Мавзӯи аҷоиб! Ин ҳамчунин як мавзӯи дарозмуддат аст, зеро он чизеро ифода мекунад, ки ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад. Дар дуои худ ба Падар, Худованд Исо гуфт: «Ин ҳаёти ҷовидонӣ аст, ки онҳо Туро бишносанд» (Юҳанно 17:3 JND). Изҳороти Ӯ нишон медиҳад, ки ҳаёти ҷовидонӣ муносибати шахсӣ ва наздикро байни Падари Ӯ ва ҳар як шогирди ҳақиқии Худованд Исои Масеҳ дар назар дорад.
Аҳди Қадим ҳаёти ҷовидониро танҳо ду маротиба зикр мекунад. Бори аввал ҳамчун як нуқтаи муҳим дар «Сурудҳои болоравӣ» ё «Сурудҳои дараҷаҳо» (Забур 120–134). Мо мехонем: «Инак, чӣ қадар некӯ ва чӣ қадар гуворо аст, ки бародарон дар ягонагӣ зиндагӣ кунанд! Мисли равғани гаронбаҳо бар сар, ки бар риш, бар риши Ҳорун мерехт, ки то домани либосаш мерехт; мисли шабнами Ҳермон, ки бар кӯҳҳои Сион мерезад; зеро дар он ҷо Яҳува баракатро, ҳаётро то абад фармудааст» (Забур 133:1-3). Ягона ҷои дигаре, ки ин ибораи махсус дар Аҳди Қадим вомехӯрад, дар Дониёл 12 аст: «Ва бисёре аз онҳое, ки дар хоки замин хобидаанд, бедор хоҳанд шуд, баъзеҳо ба ҳаёти ҷовидонӣ ва баъзеҳо ба шармандагӣ, ба нафрати ҷовидонӣ» (ояти 2). Ин ду порчаи Навиштаҳо дар бораи ду сарнавишти хеле гуногун сухан меронанд, ё «ҳаёт то абад» – ки маънои ҷовидонӣ будани онро дорад – ё марги ҷовидонӣ дар кӯли оташ (Ваҳй 20:12-15, 22:1-3-ро баррасӣ кунед).
«Шифои халқҳо» дар Ваҳй 22:2 шароити мубораки заминро дар давраи ҳукмронии ҳазорсолаи ояндаи Масеҳ нишон медиҳад. Мо бояд ин давраи ояндаи баракат дар заминро, ки 1000 сол давом мекунад, аз ҳолати ҷовидонӣ фарқ кунем (21:1-8). Баракатҳое, ки ҳолати ҷовидониро тавсиф хоҳанд кард, бо «осмони нав» ва «замини нав» алоқаманданд, ки Юҳанно дар бораи онҳо навиштааст. Ӯ илова кард: «Ман шаҳри муқаддас, Ерусалими Навро дидам, ки аз осмон аз Худо фуруд меомад, мисли арӯсе, ки барои шавҳараш ороста шудааст» (ояти 2). Ин хулосаи Юҳанно ба ҳолати ҷовидонии баракат ишора мекунад, ки осмони нав, замини нав ва Ерусалими Навро, ки ҳамчунин арӯс, зани Барра аст, нишон хоҳад дод. Ҳамчун арӯс, вай зебоиҳо ва ҷалолҳои Масеҳро дар намоиши оммавӣ инъикос хоҳад кард, дар ҳоле ки «зани Барра» он чизеро, ки вай барои Шавҳараш хоҳад буд, таъкид мекунад. Ҳамчун «Ерусалими Нав» вай маркази идораи комили осмонӣ хоҳад буд ва ба ҳар ҳол байни Ерусалими осмонӣ ва заминӣ робитае хоҳад буд (Ваҳй 21–22). Ҳама бо баракатҳои Худо нишонгузорӣ хоҳанд шуд.
Писар бояд баланд бардошта шавад
Худованд Исо масъалаи муҳими «ҳаёти ҷовидонӣ»-ро ба як раввини маъруфи он замон, Никодим, муаррифӣ кард. Исо ба ӯ гуфт: «Чӣ тавре ки Мусо морро дар биёбон баланд бардошт, ҳамин тавр Писари Одам бояд баланд бардошта шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:14-15). Исо инро минбаъд шарҳ дод: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари Худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро доварӣ кунад, балки то ҷаҳон ба воситаи Ӯ наҷот ёбад» (оятҳои 16-17). Ин тӯҳфаи аҷоиб – ки ҳамчунин «ҳаёти абадӣ» номида мешавад – бузургтарин тӯҳфаи Худост!
