«Кӯшиш кун, ки худро ба Худо писандида, коргаре, ки шарм надорад, каломи ростиро дуруст тақсим мекунад, нишон диҳӣ» (2 Тимотиюс 2:15).
АҲАМИЯТИ ВАҚТИ ОРОМ
Ҳар як масеҳӣ бояд одати ҳаёти худро ба он бахшад, ки дар оғоз ва анҷоми ҳар рӯз вақти оромиро бо Худо гузаронад. Пеш аз он ки ба роҳи ногузаштаи рӯзи нав қадам гузорад, ӯ бояд вақт ҷудо кунад, то ба овози Падари осмонии худ аз Библия гӯш диҳад ва бо Ӯ тавассути дуо муошират кунад. Ҳамин чиз бояд дар охири рӯз, пеш аз хоб рафтан низ дуруст бошад.
Тавассути хондани Навиштаҳо ва дуо, имондор вобастагии комили худро ба Худо барои ҳикмат, роҳнамоӣ, баракат ва таъмини ниёзҳои муваққатии худ нишон медиҳад. Аз ин мулоқот бо Худо, масеҳӣ аз ҷиҳати рӯҳонӣ қавӣ мегардад ва барои мубориза бо мушкилот, васвасаҳо ва озмоишҳои роҳи зиндагӣ омода мешавад (Ишаъё 40:29–31).
Ҳеҷ кас наметавонад рӯзро хуб оғоз кунад, хуб идома диҳад ё хуб ба анҷом расонад, агар барои ин «вақти ором» бо Худо чора наандешад. Ин давра бояд дидаю дониста захира карда шавад ва бо виҷдон барои Худо нигоҳ дошта шавад. Ҳеҷ чиз набояд ба он халал расонад, зеро ҳеҷ чиз наметавонад масеҳиро барои талафоти он ҷуброн кунад. Шайтон, ҷаҳон ва ҷисм дар кӯшишҳои худ барои аз барномаи рӯз берун кардани он, бо баҳонаи «вақт нест», муттаҳид хоҳанд шуд; аммо вақт бояд барои он ҷудо карда шавад ва нигоҳ дошта шавад, агар хислат ва шаҳодати кас барои Масеҳ муҳим бошад. Ҳамон тавре ки Шамма, яке аз қавитарин мардони Довуд, бо муҳофизати як порча замин аз ҳамлаи фалиштиён пирӯзӣ ва шӯҳрат ба даст овард; биёед ин «вақти ором»-ро аз ҳама кӯшишҳои душман барои гирифтани он аз мо муҳофизат кунем (2 Подшоҳон 23:11–12).
Фоҷиаи ҳазорон ҳаёти харобшуда ва шаҳодатҳои вайроншуда, ки мо дар атрофи худ мебинем, ҳеҷ гоҳ рух намедод, агар ин масеҳиён Худоро дар ҳаёти худ бо риояи ростқавлонаи ин «вақти ором» дар ҷои аввал мегузоштанд. Беэътиноии онҳо ба ин боиси бепарвоӣ дар зиндагӣ, сустӣ дар иҷрои масъулиятҳои худ ва нотавонии онҳо дар муқовимат ба васваса ва хоҳиши гунаҳкор гардид. Сипас офати пайдарпай омад, ки шодии онҳоро дар Худованд ва фоиданокии онҳоро дар хидмати Ӯ аз онҳо рабуд. Мо табиатан заифем ва ба қувват ниёз дорем; тарсончакем ва ба ҷасорат ниёз дорем; нодонем ва ба ҳикмат ниёз дорем; саркашем ва ба роҳнамоӣ ниёз дорем; гунаҳкорем ва ба барқароршавӣ ниёз дорем. «Вақти ором» ҷоест, ки ин қувват, ҷасорат, ҳикмат, роҳнамоӣ ва барқароршавӣ таъмин карда мешавад.
Биёед, мисли пайғамбар Ҳабаққуқ, бигӯем: «Ман бар посбонии худ хоҳам истод ва худро бар ҷои мустаҳкам хоҳам гузошт, ва хоҳам дид, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва хоҳам дид, ки Ӯ ба ман чӣ хоҳад гуфт, ва чӣ ҷавоб хоҳам дод, вақте ки маро сарзаниш кунанд» (Ҳабаққуқ 2:1). Бигзор мо низ дар атрофи ин «вақти ором» девор кашем ва онро бо ҳар қимате барои Худо нигоҳ дорем.
ОМОДАГӢ БАРОИ ВАҚТИ ОРОМ
Гарчанде ки мо махсусан дар бораи вақти ороми субҳ сухан хоҳем гуфт, ҳамон принсипҳо ба вақти шом низ татбиқ мешаванд.
