Ягонаи навъи худ!
ҲАЁТИ БЕНАЗИР
Таваллуди Ӯ хилофи қонунҳои ҳаёт буд, ва марги Ӯ хилофи қонунҳои марг. Ӯ на сарват дошт ва на мақоми иҷтимоӣ. Ҳамчун кӯдак Ӯ шоҳро тарсонд. Ҳамчун кӯдак Ӯ донишмандонро ба ҳайрат овард. Ҳамчун мард Ӯ табиатро идора мекард, бар об роҳ мерафт ва баҳри тӯфониро ором мекард. Ӯ на киштзор дошт ва на флоти моҳидорӣ, аммо тавонист 5000 нафарро сер кунад ва нону моҳӣ боқӣ монад.
Бе омӯзиши тиббӣ ё доруворӣ Ӯ беморон ва маризонро шифо дод, бепул. Ӯ ҳеҷ гоҳ психиатрияро наомӯхтааст, аммо бештар аз ҳама табибони ҷаҳон дилҳои шикастаро шифо додааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ китоб нанавиштааст, аммо ҳазорон китоб дар бораи Ӯ навишта шудааст. Ӯ ҳеҷ гоҳ суруд нанавиштааст, аммо Ӯ мавзӯи сурудҳои бештар аз ҳар шахси дигар аст. Ӯ ҳеҷ гоҳ коллеҷ таъсис надодааст, аммо ҳамаи мактабҳои ҷаҳон ин қадар донишҷӯ надоранд. Ӯ ҳеҷ гоҳ ба артиш фармон надодааст ё таппонча напаррондааст, аммо ҳеҷ раҳбаре ин қадар ихтиёриёнро надошт, ки ин қадар сахт ва ин қадар тӯлонӣ бе тирпарронӣ ба душман муқобилат кунанд.
МАРГИ БЕНАЗИР
Вақте ки Ӯ мурд, ҷаҳон мотам нагирифт, аммо абри сиёҳ офтобро пӯшонд. Мардум аз гуноҳҳои худ наларзиданд, аммо замин зери бори онҳо ларзид. Табиат Ӯро эҳтиром кард, дар ҳоле ки гуноҳкорон Ӯро рад карданд. Замин аз хуни Ӯ сурх шуд, аммо ҷисми Ӯро талаб карда натавонист.
Гарчанде ки аз маслуб шудани Ӯ тақрибан 2000 сол гузаштааст, Ӯ ҳанӯз зинда аст. Ҳиродус Ӯро нобуд карда натавонист, ва қабр Ӯро нигоҳ дошта натавонист. Ӯ дар ҷалоли осмонӣ баландтарин аст – аз ҷониби Худо эълоншуда, аз ҷониби фариштагон хидматшуда, аз ҷониби муқаддасон парастишшуда ва аз ҷониби шайтонҳо тарсидашуда – ҳамчун Масеҳи зинда, Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо.
Ҳар як якшанбе, тиҷорат суст мешавад, зеро одамон дар саросари ҷаҳон ҷамъ меоянд, то Ӯро ситоиш кунанд, парастиш кунанд ва ба ёд оранд. Номҳои мардони машҳур фаромӯш мешаванд, аммо номи Ӯ ҳар рӯз бештар маълум мегардад.
Оё ин танҳо писари Юсуф ва Марям буд, ки 20 аср пеш таваллуд шуда буд? Оё ин танҳо хуни инсонӣ буд, ки Ӯ дар Ҷолҷото барои наҷоти гуноҳкорон рехт? Не! Ӯ Писари Худои зинда буд, ки омад, то барои шумо ва ман бимирад.
ПЕШНИҲОДИ БЕНАЗИР
Чаро Исо ин корро кард? Аз сабаби муҳаббати Худо ба шумо:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).
«Ман чӣ кор кунам?» — мепурсед шумо. Гуноҳҳои худро ба Худо иқрор кунед ва тӯҳфаи ройгонеро, ки Ӯ ба шумо пешниҳод мекунад, қабул кунед:
Музди гуноҳ марг аст, аммо тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ, Худованди мост (Румиён 6:23).
Ҳоло бо Ӯ сухан гӯед, чунин гӯед: «Худовандо Исо, ман иқрор мешавам, ки гуноҳкор ҳастам. Ман мехоҳам, ки Ту маро наҷот диҳӣ ва ба ман тӯҳфаи ҳаёти ҷовидониро диҳӣ. Ба ман кӯмак кун, ки Туро бишносам».
