Наҷотёфта, наҷотёфта, чӣ қадар дӯст медорам онро эълон кунам. Бо хуни Барра чоп шуда, бо раҳмати бепоёни Ӯ, фарзанди Ӯ, ва то абад ман наҷот ёфтаам. Нафас кашидан, бо хуни Барра наҷот ёфта, наҷот ёфтаам. Фарзанди Ӯ, ва то абад ман наҷот ёфтаам. Ва дар Исо чунон хушбахтам, ҳеҷ забоне шодии маро баён карда наметавонад. Медонам, ки нури ҳузури Ӯ. Ман дар бораи наҷотёфтаи муборакам фикр мекунам, тамоми рӯз дар бораи Ӯ. Месароям, зеро хомӯш буда наметавонам. Муҳаббати Ӯ мавзӯи суруди ман аст. Наҷотёфта, наҷотёфта бо хуни Барра. Фарзанди Ӯ, ва то абад. Омин.
Шоми хуш ва Худо шуморо баракат диҳад. Биёед ба Худованд дар дуо назар кунем. Эй Худо, ҳоло Падар, мо Туро барои ин рӯз шукр мегӯем, зеро мо истиқлолияти ин миллатро ҷашн мегирем. Ва ҳатто дар ин гуфтан, эй Худо, мо медонем, ки чунин чизе ба монанди истиқлолият вуҷуд надорад. Ту моро офаридаӣ, ки ба Ту вобаста бошем, ва мо имшаб мехоҳем ба каломи Ту вобаста бошем. Мо мехоҳем овози Туро бишнавем. Мо мехоҳем ба Ту тобеъ бошем, эй Худо, ба исми Исо. Омин.
Хуб, ҳатто чунон ки ман дар дуо гуфтам, чунин чизе ба монанди мустақил будан вуҷуд надорад. Худованд Исо дар Матто боби 6 ва ояти 24 гуфт: «Ҳеҷ кас наметавонад ба ду хӯҷаин хизмат кунад». Пас Ӯ мегӯяд: «Шумо ба як хӯҷаин хизмат хоҳед кард. Шумо наметавонед ба ду хизмат кунед». Ӯ мегӯяд: «Ё аз яке нафрат хоҳед кард ва дигареро дӯст хоҳед дошт, ё ба яке часпида, дигареро нафрат хоҳед кард». Акнун гӯш кунед: «Шумо наметавонед ба Худо ва Маммон ё пул хизмат кунед». Пас интихобе ҳаст, ки мардон ва занон мекунанд: ба Худо ҳамчун хӯҷаини худ хизмат кардан, ё ба гуноҳ дар яке аз шаклҳои гуногуни он хизмат кардан. Дар ин ҳолат, Худованд дар бораи пул сухан мегуфт. Аммо мо барои хизмат кардан офарида шудаем. Ин нукта аст. Ва истиқлолият чизест, ки худ гуноҳ аст. Гуноҳкор. Хоҳиши мустақил будан гуноҳкор аст.
Ҳоло, оё ин вақте ки шумо ҳамчун кӯдаки хурдсол калон мешавед, шумо калонтар мешавед, наврас, шумо наметавонед интизор шавед, ки наврас шавед ва сипас аз волидони худ бештар ва бештар мустақил шавед? Аммо ин худ далели табиати гуноҳкор дар мост. Ин танҳо масъалаи ба камол расидан нест, ин масъалаи хоҳиши роҳи худро доштан ва ба ҳеҷ каси дигар тобеъ набудан аст. Ҳоло, дар мавриди, аз, аз, а, 4-уми июл, албатта, ИМА, мустамликаҳо дигар намехостанд, ки ба Англия тобеъ бошанд. Намехостанд андозҳоеро, ки Англия аз онҳо талаб мекард, пардохт кунанд.
