Бадбахтии бевазани Ноин ва шодии ниҳоии ӯ

Ва баъд аз ин чунин шуд, ки Ӯ ба шаҳре бо номи Ноин рафт, ва бисёре аз шогирдони Ӯ ва мардуми бисёре бо Ӯ рафтанд. Ва чун Ӯ ба дарвозаи шаҳр наздик шуд, инак, мардеро, ки мурда буд, берун мебурданд, писари ягонаи модараш, ва ӯ бевазан буд, ва мардуми бисёре аз шаҳр бо ӯ буданд. Ва Худованд, ӯро дида, ба ӯ раҳм кард ва ба ӯ гуфт: «Гиря накун»; ва наздик омада, ба тобут даст расонд, ва бардорандагон истоданд. Ва Ӯ гуфт: «Ҷавон, ба ту мегӯям, бархез». Ва мурда нишаст ва ба сухан оғоз кард; ва Ӯ ӯро ба модараш дод. Ва тарсу ҳарос ҳамаро фаро гирифт, ва онҳо Худоро ҷалол дода, гуфтанд: «Паёмбари бузурге дар миёни мо бархостааст; ва Худо ба халқи худ ташриф овардааст». Ва ин хабар дар тамоми Яҳудия дар бораи Ӯ, ва дар тамоми кишвари атроф паҳн шуд. — Луқо 7:11-17 JND

Ин достон хоси Инҷили Луқост – Инҷили бевазанон (ниг. 2:37, 4:25-26, 18:3, 20:47, 21:2). Луқо Масеҳро бо ҳамдардии инсонӣ муаррифӣ мекунад. Инсони ҳақиқӣ бо инсон дар ҳама мушкилот ва ғамҳои ӯ рӯ ба рӯ шуд. Достони мо дар як деҳаи ночиз дар Исокор рух дод. Муфассирон дар солҳои 1800 қайд карданд, ки он ҷои хурди ифлос буд. Аммо, будани макони аввалин эҳёи сабтшудаи шахс аз мурдагон аз ҷониби Худованд онро дар таърих фарқ мекунад. Дар он ҷо Худованди ҷалол ташриф овард. Ӯ муҳаббат ва нури Худоро ба гӯшаҳои торики ҷомеаи инсонӣ овард.

Ҳар ҷое ки бадбахтӣ ва ниёз буд, Ӯ вазъиятро бо файз ва қудрати комил ҳал мекард. Худованд хизматгори доимӣ ва омодаи ҳамаи ниёзмандон буд. Муҳаббат ва шафқати Ӯ ба фарзандони афтода ва ранҷури Одам ва Ҳавво беҳамто буд ва бо ҳеҷ гуна ангезаҳои худхоҳонаи созишӣ кам нашуда буд. Ӯ дар рисолате буд, ки Падари Худро шод кунад, ва Ӯ ба кори нек машғул буд.

Ду раҳпаймоӣ

Мо бо ду раҳпаймоӣ шинос мешавем: яке пур аз сӯҳбат ва муҳокимаи ҷоннок ва дигаре бо ҷиддияти муносиб барои маросими дафн. Аввалӣ аз ҷониби як Муаллими барҷаста ва шогирдони Ӯ, бо мардуми кунҷков, ки умед доштанд чизе аз суханони Муаллимро бигиранд ё шояд танҳо як назар ба Ӯ биандозанд, роҳбарӣ мешуд. «Мардуми бисёр» нишон медиҳад, ки Ӯ дар ин вақт чӣ қадар машҳур буд.

Онҳо аён буд, ки аз мотаме, ки дар Ноин рух дода буд, бехабар буданд, ва аз ин рӯ ҳеҷ кас ба Худованд муроҷиат накард, ё барои бевазан шафоат накард. Ҳеҷ кас аз Ӯ чизе напурсид. Аммо Худованд медонист, ки чӣ кор хоҳад кард. Худованди ҳаёт ба саҳнае ворид мешуд, ки аз марг таъсир ёфта буд. Ӯ меомад, даъватнашуда, аммо дар озодии муҳаббати худ, то бо инсоният дар харобии комилаш вохӯрад ва мотамро бо шодии бебаён иваз кунад.

Гурӯҳи дигарро зани бевазане роҳбарӣ мекард, ки аз талафоти худ сахт ғамгин буд, ва як гурӯҳи мотамзадагони ҳамдард дар роҳ ба сӯи қабристон. Бевазан шахсияти танҳо буд, ки ҳама чизро ба ҷуз хотираҳои хуши кӯдакии писари ҳоло фавтидааш аз даст дода буд. Бе муҳофизи мард дар он замон, ӯ дар мушкилоти хеле воқеӣ қарор мегирифт. Ӯ хароб ва сахт ба ғамҳои худ машғул буд. Писари ягонаи ӯ мурда буд, ва ӯ бояд танҳо идома диҳад. Ҳама умедҳои ӯ ба ӯ буд, ва ҳоло инҳо барбод рафта буданд.

