«Оё ман барои ту оромӣ наҷӯям, то ки ба ту некӯӣ бошад?» Дар ин мақолаҳо мо мехоҳем ба ҳамаи онҳое, ки оиладор нестанд, нишон диҳем, ки роҳи беҳтаре аз он чизе, ки дунё барои ёфтани ҳамсари издивоҷ меомӯзонад, вуҷуд дорад.
«Роҳи Худо» роҳи баракати ҳақиқӣ аст
МУҚАДДИМА
Издивоҷи масеҳӣ, бо оилаҳое, ки аз дониши Худованди мо Исо лаззат мебаранд ва мувофиқи намунаи дар Навиштаҳо овардашуда зиндагӣ мекунанд, баракати аҷиб ва сутуни ҷамъомадҳои Калисои масеҳӣ мебошад.
Вақте ки ман ин суханони роҳнаморо дар бораи интихоби шарики ҳаёт менависам, ман инро бо дониши огоҳона мекунам, ки издивоҷ тӯҳфаи Худост; баракате, ки бо атокунанда тавсиф мешавад; ва барои он мо метавонем пайваста ба Ӯ шукр гӯем. Ман дуо мекунам, ки бо кӯмаки Рӯҳи Муқаддаси Худо ва таҳти Ҳукмронии Наҷотдиҳандаи ман, ман дар ин соҳае, ки мехоҳам ба дигарон кӯмак кунам, аз нокомӣ эмин бошам.
Ман ба навиштан таҳрик ёфтам, зеро ман таъсироти ғамангези ҳаёти ҷавононро мебинам, ки дар муносибатҳои худ бо ҷинси муқобил роҳи худро пеш мегиранд. Масъалаи интихоби шарик ба тамоми дурнамои рӯҳонии мо таъсир мерасонад; чӣ қадар ҳаёти умедбахш аз сабаби интихоби нодуруст хароб шудааст! Ҳамаи мо бояд заъфи худро ва чӣ қадар табиати кӯҳнаро дар ҷои марг нигоҳ доштан лозим аст, эътироф кунем; аммо мо инчунин метавонем шукргузор бошем, ки файзи Худо барои ҳар як ниёзи мо дастрас аст.
Дастурҳое, ки ман мехоҳам диҳам, шумо хоҳед фаҳмид, ки комилан хилофи онҳое мебошанд, ки ҷаҳони атроф таблиғ мекунад; дар ҳақиқат, ҳатто аз ҷониби баъзе масеҳиён низ эҳтиром карда намешаванд. Ҳангоми хондан, ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки ба чизҳо аз нуқтаи назари ҷаҳон нигоҳ накунед, балки ин чизҳоро дар назди каломи Худо бо дуо баррасӣ кунед. Ҷавонон, шумо эҳтимол фикр мекунед, ки шумо беҳтар медонед (ман медонистам), аммо ба Рӯҳи Муқаддас иҷозат диҳед, ки ақли шуморо ба таълимоти каломи Худо боз кунад, ва мукофоте, ки Худо барои итоат, садоқат ва сабр медиҳад, аз он чизе ки шумо тасаввур карда метавонед, бештар хоҳад буд.
Мӯъминон, волидон ва онҳое, ки бо ҷавонон кор мекунанд, ман боварӣ дорам, ки мо ба насли оянда қарздорем, ки дар маслиҳат ва принсипҳои худ дар ин гуна масъалаҳо равшан ва бетағйир бошем. Он чизе ки ман талаб мекунам, як истодагарии муттаҳид бар зидди сабукфикрӣ аст, ки муносибатҳо бо ҷинси муқобил аксар вақт бо ғайбат ва шӯхӣ муносибат карда мешаванд. Некӯаҳволии рӯҳонии ҷавонони мо дар хатар аст ва мо мехоҳем, ки ҷавонони масеҳӣ дар издивоҷ муттаҳид шаванд, чунон ки Худованди мо роҳнамоӣ мекунад, бо шодӣ ва баракати натиҷавӣ, вақте ки онҳо якҷоя ба Ӯ хидмат мекунанд.
Агар касе, ки ин саҳифаҳоро мехонад, ҳанӯз ба Масеҳ таслим нашуда бошад ва Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул накарда бошад, ин бояд қадами аввал пеш аз ҳама чиз бошад. Ин суханон барои онҳое навишта шудаанд, ки Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ дӯст медоранд ва мехоҳанд ҳаёти худро барои хушнудии Ӯ зиндагӣ кунанд.