Аммо гуноҳ барои мо дар якуми Юҳанно боби 3 ва ояти 6 муайян шудааст. Бубахшед, якуми Юҳанно 3 ва ояти 4. Ва дар ин ҷо гуфта мешавад, ки гуноҳ, хуб, ман тамоми оятро мехонам: «Ҳар касе, ки гуноҳ мекунад, беқонуниро низ мекунад, ва гуноҳ беқонунӣ аст». Ин чӣ маъно дорад? Бе салоҳият будан. Беқонунӣ бе салоҳият будан аст. Пас, ҳар гоҳе ки мо мехоҳем озод ва мустақил бошем, мо мегӯем, ки он табиати гуноҳкор дар мо намехоҳад тобеъ бошад. Ва ин тамоми баҳс байни Худо ва инсон аст, ё ман бояд гӯям, инсон бо Худо, зеро инсон намехоҳад ба Худо тобеъ бошад. Аммо Худо моро офаридааст, ки ба Ӯ вобаста бошем. Ва дар ин вобастагӣ ба Худо, баракат дар он ҷо пайдо мешавад.
Ҳоло, ман мехоҳам танҳо дар Аҳди Қадим бихонам, ба китоби Хуруҷ баргардам ва бубинам, а, тасвире, ки Худо дар Аҳди Қадим ба мо медиҳад, ки ғулом будан, ба як Устод тобеъ будан, а, аммо на устоде, ки мо мехоҳем. Ва ин нуктаест, ки мо бояд баён кунем: ба Худо тобеъ набудан. Чунон ки Худованд Исо гуфт, мо дар Матто 6 гуфтем, дар Матто 6 хондем, шумо ба касе тобеъ хоҳед буд, аммо ин маънои онро надорад, ки ин ба шумо қаноатбахш хоҳад буд. А, зери Устоди дигар будан, ҳеҷ устоде нест, ки ба мисли Худои мо меҳрубон ва нарм бошад. Ба ҳаёти Худованд Исо нигоҳ кунед, фурӯтан ва дар дил хоксор. «Назди ман биёед, барои ҷони худ оромӣ хоҳед ёфт». Хуб, дар ҳеҷ устоди дигар сулҳ нест, муҳаббат нест, а, ғуломӣ ҳаст, ва ин як бандагии зишт ва дардовар аст. Пас, аз хоҳиши озод будан, хоҳиши аз Худо мустақил будан, маънои онро дорад, ки шумо ба касе вобаста хоҳед буд. Шумо як устод хоҳед дошт, ва он метавонад як устоди хеле бераҳм бошад, зеро гуноҳ як устоди бераҳм аст.
Мо ин тасвирро дар китоби Хуруҷ дорем. Ман онро барои чанд оят дар боби якуми Хуруҷ ва ояти 14 мехонам. Дар он гуфта мешавад: «Ва онҳо ҳаёти худро бо бандагии сахт талх карданд», дар бораи, а, мисриён ҳаёти Исроилро, а, бо бандагии сахт талх карданд, «дар миномёт ва дар хишт ва дар ҳама гуна хидмат дар саҳро». Пас онҳо барои мисриён ва барои Фиръавн месохтанд, ёдгориҳои, аз, Мисрро месохтанд, «ки дар онҳо онҳоро бо сахтӣ хидмат мекарданд». Онҳо онҳоро хидмат мекарданд. Мебинед, шумо интихоб надоред. Шумо интихоб надоред. Шумо ба касе хидмат хоҳед кард. Он метавонад Худо бошад, он метавонад шайтон бошад, аммо шумо ба касе хидмат хоҳед кард. Ва шумо устоди беҳтареро нахоҳед ёфт. Шумо устоди беҳтареро аз Худованди муборак Исо нахоҳед ёфт. Не, шумо ба ҳаёти худ ҷиддӣ нигоҳ кунед, шумо устоди беҳтареро аз Ӯ нахоҳед ёфт. Ҳаллелуё.