Ба ғайр аз душвориҳои зиндагӣ, ки ҳоло бо онҳо рӯ ба рӯ мешуд, насли шавҳараш ба охир расида буд. Барои некӯаҳволии ӯ ҳеҷ гуна таъминоти иҷтимоӣ набуд, касе набуд, ки ӯро дастгирӣ кунад, ва имкониятҳои корӣ кам буданд. Ӯ ҳама чизро аз даст дода буд ва беумед буд. Ин фоҷиа буд! Модар интизор нест, ки фарзандони худро пеш аз марги худ аз даст диҳад.

Вазъият Масалҳо 27:1-ро ба мо пешниҳод мекунад: «Аз фардо фахр накун, зеро намедонӣ, ки як рӯз чӣ меорад». Ҳаёт кӯтоҳ аст, марг абадӣ аст, ва абадият дароз аст. Воқеиятҳои гуноҳ ва оқибати ногузири он ба бевазан оварда шуда буд, аммо мо намешунавем, ки ӯ шикоят кунад: «Чаро Худо иҷозат дод, ки ин ба ман рӯй диҳад?» Бешубҳа Ӯ ин фалокатро иҷозат дод, то ба Писари худ ҷалол орад ва ба ӯ ҳақиқатеро, ки дар Воиз 7:1-3 оварда шудааст, омӯзонад, ки «ба хонаи мотам рафтан беҳтар аст» (ояти 2). Дар ин, ӯ дар бораи баракати фаровон ва файзнок барои худ меомӯхт.

Масеҳ медонист

Масеҳ арзиши талафоти занро хуб медонист, зеро Ӯ низ Писари ягона буд (Юҳанно 3:16), ва ҳамдардии Ӯ на танҳо илоҳӣ буд, балки аз инсонияти комили Ӯ низ бармеомад. Пайравони Ӯ шояд ҳеҷ нишонае аз он чизе, ки қарор буд рӯй диҳад, надоштанд, аммо Худованд Исо бо мақсад пеш рафт. Ӯ ғами ӯро ҳис кард ва ашкҳои ӯро мубодила кард. Вақте ки Ӯ ӯро дид, дили Ӯ ламс шуд, ва Ӯ шафқат дошт. Яъне, Ӯ ҳис кард бо ӯ.

Сабт нашудааст, ки Ӯ он вақт гиря кард, аммо Ӯ мисли ҳеҷ каси дигар гиря хоҳад кард, вақте ки Ӯ гуноҳ ва маргро абадӣ бо кори худ дар салиб нест кард. Ӯ суханони меҳрубонии оддӣ ва поктаринро гуфт: «Гиря накун». Ин суханон бешубҳа барои ӯ тасаллӣ буданд, аммо онҳо бо кори қудрати беҳамто дастгирӣ мешуданд. Рӯзе Ӯ ҳама ашкҳоро аз чашмони наҷотёфтагон нест хоҳад кард (Ваҳй 21:4). Аммо ҳоло мо Ӯро мебинем, ки ба ҳолати зан, ба ғаму талафоти ӯ воқеан таваҷҷӯҳ дорад. Ҳамин тавр имрӯз, ҳар гоҳе ки мо ғамгин мешавем ва гиря мекунем, Ӯ ғами моро ҳис мекунад. Азобҳои ҳамдардии Ӯ ҳанӯз ба охир нарасидаанд.

Дили Ӯ дасти Ӯро ба ҳаракат овард, ва Ӯ ба тобут даст расонд. Ин амал Ӯро наҷис накард, зеро Ӯ бо марг ва гуноҳ ҳамон муносибатро дошт, ки Худо. Ӯ наҷис шуда наметавонад. Худованд ба коҳинон барои поксозӣ ниёз надошт.

Пас аз ламс кардани тобут, Ӯ сухан гуфт. Ба мо гуфта нашудааст, ки ин суханон ба модар чӣ таъсир расониданд. Онҳо суханони беҳуда, бемаънӣ, дар лабони дигарон мебуданд. Натиҷа – эҳёи шахси мурда – Ӯро Писари Худо эълон кард. Ин, албатта, ба таври олӣ бо эҳёи худи Ӯ нишон дода шуд. Ҳар як намоиши чунин қудрат тасдиқ кард, ки Ӯ на танҳо Писари Инсон, балки Писари Худо низ буд (Рум 1:4-ро баррасӣ кунед).

