Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки ибодаткунандагони ҳақиқӣ Падарро дар рӯҳ ва ростӣ ибодат хоҳанд кард; зеро Падар чунин ибодаткунандагонро меҷӯяд. — Юҳанно 4:23 NKJV
Ин як далели аҷиб аст, ки Худо ибодаткунандагонро меҷӯяд. Аммо ибодат чист? Чӣ тавр касе ибодаткунанда мешавад, агар онҳо дар бораи ибодат тасаввуроте надошта бошанд?
Мардони хирадманде, ки ба дидани Писари бузурги шоҳ Довуд омаданд, таъриф ва намунаи хуби ибодатро пешниҳод мекунанд. Матто 2:11 махсус қайд мекунад, ки онҳо «Ӯро ибодат карданд». Чӣ тавр? Онҳо дар назди Ӯ бо итоаткории комил, ё эҳтиром, ба подшоҳии Масеҳ зону заданд. Муғҳо ибодати худро дар пешниҳоди тӯҳфаҳои тилло, ладан ва мурр баён карданд – ҳар яке аз онҳо дар бораи Ӯ сухан меронд:
Тилло як металли қиматбаҳост, ки аз қадимтарин замонҳо барои ороиш истифода мешуд. Он ба ҷалоли илоҳӣ ва бузургии подшоҳии Худованд ишора мекунад; Ладан шираи хушкшудаи дарахтони ҷинси Boswellia мебошад. Вақте ки хушк мешавад, шира ҳамчун бухур сӯзонида мешавад. Бӯи он нишон медиҳад, ки Ӯ Худои дар ҷисм зоҳиршуда ва ҳама чизест, ки дар ҳаёти Ӯ танҳо ба хотири Падар буд. Мурр як ҳанут гаронбаҳост, ки барои сохтани атр, бухур, доруворӣ ва барои тадҳин кардани мурдагон истифода мешуд. Он ба қудрати шифобахши Ӯ аз гуноҳ, ки бо азоби Ӯ то марг таъмин шудааст, ишора мекард. Ҳар яке аз ин тӯҳфаҳо, ки аз ҷониби мардони хирадманд оварда шудаанд, зебоии махсуси хислатҳои аслии Худованди моро ифода мекарданд. Ба таври оддӣ гуфта шудааст, ибодати онҳо пешниҳоди аълои Масеҳ ба Худо буд! Мо метавонем ҳамин тавр, дастаҷамъона ва инфиродӣ, дар дуо ва суруд, ё тавассути мулоҳизаи шахсӣ амал кунем.
Ман ба наздикӣ таърифи дигари ибодатро ёфтам. Ин як тавсифи амиқтар аст, ки шояд ҳатто моҳияти он чизеро, ки мо дар мардони хирадманд дидем, ки дар назди кӯдаки Масеҳ зону заданд, зиёдтар бошад.
Ибодат итоати тамоми табиати мо ба Худост. Ин аст:
Зинда гардонидани виҷдон бо муқаддасии Ӯ; Ғизо додани ақл бо ҳақиқати Ӯ; Пок кардани тасаввурот бо зебоии Ӯ; Кушодани дил ба муҳаббати Ӯ; Таслим кардани ирода ба мақсади Ӯ – ҳамаи ин дар ибодат ҷамъ оварда шудааст, ки беғаразтарин эҳсосест, ки табиати мо қодир аст.
Ин таъриф чизест, ки бояд ҷиддӣ андеша кард.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Уилям Темпл, Хонишҳо дар Инҷили Сент Ҷон (Лондон: Макмиллан, 1940), саҳ.68.
Биёед, мо арзиши беҳамторо суруд хонем, Ва ҷалолҳоро ширин баён кунем, Ки дар Наҷотдиҳанда медурахшанд: Ба Худо ва Масеҳ ҳамду санои худро биёрем; Суруде, ки бо он осмони баланд садо хоҳад дод, Ҳамду сано барои файзи илоҳӣ.
Чӣ қадар бой аст хуни гаронбаҳое, ки Ӯ рехт, Фидияи мо аз гуноҳи даҳшатнок Аз гуноҳ бар зидди Худои мо; Чӣ қадар комил аст он адолат, Ки дар он либоси зебои беайб Муқаддасони Ӯ ҳамеша истодаанд!
Чӣ қадар бой аст хислате, ки Ӯ дорад, Ва тамоми шакли муҳаббате, ки Ӯ мепӯшад, Дар тахт баланд бардошта шудааст; Дар сурудҳои ҳамду санои ширин ва беист, Мо ҳамеша роҳҳои комили Ӯро суруд хоҳем хонд, Ва ҷалолҳои Ӯро маълум хоҳем кард.
Ва ба зудӣ рӯзи хушбахт хоҳад омад, Вақте ки мо ба хонаи таъиншудаи худ мерасем, Ва Ӯро рӯ ба рӯ мебинем; Он гоҳ бо Наҷотдиҳанда, Худованд ва Дӯсти мо, Мо як рӯзи бефосиларо мегузаронем Дар сурудхонии файзи Ӯ. — Самуил Медли (1738–1799)