Ҳоло, танҳо каме бештар дар бораи ин талхии бандагии онҳо дар боби 2 ояти 23 тасвир мекунам. «Ва чунин шуд, ки бо гузашти вақт подшоҳи Миср мурд, ва фарзандони Исроил аз сабаби бандагӣ оҳ кашиданд». Онҳо оҳ кашиданд. Оё шумо ягон бор аз сабаби ягон вазъияти сахт, ягон вазъияти душвор дар дохили худ нола кардаед? Шумо танҳо мегӯед: «Оҳ», ва шумо нола мекунед. Ва ҳаёти онҳо чунин буд. Он аз сабаби бандагии онҳо пур аз нола буд. «Ва онҳо фарёд заданд», гуфта мешавад, «ва фарёди онҳо аз сабаби бандагии онҳо ба Худо расид». Ҳаллелуё. Худо шунид, ва Худо нолаҳои онҳоро шунид, ва Худо аҳди худро бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ба ёд овард. «Ва Ӯ ба фарзандони Исроил бо Худо нигоҳ кард, ва Ӯ ба онҳо эҳтиром гузошт», ё дар бораи онҳо ғамхорӣ кард. Гӯш кунед, барои яҳудиён, Худо аҳди худро бо Иброҳим, Исҳоқ ва Яъқуб ба ёд овард. Барои шумо ва ман, ки дар ин давра, ин давраи файз аз марги Худованд Исо зиндагӣ мекунем, Худо тавассути шахсияти Масеҳ ваъдаҳо додааст. Дар асл, ҳамаи ваъдаҳои Худо дар Масеҳ дар Масеҳ пайдо мешаванд, а, Дуюми Қӯринтиён 1 ба мо мегӯяд. Ва аз ин рӯ, ин як баракатест, ки Худо ба одамон дар Масеҳ пешниҳод мекунад. Мо набояд дар бандагӣ зиндагӣ кунем. Мо набояд ба ин маъно зери бандагии гуноҳ нола кунем.
Ва он гоҳ мо инро мехонем, он дар Хуруҷ 3 идома меёбад, ё Худо дар изҳороти худ, ояти 7 идома меёбад. «Ва Худованд гуфт: «Ман бешубҳа азоби қавми худро, ки дар Миср ҳастанд, дидаам. Ман фарёди онҳоро аз сабаби сардорони онҳо шунидаам». Ҳоло, гуноҳ, чунон ки мо мегӯем, шумо, шумо бояд инро фаҳмед. Ҳар як ҷавон бояд инро фаҳмад. Ҳама, ки гуноҳ як устоди даҳшатнок, даҳшатнок, як сардор аст. Мо шуморо тавассути бераҳмӣ ба бандагӣ меорем. Ҳоло инро гӯш кунед, ин ҷоест, ки Худо инро илова мекунад: «Зеро ман ғаму андӯҳи онҳоро медонам. Зеро ман ғаму андӯҳи онҳоро медонам». Худо дар осмон дур нест ва шуморо фаромӯш намекунад. Ӯ ҳар як гунҷишкеро, ки ба замин меафтад, медонад. Ӯ ҳар як мӯи сари моро медонад. Ӯ ба таври наздик ба тафсилоти ҳаёти мо ҷалб шудааст. Душман мехоҳад, ки мо бовар кунем, ки Худо фаромӯш кардааст. «Назди Ӯ наравед. Ӯ як устоди бераҳм аст. Аҳкоми Худованд», Ӯ мегӯяд, «вазнин аст». Аммо Навишта мегӯяд: «Аҳкоми Худованд вазнин нест». Ба ибораи дигар, зери, ба Худо тобеъ будан, ин бори гарон нест. Ин озодист. Ин озодист. Озодӣ барои мард ё зане будан, ки Худо барои шумо пешбинӣ кардааст.