«Бархез!» На дуои тӯлонӣ буд, на задани сина. Овози Ҳокимияти Олӣ иродаи Худро баён карда буд. Ҷавон бархост; он ки мурда буд, нишаст. Чун яҳудӣ, ӯ ба қонун тобеъ буд ва қудрати маҳкумкунандаи онро дар марг чашида буд, аммо вақте ки ӯ мурда буд, дигар ба қонун тобеъ набуд (Рум 7). Ғайр аз ин, ҳолати беумеди ӯ ба ҳолати рӯҳонии худи мо, вақте ки мо дар гуноҳҳо ва хатоҳо мурда будем, комилан мувофиқат мекард (Эфсӯсиён 2:1).

Вақте ки аз марг бедор шуд, ҷавон сухан гуфт. Ҳеҷ сабте аз он чизе, ки ӯ гуфт, дода нашудааст, аммо ин далели шунавоӣ буд, ки ӯ зинда аст. Вақте ки мо ба Наҷотдиҳанда бовар кардем, мо бо даҳони худ дар бораи ҳаёти нав ва умеде, ки дар мост, иқрор мешавем. Ягона имконият барои гуноҳкор ин аст, ки раҳмат ва файзи Худо ба онҳое, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурдаанд, татбиқ шавад – барои ҳеҷ кас дигар табобате нест. Ин кори ҳайратангез аст.

Таваҷҷӯҳи Ӯ

Худованд Худои бевазанон аст ва интихоб мекунад, ки Худро дар ҳолатҳои ғамангези онҳо бо онҳо муаррифӣ кунад. Аз ин рӯ, Ӯ таваҷҷӯҳи махсуси худро ба ин бевазан идома дод, файз ва илтифоти Худро ба ӯ бахшид. Ӯ бо ӯ савдо накард, нагуфт: «Агар шумо ҳаёти худро ба ман диҳед, ман шуморо бо мӯъҷиза мукофот медиҳам» ё «Агар ман писари шуморо аз марг эҳё кунам, шумо бояд ваъда диҳед, ки ӯро ба ман бахшед». Худованд ҷавонро ба модараш бе ҳеҷ шарте дод. Ӯ ба ӯ файзи пок нишон дод. Ҳарчанд Худованд бешубҳа ҳақ дошт, ки ҷавонро талаб кунад, Ӯ ӯро ба модараш баргардонд. Худованд Исо ба бевазан ғамхорӣ мекард: ӯ талафотро аз сар гузаронида буд ва писараш ба ӯ баргардонида шуд. Худованд ҳамеша ҷалоли Худоро меҷуст; Ӯ барои худ чизе намеҷуст.

Ҷавоб

Мардум бо ҷалол додани Худо ҷавоб доданд. Шояд онҳо чунин мӯъҷизаҳоро аз таърихи худ дар рӯзҳои дури Илёс ва Элишоъ ба ёд оварда буданд. Аммо ин мардони бузург танҳо хизматгорони вобаста буданд, ки бояд аз Худо раҳмат талаб мекарданд. Илёс бояд сар хам мекард, худро бар писари бевазани Зарефат дароз мекард, пеш аз он ки ӯ эҳё шавад (1 Подшоҳон 17:17-24). Аммо ҳоло, Худованд фармони ҳокимиятро дод, ва марг бояд сайди худро озод мекард. Худо дар ҳақиқат ба халқи худ ташриф оварда буд. Коҳини пир Закарё мушоҳида карда буд, ки Худо «ба халқи худ ташриф оварда, наҷот ба амал овард, ва шохи наҷотро [наҷотро] барои мо дар хонаи Довуди хизматгори худ бархост» (Луқо 1:68-69).

Албатта, тавсифи мардум дар бораи Худованд ҳамчун «паёмбари бузург» нокифоя буд, аммо шуҳрати Ӯ дар минтақаи хеле васеъ дар кишвари атроф паҳн шуд. Рӯзе тамоми Исроил Масеҳи худро ба таври возеҳ эътироф хоҳад кард: «Онҳо ба Ӯ, ки сӯрох карданд, хоҳанд нигарист» (Юҳанно 19:37). Ҳоло, имрӯз, ҳама метавонанд файзи Масеҳ ва қудрати Ӯро барои наҷот додан бидонанд. Бо нофармонӣ, Одам маргро ба ҷаҳон овард; Инсони Дуюм қудрат дорад, ки бо гуноҳ ва оқибати даҳшатноки он мубориза барад (Рум 5:12-21). «Музди гуноҳ марг аст; аммо амали файз [тӯҳфа] аз Худо, [ин] ҳаёти ҷовидонӣ дар Исои Масеҳ Худованди мост» (6:23). Аз ин рӯ, ниёзи амиқи инсон комилан қонеъ карда мешавад! Чӣ шодие мо метавонем дар Ӯ дошта бошем.