Хусусияти 1 – Июл/Август 2019 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
«Аз Рӯҳулқудс пур шавед»
Ин ибора, ки сарлавҳаи мост, дар Эфсӯсиён 5:18 (JND) оварда шудааст. Дар солҳои охир дар бораи пур шудан аз Рӯҳулқудс бисёр суханҳо гуфта шудаанд, ки бо ин фикр бисёр чизҳо алоқаманданд. Барои доварӣ кардани дурустии он чӣ гуфта мешавад, мо як санги санҷиши бехато дорем: Каломи Худо. Навиштаҳо яҳудиёни Береяро аз яҳудиёни Таслӯникӣ наҷибтар меноманд, зеро онҳо на танҳо сухани Павлусро бо тамоми омодагӣ қабул карданд, балки ҳар рӯз Навиштаҳоро тафтиш мекарданд, то бубинанд, ки оё ин чизҳо дурустанд (нигаред ба Аъмол 17:11). Дар Ғалотиён 1:8 Павлус навиштааст: «Аммо агар ҳатто мо ё фариштае аз осмон ба шумо хушхабаре ғайр аз он чӣ мо ба шумо хушхабар додем, эълон кунад, лаънатӣ бод.»
Бисёр пайғамбарони дурӯғин ба ҷаҳон баромадаанд (1 Юҳ. 4:1), ва одамон «гӯши худро аз ростӣ рӯй мегардонанд... ба афсонаҳо» (2 Тим. 4:3-4). «Чунинҳо ҳаввориёни дурӯғин, коргарони фиребгар ҳастанд, ки худро ба ҳаввориёни Масеҳ табдил медиҳанд. Ва ин аҷиб нест, зеро Шайтон худашро ба фариштаи нур табдил медиҳад. Аз ин рӯ, агар хизматгорони ӯ низ худро ба хизматгорони адолат табдил диҳанд, ин чизи бузурге нест; ки оқибати онҳо мувофиқи аъмолашон хоҳад буд» (2 Қӯр. 11:13-15). Бо назардошти ин чизҳо, барои мо то чӣ андоза зарур аст, ки ҳама чизро бо Каломи Худо бодиққат санҷем.
Китоби Муқаддас Каломи Худост. Мардони муқаддаси Худо онро таҳти қудрати Рӯҳулқудс навиштаанд (нигаред ба 2 Пет. 1:20-21), аз ин рӯ, дар асл Рӯҳулқудс Муаллифи тамоми Китоби Муқаддас аст. Ин маънои онро дорад, ки Калом комил аст. Дар он ҳама чизест, ки мо бояд донем. Агар мо бодиққат ва дақиқ хонем, порчаҳоро бо дигар порчаҳо муқоиса кунем, мо муайян хоҳем кард, ки ҳама чиз дар он ба қадри кофӣ равшан аст.
Аз ин, минбаъд бармеояд, ки ҳар як калимаи Навиштаҳо аҳамияти худро дорад, ки Навиштаҳо худаш равшан месозад, ва ҳеҷ гоҳ ду ё зиёда калимаҳои гуногун дар ибронии аслӣ ё юнонӣ маънои айнан якхела надоранд. Мо метавонем баъзан ҳангоми сухан гуфтан ё навиштан калимаи нодурустро истифода барем; Каломи Худо ҳеҷ гоҳ ин корро намекунад. Агар калимаи дигар истифода шавад, он аҳамияти дигар дорад. Барои касе, ки як бор дар ин бора андеша кардааст, ин комилан равшан аст. Аммо одамоне, ки Китоби Муқаддасро мехонанд, аксар вақт инро ба назар намегиранд ва аз ин рӯ аксар вақт ба тасаввуроти комилан ғалат дар бораи фикрҳои Худо мерасанд.