Парранда барои зиндагӣ дар муҳити ҳаво офарида шудааст. Ва дар ҳоле ки он парранда дар ҳаво парвоз мекунад, он як паррандаи вазнин аст. Шумо он паррандаро мегиред, онро зери об мегузоред, он як паррандаи нохушбахт хоҳад буд. Он дар он ҷое нест, ки Худо барои зиндагӣ кардани он пешбинӣ кардааст. Аммо моҳӣ, аз тарафи дигар, аз дар об будан хушбахт аст. Он ба ин тараф ва он тараф меравад, вақте ки он шино мекунад ва дар ин ҷо, а, ба ҳар тараф меҷаҳад. Аммо шумо моҳиро мегиред, онро мегузоред, медонед, онро мегиред, онро ба саҳни киштӣ мегузоред, ва он ба ин тараф ва он тараф меҷаҳад. Он як моҳии хеле нохушбахт аст, зеро он аз муҳите, ки Худо онро офаридааст, берун аст. Гӯш кунед, Худо шумо ва маро офаридааст, Ӯ тамоми инсониятро офаридааст, ки бо худаш дар муносибат бошад, дар фазое, ки муҳаббати Ӯ ва, ва ҷалоли Ӯ ва аҳкоми Ӯ, ки дар он Ӯ итоат карда мешавад. Ва ин зебост. Ин озодист. На барои иҷрои иродаи худ. Ин озодӣ нест. Ин гуноҳ аст. Ин беқонунист. Ин бе салоҳият зиндагӣ кардан аст. Зиндагӣ зери салоҳияти Худо ҷоест, ки баракат аст.
Медонед, ман панҷ фарзанд доштам, вақте ки онҳо калон мешуданд, агар онҳо мехостанд аз баракатҳои хонаи мо баҳра баранд, пас онҳо бояд итоат мекарданд. Ҳоло, ман ҳеҷ гоҳ ҳеҷ яке аз фарзандонамро вақте ки онҳо итоат намекарданд, берун накардаам, аммо ман онҳоро латукӯб мекардам, а, онҳоро тарбия мекардам, ва онҳо аз баракати хонаи мо ба мисли он ки тобеъ мебуданд, баҳра намебурданд. Дар корҳои Худо низ ҳамин тавр аст. Агар шумо мехоҳед аз баракатҳои Худо баҳра баред, шумо бояд онро дар итоат ва тобеъ будан ба Ӯ пайдо кунед. Аммо Худо медонад, ки шумо имрӯз аз чӣ мегузаред. Ҳар чӣ бошад, Худо медонад. Ӯ ғаму андӯҳи шуморо медонад. Ва аз ин рӯ Худованд Исо гуфт, чунон ки мо қаблан иқтибос овардем: «Назди ман биёед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва ман ба шумо оромӣ хоҳам дод». Мебинед, Ӯ фуруд омад. Ӯ фуруд омад, то бори гаронро бардорад. Ва ин аст он чизе ки Худо дар Хуруҷ боби 3 ояти 8 мегӯяд. Ӯ дар ояти 7 гуфта буд: «Зеро ман ғаму андӯҳи онҳоро медонам». Ҳоло дар ояти 8: «Ва ман фуруд омадаам, то онҳоро наҷот диҳам. Ман фуруд омадаам, то онҳоро наҷот диҳам». Ва, ва инро гӯш кунед, ин на танҳо барои наҷот додани онҳо аз бандагии Миср ва баровардани онҳо аз он замин ба замини хуб ва калон, «ба замине, ки шир ва асал ҷорӣ аст». Мебинед, ин на танҳо барои халос шудан аз бори гарон ва ғаму андӯҳи зиндагӣ аст, ин барои овардани шумо ба ҳаёти нав, ҳаёти шодмон аст. Ум, шумо ҳеҷ гоҳ шодӣ нахоҳед ёфт, ҳеҷ гоҳ шодӣ нахоҳед ёфт, магар ин ки онро дар наҷот тавассути Исои Масеҳ пайдо кунед. Ин яке аз ҷанбаҳои ҳаёти ҷовидонӣ аст. А, а, ҳаёти ҷовидонӣ ҳаёти Худост, ва дар Худо шодӣ ҳаст. Ҳаллелуё. Худоро ҳамд гӯед.