- Беҳтарин вақтро барои он интихоб кунед. Ин вобаста ба шароит фарқ мекунад. Боварӣ ҳосил кунед, ки барои либоспӯшӣ, барои сари вақт дар сари мизи наҳорӣ будан ва барои сари вақт ба мактаб ё кор рафтан вақт ҷудо кунед. Дар хотир доред, ки ҳангоми интихоби ин давра, шумо муҳимтарин қисми рӯзро барои Худо захира мекунед.
- Барвақт ва сари вақт бархезед, то ин давраро риоя кунед. Ин бархостан он қадар осон нест, ки ба назар мерасад, зеро он иродаи қавӣ ва худтанзимкунии зиёдро талаб мекунад. Дар бистар хобидан ва дар бораи бархостан фикр кардан хеле осонтар аст, назар ба он ки кӯрпаро партофта, бархезед! Аз як масеҳии содиқ як бор пурсиданд, ки оё ӯ дар бораи бархостан барои вақти ороми худ дуо мекунад. Ӯ ҷавоб дод: «Ман дар бораи бархостан дуо намекунам — ман бармехезам!» Сари вақт бархостан асосан аз сари вақт хоб рафтан дар шаби қаблӣ вобаста аст. Библия инро чунин баён кардааст: «Беҳуда аст, ки шумо барвақт бархезед, дер хоб равед» (Забур 127:2)! Соатҳои муносибро барои хоб рафтан парвариш кунед. Одати ҳар субҳ дар вақти муайян бархостан ба зудӣ одат мешавад ва ба имондор баракатҳои рӯҳонии фаровон хоҳад дод. Агар майли аз ҳад зиёд хоб рафтан бошад, соати зангдор муфид аст.
- Зуд шуста ва либос пӯшед. Ин шуморо комилан бедор мекунад, то дар вақти ором нимхоб набошед. Ин хеле муҳим аст, зеро кас бояд аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва рӯҳӣ дар беҳтарин ҳолат бошад, то Худо ва худро аз ин давра бо сабаби набудани тамаркуз аз сабаби хоболудӣ маҳрум накунад.
РИОЯИ ВАҚТИ ОРОМ
Ҳар як масеҳӣ бояд барои худ миқдори вақтеро, ки ба ин «вақти ором» бахшида мешавад, муайян кунад. Биёед фарз кунем, ки ӯ понздаҳ дақиқаро интихоб мекунад. Ин метавонад бештар бошад, аммо бешубҳа набояд аз ин камтар бошад. Аз ин рӯ, мо ҳадди ақали понздаҳ дақиқаро ҳамчун асоси пешниҳодҳои худ ҳамчун беҳтарин истифодаи ин вақт ҳам барои субҳ ва ҳам барои шом мегирем.
Ин давраи понздаҳдақиқаӣ бояд се мақсад дошта бошад: якум, барои хондани Навиштаҳо; дуюм, барои мулоҳиза дар бораи он чизе, ки хонда шудааст; ва сеюм, барои ибодат, ситоиш ва дуо. Хуб мебуд, ки панҷ дақиқа ба ҳар яке аз ин мақсадҳо бахшида шавад.
- Панҷ дақиқаи аввал бояд ба хондани Каломи Худо бахшида шавад. Боби миёнаи Библияро дар ин муддат ба осонӣ хондан мумкин аст. Беҳтар аст, ки як равиши муайяни хонишро риоя кунед, ки шуморо пайдарпай аз Библия мегузаронад. Нақшаи хуб ин хондани як боб аз Аҳди Ҷадид ҳар субҳ ва як боб аз Аҳди Қадим ҳар шом хоҳад буд. Ин боб бояд бо эҳтиром ва дидаю дониста хонда шавад, на бо шитоб. Дар хотир доред, ки ин Каломи илоҳӣ илҳомбахши Худост, ки «барои таълим, сарзаниш, ислоҳ ва тарбия дар адолат муфид аст» (2 Тимотиюс 3:16). Беҳтар аст, ки онро баланд, вале ором хонед, то ба касе халал нарасонед. Ин ба тамаркуз кӯмаки калон хоҳад кард ва ақлро аз саргардонӣ ҳангоми хондан пешгирӣ мекунад. Азбаски бо хондани Библия овози Худо дар ҷон шунида мешавад, хуб мебуд, ки ҳангоми ба даст гирифтани китоби муқаддас аз Худо барои равшании рӯҳонӣ пурсед. Дуои Довуд хуб аст: «Чашмони маро кушо, то чизҳои аҷибро аз шариати Ту бубинам» (Забур 119:18). Ҳамин тариқ, бо вобастагии оддӣ ба роҳнамоӣ ва таълими Рӯҳи Муқаддас, Каломи Худо бодиққат хонда мешавад (Юҳанно 16:13–15).
