат пас аз ҳозир мемурдед, ба осмон мерафтед? Дар ин масъала шубҳа кардан лозим нест. Агар шумо пешниҳоди наҷоти Худоро қабул накарда бошед, шумо метавонед ҳозир ин корро кунед ва дар Масеҳ махлуқи нав шавед. Шумо метавонед аз нав таваллуд шавед – таваллуди дигаре бо сифатҳои беназир!
Ба Худованд Исои Масеҳ имон оваред, ва наҷот хоҳед ёфт (Аъмол 16:31 NKJV).
Ин изҳорот, ки аз ҷониби Худо дода шудааст, барои номуайянӣ ҷой намегузорад. Имрӯз ҳаёти худро ба Ӯ бахшед! Мо метавонем ба шумо бигӯем, ки чӣ тавр.