Диққат диҳед, ки Худованд Исо гуфт: «Ҳамин тавр бояд Писари Одам баланд бардошта шавад». Ин маънои онро дорад, ки барои Ӯ «баланд бардошта шудан» роҳи муайяне вуҷуд дошт, ки ин марги Ӯро дар салиб нишон медиҳад (Юҳанно 19). Ин корест, ки инсон бо Ӯ кард, аммо Худо дар айни замон кор мекард, зеро нақшаи Ӯ ин буд, ки Писари Ӯ ба таври муайян ва дар вақти муайян – вақти Ӯ – бимирад. «Бояд» нишон медиҳад, ки роҳи дигаре ҷуз роҳи Худо набуд, ин калима ба назорати комили Худо ишора мекунад, ки шояд барои ҳама, ҳадди аққал аз нуқтаи назари инсонӣ, равшан набошад. Аммо Худо ҳатто вақте ки ба бадӣ ва нафрати инсон иҷозат дод, ки пурра зоҳир шавад, пурра назорат мекард.
Ниҳоят, «Писари Одам» номи махсусест, ки Инҷили Юҳанно аксар вақт истифода мебарад, зеро он ба азобҳои Ӯ ва ҳам ба ҷалолҳои ояндаи Ӯ алоқаманд аст (ниг. Забур 8). Петрус низ дар бораи ин мавзӯъ навиштааст, бо тафсилоти зиёд дар бораи азобҳои Масеҳ ва зикри «ҷалолҳое, ки пас аз он хоҳанд омад» (1 Петрус 1:11 NKJV).
Падар ва Писар
Дар Юҳанно 5 Худованд Исо даҳ далели ягонагии Падар ва Писарро дод. Дар инҳо ягонагӣ вуҷуд дорад:
Корҳо (ояти 17),
- Иродаи Падар (ояти 19),
- Муҳаббат (ояти 20),
- Қудрати зиндакунанда ё эҳёкунанда (ояти 21),
- Ҳокимият (ояти 21),
- Доварӣ (оятҳои 22,27),
- Гирифтани шараф (ояти 23),
- Қудрати бахшидани ҳаёт (оятҳои 24-26),
- Иродаи Фиристанда (ояти 30),
- Шаҳодат (оятҳои 31-32).
- Ин нуқтаҳо сазовори омӯзиш ва ҳамду санои мо мебошанд. Онҳо нишон медиҳанд, ки Худои мо чӣ қадар бузург аст ва баракатҳои мо, ки Падар ва Писар ба мо додаанд, чӣ қадар бузурганд. Худоро ҳамду сано!
Хулосаи зерине, ки Худованд Исо дар Юҳанно 5 баровард, ба даҳ нуқтаи боло хеле мувофиқ аст. «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ки ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (ояти 24 JND).
Ҳаёти ҷовидонӣ ҳамчун оламе, ки мо дар он ҳастем ва хоҳем буд
Дар сӯҳбати худ бо зани Самарӣ (Юҳанно 4), Худованд Исо ба ҳаёти ҷовидонӣ ба таври дигар ишора кард. Ӯ шарҳ дод, ки ҳаёти ҷовидонӣ ҳамчунин оламест, ки имондорон ба он дохил мешаванд ва то абад зиндагӣ мекунанд. Мо метавонем бигӯем, ки ҳаёти ҷовидонӣ бузургтарин тӯҳфаи Худост, дар ҳоле ки он ҳамчунин оламеро нишон медиҳад, ки имондорон то абад дар он хоҳанд буд.
«Ҳар кӣ аз обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, бинӯшад, ҳеҷ гоҳ ташна нахоҳад шуд, балки обе, ки Ман ба ӯ медиҳам, дар ӯ чашмаи обе хоҳад шуд, ки ба ҳаёти ҷовидонӣ ҷӯш мезанад» (4:14). Ба ин олам дохил шуда, мо метавонем аз Ӯ, ки ҳаёти ҷовидонӣ аст, лаззат барем. Ин олам муносибати имондорро бо Худои Падар тавассути Худованд Исои Масеҳ, инчунин баракатҳои бепоён ва абадиро дар назар дорад, ки мо метавонем ҳоло ва то абад, дар қудрати Рӯҳи Муқаддас аз онҳо лаззат барем.