Ва он гоҳ як ояти дигар дар Хуруҷ, ё шояд ду ояти дигар дар Хуруҷ боби 6 ва ояти 6. Худо ба Мусо дастур медиҳад, ки ба фарзандони Исроил чӣ гӯяд. Ӯ мегӯяд: «Аз ин рӯ, ба фарзандони Исроил бигӯ: «Ман Худованд ҳастам. Ман шуморо аз зери бори мисриён берун меорам, шуморо аз бандагии онҳо халос мекунам, ва шуморо бо бозуи дарозшуда ва бо довариҳои бузург наҷот медиҳам. Ва ман шуморо барои худ ҳамчун қавм мегирам, ва ман шуморо водор мекунам, ки маро ҳамчун Худои худ бидонед, ва шумо хоҳед донист, ки ман Худованд ҳастам». Ҳаллелуё. Ин хеле аҷиб аст. Ояти 8: «Ва ман шуморо ба замине меорам, ки дар бораи он ба шумо қасам хӯрда будам», ва Ӯ идома медиҳад. Пас инҳо ҳама ваъдаҳои Худо ҳастанд. Худо мегӯяд: «Гӯш кунед, шумо дар бандагӣ ҳастед. Ман инро медонам. Ман онро ҳис мекунам. Ман ғаму андӯҳи шуморо медонам, аммо ман шуморо наҷот медиҳам. Ман шуморо халос мекунам». Ва ин аст он чизе ки мо имрӯз дар бораи он сӯҳбат кардан мехоҳем, ё боқимондаи вақти мо, наҷот аст. Озод кардан. Ин аст он чизе ки Худо мегӯяд, ки Ӯ хоҳад кард, ва ин аст он чизе ки наҷот аст. Ин барои озод кардани мост. Ҷалол ба Худо.
Ҳоло ман мехоҳам чанд оятро дар Румиён боби 6 бихонам. Румиён боби, боби 6 ба мо ҳолатеро тасвир мекунад, ки мо бе Масеҳ ва, а, бе Худо дар он ҳастем. Ин, ин он чизест, ки мо аллакай дар бораи он сӯҳбат кардем, а, дар Хуруҷ ба он нигоҳ кардем, аммо ҳоло мо таълимоти онро дар Румиён боби 6 дар ояти 16 дорем. «Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ худро ғулом медиҳед, то итоат кунед, ғуломи ӯ ҳастед, ки ба ӯ итоат мекунед?» Хеле монанд ба он чизе ки Худованд Исо гуфт: «хоҳ гуноҳ ба марг, хоҳ итоат ба адолат». Ҳоло боз дар ин ҷо, ин ду устод ҳастанд. Яке гуноҳ аст, ва вақте ки шумо ба гуноҳ итоат мекунед, он ба чӣ мерасонад? Марг. Ва пеш аз марг, мо ҳамаи, аз, бандагии талхеро мебинем, ки ба марг мерасонад. Ин, ин бо фарзандони Исроил дар Миср буд. Ва он гоҳ Ӯ мегӯяд: «ё итоат ба адолат». Ҳоло шумо наметавонед ҳаёти хушбахтона дошта бошед, агар шумо одил набошед. Ва адолат маънои зиндагӣ зери салоҳияти Худоро дорад. Ин маънои кӯшиши шахси хуб буданро надорад. Ҳеҷ кас хуб нест, не, ҳеҷ кас. Мо ҳама гуноҳкорем. Мо ҳама мехоҳем роҳи худро пеш гирем. Ин таърифи гуноҳ аст, дар ёд доред? Ин беқонунист. Ва аз ин рӯ, агар мо озод бошем, он бояд дар адолат бошад. Аммо мо адолатро намехоҳем. Адолат дар бораи, аз, Худо ва нури Ӯ, ваҳйи ҳама чизҳои хуб ва пок сухан меронад. Аммо мо мехоҳем роҳи худро пеш гирем, ва ин аксар вақт моро ба торикии бузург мебарад. Баъзеи мо, худам аввал, дар торикии даҳшатнок, даҳшатнок иштирок доштем.
