Садоқат чизест, ки аз он бисёриҳо гумон мекунанд, хеле амиқтар ва дар айни замон хеле соддатар аст. Аксарият фикр мекунанд, ки агар онҳо боғайратона ба кори Худованд машғул бошанд ва аз Ӯ роҳнамоӣ ва баракат талаб кунанд, ин садоқат аст; аммо ин хеле бештар аст. Ин доштани худи Масеҳ ҳамчун шодӣ ва сарчашмаи дили ман ва майли ақли ман ба сӯи Ӯст. Олии хидмате, ки мо метавонем ба Худованд расонем, хидмат ба дили Ӯст ва ин хидматест, ки кам касон худро ба он мебахшанд. Машғул шудан бо Масеҳ, бо мақсади шиносоии наздиктар бо хислати Ӯ; омӯхтани Ӯ, то бидонем, ки чӣ ба Ӯ писанд аст, дар ҳақиқат хеле камёб аст.
Бисёриҳоро ёфтан мумкин аст, ки машғуланд барои Масеҳ, мисли Марто; кам касон, ки машғуланд бо Ӯ, мисли Марям. Вақте ки мо ба ин расидем, мо ба санги асоси садоқати ҳақиқӣ расидем. Ин Ҷилҷол аст, ки дар он хидматкунанда бармегардад, то хайма занад ва аз он ҷо мисли офтоб барои тай кардани роҳи худ ва мисли як бузургҷусса, ки бо шароби нав тароват ёфтааст, берун меояд.
Маҳз аз он сабаб, ки муқаддасон дар ҳузури Худованд дар бораи ин Ҷилҷол кам медонанд, ин қадар фаъолияти номуқаддас ва кори воқеан бефоида вуҷуд дорад. Агар ғайрат ва қобилият бидуни дониши ақли Худо дар куҷо ва кай истифода бурдани он вуҷуд дошта бошад, чӣ гуна метавонад ба машварат аз табиат рӯй наорад; ва чӣ гуна мо метавонем интизор шавем, ки натиҷаҳои аз чунин сарчашма бармеоянд, ғайр аз бефоида хоҳанд буд?
