Замонҳое ҳастанд, ки муносибати Худо бо халқи Ӯ хеле ошуфтакунанда аст, вақте ки ҳозира пур аз изтироб ва оянда пур аз душворӣ аст. Ҳолати мо ба ҳолати кӯрон монанд аст, ки дар нисфирӯзӣ даст мезананд, кӯшиш мекунанд, ки аз лабиринт гузаранд, риштаи роҳнаморо гум кардаанд!
Мо метавонем бо баъзе саволҳои вазифа ё шуғли худ мубориза барем, ва сарнавишти умри мо метавонад аз интихоби фаврӣ вобаста бошад. Мо метавонем тарсем, ки дар қабули қарор байни даъвоҳои рақиб ва рақобаткунанда, баъзе ангезаҳои худхоҳона, ҷисмонӣ, ношоиста метавонанд ба қарори мо омехта шаванд, ва дар натиҷа мо метавонем нотавонии дарднокро дар қабули қарор дар бораи иродаи Худо барои мо эҳсос кунем.
Оё шумо ошуфта ё ноумед ҳастед? Дар миёни фикрҳои изтиробовар, ноустувор ва номуайяни худ, ин тасаллои шумо бошад: фикрҳои Худо бар шумост, ва Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ эътимод доранд, роҳнамоӣ ё наҷоти лозимаро медиҳад — шояд на он чизе, ки мо интизор дорем ё мехоҳем, балки он чизе, ки Ӯ медонад, барои мо беҳтарин хоҳад буд. Ба Худои сутуни абр такя кунед, чунон ки Исроил кард. Ӯ шуморо, чунон ки халқи Исроилро, аз баҳр дар хушкӣ ва аз дарё пиёда мегузаронад (Забур 66:6).
Бале, ба он чизе, ки Ӯ дар ояти боло мегӯяд, бовар кунед ва ба ҳеҷ роҳнамоии хатои инсонӣ эътимод накунед. Мисли Довуд бошед, ки гуфт: «Ман ба Худованд таваккал кардам» (Забур 11:1). Пас, вазъияти худро ба дасти Ӯ супурда, онро дар он ҷо гузоред! Баракатҳои ҳозираи худро ба ёд оред ва дахолатҳои файзбахши қаблии Худоро бо наҷотҳои намоёне, ки дар натиҷа ба вуҷуд омадаанд, дар хотир доред. Инҳоро асоси эътимоди пинҳонӣ барои оянда қарор диҳед.