Ва Ӯ дар ин бора дар як дақиқа дар Румиён боби 6 ояти 17 сухан меронад. Барои як имондор, Ӯ инро мегӯяд: «Аммо Худоро шукр», Ҳаллелуё, «Ман Худоро шукр мегӯям, ки шумо ғуломони гуноҳ будед». Мебинед, ин ҳолат аст. Агар шумо имрӯз бе Масеҳ бошед, шумо ғуломи гуноҳ ҳастед. Дар ин бора ҳеҷ шакке нест. Шумо нестед, шумо мустақил ҳастед, дуруст? Шумо дар, дар истиқлолияти худ, шумо ғуломи шайтон мешавед. Пас истиқлолияти шумо танҳо як чизи хаёлӣ аст. Ин воқеӣ нест. Шумо ғулом ҳастед. Шояд шумо намехоҳед инро эътироф кунед, аммо шумо ғулом ҳастед. Ман дар назар дорам, ба ҳама чизҳое, ки дар ҷомеаи мо рӯй медиҳанд, нигоҳ кунед. Чаро одамон ҳама як корро мекунанд? Медонед, инҳо мӯдҳо ҳастанд, медонед, ки, ки одамон ба онҳо меафтанд. Шумо пай бурдед? Ман дар назар дорам, ахлоқе ҳаст, ки одамон, а, ба мисли издиҳом аз паси он мераванд. Чаро ин тавр аст? Зеро онҳоро як устод роҳбарӣ мекунад. Онҳо ба ҳамон устод иҷозат медиҳанд. Ин гуноҳ ва, ва гуноҳ ва шайтон аст. Ва аз ин рӯ Ӯ идома медиҳад: «Аммо Худоро шукр, ки шумо ғуломони гуноҳ будед, аммо шумо аз дил итоат кардед». Ин хеле муҳим аст. Ин бояд аз дил бошад. Агар шумо мехоҳед наҷот ёбед, шумо бояд, шумо бояд бо тамоми дили худ ба Худованд рӯ оваред. Ӯ мегӯяд: «Агар бо даҳони худ Худованд Исоро эътироф кунед ва дар дили худ имон оваред, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кардааст, наҷот хоҳед ёфт». Мебинед, мо намепурсем, ин Румиён 10 аст, мо намепурсем, ки кӣ ба осмон меравад, то Масеҳро фуруд оварад, зеро имон мегӯяд: «Не, Ӯ аллакай омадааст. Ӯ ғаму андӯҳи маро шунид. Ӯ бори гаронеро, ки ман зери он будам, медонист, ва Ӯ фуруд омад». Номи Ӯро ҳамд гӯед. Ва имон намепурсад, ки кӣ Масеҳро аз мурдагон эҳё мекунад. Не, имон эътироф мекунад, ки рӯзи сеюм Ӯ дубора эҳё шуд. Ҳаллелуё. Пас бояд як имони воқеӣ дар дил, як эътиқоди воқеӣ бошад. Умедворам, ки дар ин лаҳза шумо як эътиқоди воқеӣ доред, ки шумо ғуломи гуноҳ ҳастед ва як наҷотдиҳанда ҳаст, ва номи Ӯ Исо аст. Ҳаллелуё.