НАМУНАИ ХУДО БАРОИ ИЗДИВОҶ
Бинобар ин, мард падару модари худро тарк карда, ба зани худ хоҳад пайваст ва онҳо як тан хоҳанд шуд (Ҳастӣ 2:24).
Дар тамоми Навиштаҳо, аз Ҳастӣ 2 сар карда, мо мебинем, ки дар издивоҷ мард ва зан волидони худро тарк мекунанд ва аз ҷониби Худо ба ҳам пайваста мешаванд, то як воҳиди оилавии алоҳидаро таъсис диҳанд.
Ин тасвири издивоҷи Масеҳ ва калисои Ӯ (арӯси Ӯ) аст, ки Ӯро дӯст дошт ва худро барои он дод. Дар бораи издивоҷ дар Эфсӯсиён 5:32 сухан ронда, Павлус мегӯяд:
Ин сирри бузург аст: аммо ман дар бораи Масеҳ ва Калисо сухан меронам.
Аҷоиби ин достони бузурги муҳаббат; аз Муҳаббати Масеҳ, ки ҳама чизеро, ки дошт, дод, то он чизеро, ки Ӯ ин қадар қадр мекард, ба даст орад. Издивоҷе, ки то абад давом хоҳад кард, тасвири он чизе ки мо ҳоло метавонем таҷриба кунем. Издивоҷҳои мо бояд пур аз ин муҳаббати Масеҳ бошанд; ба онҳо муқаддасӣ ва шаҳодати пурқувват дар ҷаҳон медиҳанд, ки Шайтон аз он нафрат дорад. Ӯ аз ҳама чизе, ки барои Масеҳ азиз аст, нафрат дорад!
Издивоҷ бояд муҳити амн ва пурмуҳаббатеро барои тарбияи фарзандон фароҳам орад. Мо мушкилотро дар ҷомеа мебинем, ки дар он фарзандон бидуни ин амният тарбия меёбанд ва ноустувории он ба фарзандон ҳангоми шикастани он меорад.
Дар ояти мо, «марде» шахси баркамолро нишон медиҳад, ки қодир аст қарори мусбати «тарк кардани» волидони худро қабул кунад ва масъулияте, ки бо ин қарор меояд.
«Пайвастан» пайванди меҳрубониро нишон медиҳад, ки пойдор аст; айнан часпондан ё семент кардан; муносибати доимии муҳаббат.
«Як тан будан» ягонагии фаъолият ва мақсад ва инчунин муносибати ҷисмониро нишон медиҳад.
Издивоҷ муносибати аз ҷониби Худо додашуда барои намоиши меҳрубонӣ ва хоҳишҳои табиии мост.
Издивоҷ то омадани Худованд ё марг пайвандро мешиканад. Матто 19:6 мегӯяд:
Он чиро, ки Худо ба ҳам пайвастааст, инсон ҷудо накунад.
Дар издивоҷ низ шахс шахсияти худро гум мекунад ва ҳарду шахси нав мешаванд:
Ва онҳо ду тан як тан хоҳанд шуд: ба тавре ки онҳо дигар ду тан нестанд, балки як тан (Матто 10:8).
Агар мо Масеҳро ҳамчун намунаи худ гирем («Ӯ моро дӯст дошт ва худро барои мо дод» Эфсӯсиён 5:25), мо бояд муҳаббати худро ба шарики худ диҳем, танҳо муҳаббати онҳоро дар иваз хоҳем; ва вақте ки ин намоиш дода мешавад, муҳаббат афзоиш хоҳад ёфт.
Шавҳар нақши масъулиятро ҳамчун сар дорад ва зан мавқеи тобеъро. Ин тартиби Худост, ки мо бояд омода бошем, ки агар баракати Ӯро хоҳем, ба он итоат кунем.
Занон, ба шавҳарони худ итоат кунед, чунон ки ба Худованд. Зеро шавҳар сари зан аст (Эфсӯсиён 5:22-23).
Агар шумо издивоҷро баррасӣ карда истодаед, оё шумо омодаед, ки ҳама чизро бо шарики худ ҳамчун як шахс мубодила кунед: худатон, вақти шумо, пули шумо, манфиатҳои шумо, дӯстони шумо, то ки ҳама чизе, ки шумо мекунед, танҳо он чизе бошад, ки шумо ҳарду пеш аз Худованд хушбахтона ба он розӣ шудаед?
Ба якдигар дар тарси Худованд итоат кунед (Эфсӯсиён 5:21).