Ин шарҳҳо бо он чизе, ки ҳавворӣ Юҳанно дар номаҳои худ навиштааст, комилан мувофиқанд: «Мо медонем, ки Писари Худо омадааст ва ба мо фаҳмиш додааст, то ки Ӯро, ки ҳақиқӣ аст, бишносем; ва мо дар Ӯ, ки ҳақиқӣ аст, дар Писари Ӯ Исои Масеҳ ҳастем. Ӯ Худои ҳақиқӣ ва ҳаёти ҷовидонӣ аст» (1 Юҳанно 5:20). Хулосаи зебо! «Мо медонем» изҳороти мағруронаи фарисиён нест, балки шодии доштани муносибати шахсӣ бо Худои Падар ва бо Писари Ӯро дар назар дорад. Он яқинии мутлақеро, ки имондорон дар бораи ин муносибат доранд, ки бо Каломи Худо тасдиқ шудааст ва бо фаъолияти Рӯҳи Муқаддас, ки дар мо сокин аст, ба воқеият табдил ёфтааст, ифода мекунад.
Ҳамчунин диққат диҳед, ки ин тӯҳфаи Худост, ки Бахшандаи бузург аст, ки бахшиданро дӯст медорад. Ӯ Писари Худро дод, то мо ҳаёт дошта бошем, ва Ӯ Рӯҳи Худро ба мо дод, ки дар мо сокин аст.
Ғайр аз ин, ҳаёти абадӣ – ки танҳо аз ҷониби Худо дода мешавад – танҳо мавҷудияти беохир нест, ки ҳама доранд, ҳам наҷотёфтагон ва ҳам наҷотнаёфтагон. Ин як масъалаи ҷиддӣ аст, зеро инсон ё аз ҳаёти ҷовидонӣ лаззат мебарад ё дар олами марги ҷовидонӣ қарор мегирад! Масеҳ гуфтааст: «Ман омадаам, то онҳо ҳаёт дошта бошанд ва онро фаровон дошта бошанд» (Юҳанно 10:10). Ин ҳаёт чизе камтар аз «Масеҳ дар шумо умеди ҷалол» нест (Қӯлассиён 1:27). Доштани ин ҳаёт маънои онро дорад, ки инсон аз боло, аз Сарчашмаи комилан нав таваллуд шудааст (Юҳанно 3:3, 1:13). Вақте ки мо аз нав таваллуд шудем, мо Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул кардем. «Ҳар кӣ Писарро дорад, ҳаёт дорад; ҳар кӣ Писари Худоро надорад, ҳаёт надорад» (1 Юҳанно 5:12). Чӣ қадар содда, аммо чӣ қадар ҷиддӣ! Вариантҳои дигар вуҷуд надоранд: шумо ё ҳаёт доред, ё надоред!
«Ҳаёти ҷовидониро набояд бо ҳаёти табиӣ омехт. Ин шакли охирини ҳаёт ба марг тобеъ аст ва аз таҷдиди инсонӣ ба даст оварда мешавад. Ҳаёти ҷовидонӣ ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад; ҳаёти рӯҳонӣ оғоз дорад, аммо поён надорад. Фарқият дар он аст, ки касе, ки танҳо ҳаёти табиӣ дорад, то абад аз Худо дар кӯли оташ ҷудо хоҳад шуд, дар ҳоле ки касе, ки ҳаёти ҷовидонӣ дорад, то абад бо Худо муошират хоҳад кард. Ҳамин тариқ, ҷудоӣ аз Худо марги ҷовидонӣ аст; бо Худо будан ҳаёти ҷовидонӣ аст.»
Касе, ки ба Писар имон дорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, аммо касе, ки аз имон овардан ба Писар саркашӣ мекунад, ҳаётро нахоҳад дид; баръакс, хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад (Юҳанно 3:36 HCSB).
Ин изҳорот маънои онро дорад, ки имони шахсӣ ба Писари Худо муҳим аст. Агар шумо ба Ӯ эътимод накунед, шумо ҳанӯз ҳам зери доварии абадии Худо, зери хашми Худо ҳастед ва мемонед!
Дар бораи шумо чӣ, хонандаи азиз? Оё шумо ҳанӯз ҳам дар бораи доштани ҳаёти ҷовидонӣ шубҳа доред? Ҳоло ба Наҷотдиҳанда биёед, пеш аз он ки дер шавад!
Ба Наҷотдиҳанда биёед, таъхир накунед! — Ҷорҷ Ф. Рут (1820–1895)
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Ин параграф аз Унгер, М. Ф. (1988) мутобиқ карда шудааст. «Ҳаёти ҷовидонӣ». Дар Р. К. Ҳаррисон (Муҳаррир), Луғати нави Библияи Унгер (Нашри таҷдидшуда ва навшуда). Moody Press.