Пас Ӯ мегӯяд: «Пас аз гуноҳ озод шуда, шумо ғуломони адолат шудед». Чӣ қадар аҷиб. Ғуломони гуноҳ, аммо ҳоло Худоро шукр, ғуломони адолат. Ҳамеша ғулом хоҳед буд. Ин танҳо саволест, ки оё шумо дар бандагии талх зери гуноҳ ва шайтон хоҳед буд, ё ба ин Худои нек, меҳрубон ва дӯстдор хизмат хоҳед кард, ки писари худро дод, зеро Ӯ шуморо хеле дӯст медошт. Пас биёед як лаҳза вақт ҷудо кунем ва бубинем, ки ин наҷот чӣ гуна ба амал меояд, зеро агар мо ҷудо шавем, озод шавем, агар мо озод шавем, касе бояд фидяро пардохт кунад, то моро озод кунад. Касе бояд пардохт кунад, то моро наҷот диҳад, моро аз ин ғуломии гуноҳ озод кунад. Ва, ва, ва аз ин рӯ мо дар якуми Петрус боби, а, як ва ояти 18 дорем. Ҳоло Ӯ бо Исроил сухан меронад, пас он бо Аҳди Қадим пайваст мешавад. «Зеро чунон ки медонед, шумо бо чизҳои фаношаванда ба мисли нуқра ва тилло аз рафтори беҳудаи худ наҷот наёфтаед, а, ки аз падарони худ ба тариқи анъана гирифтаед». Ҳоло агар шумо як қисми дин бошед ва шумо онро танҳо аз волидон, бобову бибии худ мерос гирифтаед, ба ибораи дигар, онҳо як қисми ин дин буданд ва ҳоло шумо ҳастед, ҳатто метавонад бобову бибии масеҳӣ ба калисои масеҳӣ мерафтанд, волидони шумо ба калисои масеҳӣ мерафтанд, ҳоло шумо ба калисои масеҳӣ меравед, аммо ин барои шумо танҳо анъана аст. Шумо ҳеҷ гоҳ бо имон, имони воқеӣ ба Масеҳ тамос нагирифтаед. Гӯш кунед, ки чӣ мегӯяд, мо на бо анъанаи динӣ, балки бо, ин ояти 19 аст, «балки бо хуни гаронбаҳои Масеҳ ҳамчун баррае бе айб ва бе доғ наҷот ёфтаем». Мебинед, нархе пардохт шудааст, то моро озод кунад. Ҳаллелуё. Ва ин хуни гаронбаҳои Масеҳ аст. Хуни Ӯ дар бораи марги Ӯ сухан меронад, ва хуни Ӯ дар бораи марге сухан меронад, ки марги азобдиҳанда аст, азоб дар дасти Худо, вақте ки, вақте ки чунон ки мо дар Ғалотиён мехонем, танҳо дар ин ҷо ба он рӯ оварем, вақте ки Ӯ барои мо лаънат шуд. Бигзор бубинам, ки оё ман онро зуд дар Ғалотиён, а, боби се пайдо карда метавонам. Дар он гуфта мешавад: «Масеҳ моро аз лаънати шариат наҷот дод». Хуб, лаънати Худованд чист? Худо аз одамон талаб мекард, ки дуруст кор кунанд, дар адолат зиндагӣ кунанд, ва мо ин корро накардем. Пас мо зери лаънат ҳастем. «Масеҳ моро наҷот дод, Ӯ моро аз лаънати шариат озод кард, чӣ гуна? Бо лаънат шудан барои мо». Мебинед, Ӯ, ки гуноҳро намедонист, дар салиб барои мо гуноҳ шуд. Худованди муборак Исо, мо ба Ту ҷалол ва ҳамд мегӯем, ки Ту инро барои мо кардӣ, то ки мо аз бандагии гуноҳ озод шавем ва на ба истиқлолият, балки ба вобастагии воқеӣ ба Худованд биёем.
