Садҳо нафар таваҷҷӯҳи Авраам Линколнро меҷустанд. Тамаъ, ташнагии қудрат ва гуруснагӣ ба шуҳрат бисёриҳоро ба назди президент овард. Линколн, ки довари тезбини хислат буд, дар ошкор кардани риёкорӣ ва дурӯғҳои онҳо моҳир шуд. Усули дӯстдоштаи ӯ ба фиребгар додани муаммо буд. Линколн мепурсид: «Агар думи гӯсоларо пой гӯед, пас гӯсола чанд пой дорад?» Вақте ки ҷавоб панҷ гуфта шуд,
Линколн ҷавоб дод: «Гӯсола танҳо чор пой дорад. Думро пой гуфтан онро пой намекунад». Бисёриҳо иддао доранд, ки роҳҳои гуногуни ба осмон рафтан вуҷуд доранд, ки ҳама баробар «эътибор» доранд. Онҳо фикр мекунанд, ки то даме ки одамон дар эътиқодоти худ самимӣ бошанд, онҳо метавонанд ҳар чизеро, ки мехоҳанд, бовар кунанд ва Худо онҳоро қабул хоҳад кард. Як масеҳӣ, ки дар назди Чикаго як нуқтаи фурӯши сӯзишворӣ дошт, ҳамсояе дошт, ки исрор меварзид, ки ҳар як шахси самимӣ ва хуб метавонад ба ҳар чизе, ки мехоҳад, бовар кунад ва пас аз марг ба осмон равад. Рӯзе ҳамсоя, ки ба сафар мерафт, дар нуқтаи фурӯши сӯзишворӣ истод ва бо масеҳӣ сӯҳбат карданро оғоз кард. Вақте ки онҳо дар бораи чизҳои «динӣ» сӯҳбат карданд, муштарӣ аз Чикаго ба Ню-Йорк роҳ пурсид. Масеҳӣ, ки мехост нуқтаи назарро баён кунад, ҷавоб дод:
«Ба ҳар самте, ки мехоҳед, ронед. То даме ки самимӣ ҳастед, ба он ҷо мерасед». Ҳамсоя гуфт, ки ин дуруст буда наметавонад. Масеҳӣ гуфт: «Маҳз ҳамин нуқтаи назари ман аст».
Ванмуд кардани он ки иддаоҳои мухолиф ва зиддиятнок ҳама метавонанд дуруст бошанд, онҳоро дуруст намекунад. Ҳеҷ кас зиндагӣ накардааст, ки аз Худованд Исои Масеҳ донотар бошад. Суханони Ӯ, вақте ки роҳи ба хонаи Худои Падар пурсида шуд, инҳо буданд: «Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам: ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6). Ба ҳар самти дигар равед, ба дастури ҳар шахси дигар эътимод кунед, ба гирифтани ҳаёти абадӣ ба ҳар роҳи дигар умед бандед ва мо ҳеҷ гоҳ ба хонаи Падар дар осмон нахоҳем расид.
Худованд Исои Масеҳ на танҳо як шахсияти ҷолиб ё донои таърихӣ бо «ақидаи шахсӣ» аст, балки Писари ҳамеша мавҷуди Худост, ки барои наҷот додани инсоният аз гуноҳҳои онҳо омад. Мардуми яҳудӣ эълони Ӯро дар бораи Худаш ҳамчун Худо ба таври возеҳ фаҳмиданд, вақте ки Ӯ гуфт: «Пеш аз он ки Иброҳим буд, Ман ҳастам» (Юҳанно 8:58). Ӯ гуфт: «Писари Одам омадааст, то он чиро, ки гум шуда буд, ҷӯяд ва наҷот диҳад» (Луқо 19:10). Ӯро ба салиб кашиданд, Ӯ ҷазои гуноҳҳои маро дар он ҷо бо таҳаммули доварии Худо пардохт, Ӯ мурд ва хуни Худро рехт, ки «моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳанно 1:7). Сипас Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, ба осмон баргашт ва ба мо даъватнома фиристод:
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31). Баҳонае, ки бисёриҳо имрӯз барои имон наовардан ба Худованд Исо меоранд, ин аст: «Кӣ медонад, ки чӣ ҳақиқӣ аст?» Ронандае, ки мехост ба Ню-Йорк бирасад, аз ҷавоби «Кӣ медонад?» бештар қаноатманд намешуд, назар ба «Ҳар самте, ки мехоҳед». Шумо танҳо ба воситаи Ӯ ба осмон омада метавонед, то аз доварӣ ва маҳкумияти Худои Одил ва Муқаддас бар ҳар касе, ки Ӯ ва тӯҳфаи муҳаббати Ӯро рад мекунад, наҷот ёбед.
Оё шумо имрӯз ба Худованд Исои Масеҳ ҷавоб медиҳед ва Ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунед?