- Панҷ дақиқаи дуюм бояд ба мулоҳиза, ё фикр кардан дар бораи он чизе, ки шумо хондаед, сарф шавад. Ин мулоҳиза осон нест, аммо онро бо машқ инкишоф додан мумкин аст. Мулоҳиза ба хондан ҳамон чизест, ки ҳазм ба хӯрдан аст. Ҳамон тавре ки ҳазм он чизеро, ки мо хӯрдаем, ба хун, мушак ва устухон табдил медиҳад, мулоҳиза худро дар ҳаёте, ки барои ҷалоли Худо зиндагӣ мекунад, ифода мекунад ва ба мо имкон медиҳад, ки «дар файз ва дар дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбем» (2 Петрус 3:18). Бешубҳа, мо ба Каломи Худо он таваҷҷӯҳи амиқеро, ки ба дигар китобҳо медиҳем, рад нахоҳем кард. Барои кӯмак ба ин мулоҳиза, дар ин ҷо чанд саволи пешниҳодӣ оварда шудааст, ки ҳар кас метавонад пас аз хондани порча аз Библия аз худ бипурсад. Ҷавобҳо ба ин саволҳо барои дар дилҳо ва хотираҳои мо нақш бастани он чизе, ки мо хондаем, хидмат хоҳанд кард, то Навиштаҳо ба ин васила як қисми ҷудонашавандаи ҳаёти мо гарданд:
- Дар бораи кадом шахсон ва ҷойҳо хондам ва дар бораи онҳо чӣ омӯхтам?
- Бо суханони худам, мавзӯи асосии ин боб чист?
- Ба назари ман, беҳтарин оят кадом аст? Оё ман онро аз ёд такрор карда метавонам? (Ин оятро бо қалам хат кашед.)
- Дар ин боб кадом намунаеро дидам, ки бояд пайравӣ кунам? Кадом амр ё фармонро хондам, ки бояд итоат кунам? Биёед ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунем, ки итоат ба иродаи маълуми Худо барои шогирдии ҳақиқӣ муҳим аст (Юҳанно 7:17; Юҳанно 8:31; Юҳанно 13:17; Луқо 6:46; Яъқуб 1:22–24).
- Барои ман кадом огоҳиҳо буданд, ки бояд ба онҳо диққат диҳам?
- Кадом дуо буд, ки ман бояд такрор кунам?
- Имрӯз барои роҳи худ кадом роҳнамоиро гирифтам? Ҷавоб додан ба ин саволҳо тамаркузи воқеии фикрро талаб мекунад, аммо кӯшиш арзанда аст, зеро он Каломи Худоро ба ҳаёти кас воқеияти зинда мегардонад ва боиси ташаккул ва инкишофи хислати масеҳии аъло мегардад — воқеан як дороии бебаҳо!
- Панҷ дақиқаи сеюм бояд ба ибодат, ситоиш ва дуо бахшида шавад. Биёед онҳоро бо тартиб дида бароем.
- Ибодат. Ин аслан «арзиш-парастӣ» аст, ё нисбат додани арзиш ба Он ки арзанда аст. Ин машғулияти дил бо худи Худост, ба истиснои ҳама чизи дигар. Ин фаровонии дили шукргузор зери ҳисси файз ва илтифоти илоҳӣ аст. Худо ибодати халқи бо хун харидаи худро мехоҳад ва меҷӯяд (Юҳанно 4:23–24). Ин баландтарин машғулияти фарзанди Худо дар ин зиндагӣ аст ва хидмати ӯ барои абадият хоҳад буд (Ваҳй 4:11; Ваҳй 5:12). Мо Худоро барои баракатҳои Ӯ ситоиш мекунем; мо ба Худо барои ниёзҳои худ дуо мекунем; аммо мо Худоро барои ҳама чизе, ки Ӯ худро дар Писари маҳбуби худ ошкор кардааст, ибодат мекунем. Ҳамин тариқ, бо эҳтиром, тарс ва шукргузорӣ, имондор бо Худо машғул аст.
- Ситоиш. Худо халқи ситоишгар ва шукргузорро мехоҳад. «Ҳар кӣ ситоиш мекунад, Худоро ҷалол медиҳад» (Забур 50:23). Ба мо амр шудааст, ки «бо шукргузорӣ ба дарвозаҳои Ӯ ва бо ситоиш ба саҳнҳои Ӯ дохил шавем» (Забур 100:4). Мо бояд Худоро барои атои Писари Ӯ, ки худро барои мо дод, ситоиш кунем; барои Рӯҳи Муқаддас, ки дар мо сокин аст, моро таълим медиҳад ва роҳнамоӣ мекунад; барои Навиштаҳои муқаддас, ваҳйи пурраи Худо ба мо; барои ҳама баракатҳои рӯҳонӣ, ки дар Масеҳ аз они мо ҳастанд; барои бисёр раҳматҳои муваққатӣ, ки Ӯ ба мо дар роҳи саломатӣ, ғизо ва либос ато кардааст; ва барои дуоҳои иҷобатшуда.