Ва медонед, ман танҳо мехоҳам ба як ояти дигар пеш аз он ки дар Эфсӯс дар бораи ин наҷот, ин, ин озодие, ки Ӯ ба мо медиҳад, ки моро аз ғуломии гуноҳ ба ғуломии Худо тавассути Исои Масеҳ меорад, назар кунам. Мо дар Эфсӯс боби 4 мехонем, Ӯ дар ояти 30 мегӯяд: «Ва Рӯҳи Муқаддаси Худоро ғамгин накунед, ки бо он то рӯзи наҷот мӯҳр зада шудаед». Хуни гаронбаҳои Масеҳ чунон пурқувват аст, ки он моро аз тамоми гуноҳҳо ва айбҳои мо чунон комил пок кардааст, ки Худо худаш, Рӯҳи Муқаддас, дар дохили имондор зиндагӣ мекунад. Ва Ӯ то кай дар он ҷо зиндагӣ мекунад? Хуб, гуфта мешавад, ки мо бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шудаем. Ба ибораи дигар, мо ҳамчун моликияти Худо бо ҳузури Рӯҳи Муқаддас то рӯзи наҷот нишонгузорӣ шудаем. Ин чӣ маъно дорад? Хуб, мо наҷот ёфтаем. Мо бо хуни барра, барра наҷот ёфтаем. Мо инро бо хуни Худованд Исо дидаем. Аммо мо ҳанӯз дар ин ҷаҳон, дар қаламрави душман ҳастем. Мо дар Миср ҳастем, гӯё, ҳарчанд, а, мо аз, аз бандагии, аз, аз, аз шайтон ва гуноҳ озодем. Мо ҳанӯз дар ин ҷаҳон ҳастем. Ва Ӯ мегӯяд, ки рӯзи наҷот вақтест, ки Худованд меояд ва Ӯ моро мегирад ва Ӯ ҷисмҳои моро наҷот медиҳад. Мебинед, вақте ки шумо имондор ҳастед, лаҳзае ки шумо Масеҳро қабул мекунед, шумо наҷот ёфтаед, шумо дар рӯҳ ва ҷони худ озод шудаед, аммо ҷисми шумо ҳанӯз пӯсида истодааст. Ва вақте ки Худованд меояд, мо ҷисми нав хоҳем дошт. Мо рӯзи наҷотро наҷот медиҳем, вақте ки Худованд меояд ва Ӯ моро ба ҷалол мебарад. Ҳаллелуё.
То он вақт, шумо бояд мутмаин бошед, ки шумо Масеҳро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ мешиносед, ки шумо ба Ӯ таслим шудаед, ки шумо кӯшиш намекунед, ки ҳаёти мустақил дошта бошед, балки шумо мехоҳед тавассути Масеҳ ба Ӯ итоат кунед, юғи Ӯро бар худ гиред ва аз Ӯ дар тобеъ будан ба Исои Масеҳ омӯзед. Шумо ҳаёти воқеӣ хоҳед ёфт. Шумо озодӣ хоҳед ёфт. Худованд Исо дар Юҳанно 8 гуфт, ман фикр мекунам ояти 36 аст, ман мутмаин нестам, Ӯ гуфт: «Агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд». Ҳаллелуё.
Биёед дуо кунем. Эй Худо, ҳоло Падар, мо Туро шукр ва ҳамд мегӯем, ки наҷотдиҳандае ҳаст. Оҳ, барои Хуни гаронбаҳои Худованд Исо шукр. Шукр, ки, ки Ту моро хеле дӯст медорӣ, Худованд Исо, ки Ту аз ҷалол фуруд омадӣ. Ту ғаму андӯҳи моро шунидӣ. Ту нолаҳои моро шунидӣ. Ту медонистӣ, ки мо дар бандагии гуноҳ, он сардори даҳшатноки гуноҳ будем, ва Ту омадӣ, то моро озод кунӣ. Оҳ, Худоро барои ин ҳамд гӯед. Агар имшаб мард ё зане гӯш кунад, ки ҳеҷ гоҳ наҷот наёфтааст, бигзор онҳо дар ин лаҳза, Худованд, аз гуноҳ рӯй гардонанд, аз он тавба кунанд, аз хоҳиши мустақил будан тавба кунанд, ва ба Ту ва он чизе ки Ту дар салиби Ҷолҷото кардӣ, Худованд, вобаста бошанд, то ки онҳо то он рӯзи наҷот интизор шаванд, ки Ту меоӣ ва ҳамаи моро ба ҷалол мебарӣ ба номи арзандаи Ту. Омин. Омин.