- Ҳар як масеҳӣ бояд одати шукргузорӣ ва ситоишро парвариш кунад. Бешубҳа, ин кори бад аст, ки ҳамеша аз Худо илтимос кунем ва ҳеҷ гоҳ ба Ӯ барои ҳама чизе, ки Ӯ кардааст, ва мекунад ва боз барои онҳое, ки Ӯ бо файзи худ наҷот додааст, як калимаи ситоиш нагӯем (Филиппиён 4:6–7; Эфсӯсиён 5:20; Забур 69:30–31; Забур 92:1).
- Дуо. Бо дуо, имондор вобастагии мутлақи худро ба Худо барои таъмини ҳама ниёзҳои худ, ва дар айни замон, эътимоди олии худро баён мекунад, ки Худо дархостҳои ӯро мешунавад ва ҷавоб медиҳад, агар бо имон ва мувофиқи иродаи Ӯ пурсида шавад (1 Юҳанно 5:14–15). Худо дуоро амр медиҳад, илҳом мебахшад, мешунавад ва ҷавоб медиҳад (Ибриён 4:14–16; Луқо 18:1; Матто 6:6–12; Забур 65:2).
- Аввалан, бояд барои худ дуо кард. Ин эътироф ва тарк кардани ҳама гуноҳҳои маълумро дар бар мегирад, «агар ман дар дили худ бадӣ дошта бошам, Худованд маро намешунавад» (Забур 66:18; муқоиса кунед 1 Юҳанно 1:9). Ҳама ниёзҳои худро ба Падари худ дар осмон бо соддагӣ, мустақимӣ ва эътимоди кӯдаке, ки ба падари заминии худ меояд, маълум кунед. Худованд Исо гуфт: «Падари осмонии шумо медонад, ки ба чӣ чизҳо ниёз доред» (Матто 6:32). Мушкилоти худро дар пеши Ӯ гузоред ва ҳикмати илоҳиро барои ҳалли онҳо ҷӯед (Яъқуб 1:5–7). Ғамҳои худро бар Ӯ партоед, зеро Ӯ дар бораи шумо ғамхорӣ мекунад (1 Петрус 5:7). Дар хотир доред, ки ҳеҷ чиз барои зикр кардан ба Ӯ хеле хурд нест, зеро Худо аз шунидани дуоҳои оддӣ, самимӣ ва боимони фарзандони худ шод мешавад.
- Сипас, бояд барои дигарон илтиҷо кард. Мо набояд дар дуоҳои худ худхоҳ бошем ва танҳо дар бораи худ фикр кунем, балки ниёзҳои дигаронро низ дар хотир дорем. Худо мехоҳад, ки мо барои дигарон шафоаткунанда бошем (Эфсӯсиён 1:15–16; Қӯлассиён 1:9, 1 Подшоҳон 12:23). Мо бояд барои онҳое, ки бар мо ҳокимият доранд, дуо кунем, то Худо ба онҳо фурӯтании дил ва ҳикмати илоҳӣ ато кунад, ки онҳоро барои ҳукмронии оқилона ва хуб бар мо имкон диҳад (1 Тимотиюс 2:1–4). Мо бояд барои ҳамаи онҳое, ки кӯшиш мекунанд Инҷилро мавъиза кунанд, хоҳ дар ватан ва хоҳ дар хориҷа, дуо кунем.
- Дар хотир доред, ки ин ҳанӯз ҳам дуруст аст, ки «дуои самарабахши марди одилона бисёр кор мекунад» (Яъқуб 5:16). Дуо як қувваи бузург аст, зеро он дасти Он ки ҷаҳонро ҳаракат медиҳад, ҳаракат медиҳад. Дуо чизҳоро тағйир медиҳад; аз ин рӯ, дуо кунед!
- Барои кӯмак ба хотира, бисёр масеҳиён рӯйхати дуоро нигоҳ медоранд ва номҳои онҳоеро, ки мехоҳанд дар тахти файз ёд кунанд, сабт мекунанд.
Бешубҳа, хонандаи масеҳӣ розӣ хоҳад шуд, ки ин «вақти ором» барои фарзанди Худо як зарурати мутлақ аст, ва понздаҳ дақиқа, ҳамчун ҳадди ақал, барои гузарондан дар ҳузури Худо, хондан ва мулоҳиза кардан дар Каломи Ӯ, ва муошират бо Ӯ тавассути дуо хеле зиёд нест. Бигзор ин омодагии муҳим барои ҳар рӯзи ҳаёти масеҳии мо аз они шумо ва ман бошад, ки онро бо ҳар қимате нигоҳ дорем.