Ибора Ибораи «аз Рӯҳ пур шудан» дар Инҷил се маротиба, дар Аъмол шаш маротиба ва дар Номаҳо як маротиба омадааст. Ғайр аз ин, мо дар Хуруҷ 31:3-4 ва 35:31-32 мебинем, ки Базалел аз Рӯҳи Худо «бо ҳикмат, бо фаҳмиш ва бо дониш, ва бо ҳар гуна ҳунармандӣ, ва барои ихтироъ кардани чизҳои бадеӣ» пур шуда буд ва онҳоро иҷро мекард. Дар Хуруҷ 28:3 ҳамаи онҳое, ки Худо онҳоро аз рӯҳи ҳикмат пур карда буд, бояд либосҳои муқаддаси коҳинӣ барои Ҳорун месохтанд. Еҳушаъ низ аз рӯҳи ҳикмат пур шуда буд (Такр. 34:9).
Дар Луқо 1:15-16 дар бораи Яҳёи Таъмиддиҳанда гуфта шудааст, ки ӯ «аз Рӯҳулқудс пур хоҳад шуд, ҳатто аз батни модараш. Ва бисёре аз писарони Исроилро ӯ ба Худованд Худои онҳо хоҳад гардонд.» Дар оятҳои 41 ва 67, Элисобаъ ва Закарё аз Рӯҳулқудс пур шуданд, то шаҳодат диҳанд.
Аъмол 2 дар бораи омадани Рӯҳулқудс нақл мекунад. Ҳамаи шогирдон аз Рӯҳулқудс пур шуданд ва чунон шаҳодати пурқуввате доданд, ки дар он рӯз 3000 нафар наҷот ёфтанд (ояти 41).
Петрус, ки аз Рӯҳулқудс пур шуда буд, дар назди Санҳедрин шаҳодати пурқуввате дод (4:8-12). Сипас, дар ояти 31, дар бораи имондорон гуфта шудааст: «Ва чун онҳо дуо карданд, ҷое, ки дар он ҷамъ омада буданд, ларзид, ва ҳама аз Рӯҳулқудс пур шуданд, ва Каломи Худоро бо ҷасорат гуфтанд.»
Дар Аъмол 9 Худованд ба Ҳанониё гуфт, ки назди Шоул равад, зеро ӯ барои асбоби бузург будан таъин шуда буд. Ҳанониё рафт ва ба Шоул гуфт: «Худованд маро фиристодааст, Исое, ки дар роҳе, ки ту омадӣ, ба ту зоҳир шуд, то ки ту бубинӣ ва аз Рӯҳулқудс пур шавӣ» (ояти 17). Баъдтар, Шоул, ки номаш Павлус шуда буд, аз Рӯҳулқудс пур шуда, муқовимати Элимос ҷодугарро шикаст (13:8-11). Пас аз он ки яҳудиён «таъқиботро бар зидди Павлус ва Барнаббо бардоштанд... шогирдон аз шодӣ ва Рӯҳулқудс пур шуданд» (оятҳои 50,52).
Инчунин, фикр кунед, ки чӣ тавр фарзандони нур бояд дар миёни фарзандони нофармонӣ роҳ раванд, чунон ки дар Эфсӯсиён 5:3-21 омадааст. Ояти 18 мегӯяд: «Аз шароб маст нашавед, ки дар он фасод [худпарастии ғайриахлоқӣ] аст; балки аз Рӯҳ пур шавед.»
Нуқтаҳои бардошташуда аз ибора Ҳангоми хондани ин порчаҳо мо аз панҷ нуқтаи зерин ба ҳайрат меоем:
1. Аз Рӯҳулқудс пур шудан бо сокин шудани Рӯҳулқудс як чиз нест. Рӯҳулқудс танҳо аз Пантикост (Аъмол 2) дар имондорон сокин аст. Ин дар Юҳанно 14:16-18,26 ва дигар оятҳо ба таври возеҳ гуфта шудааст. Ҳамчунин, мувофиқи Эфсӯсиён 1:13-14 ва 2 Қӯринтиён 1:22, Рӯҳулқудс танҳо пас аз он ки касе ба Инҷил имон овард, дар ӯ сокин мешавад. Баръакс, Яҳёи Таъмиддиҳанда аллакай аз батни модараш аз Рӯҳулқудс пур шуда буд, мувофиқи Луқо 1:15. Инчунин, мо мебинем, ки чӣ тавр дар Аъмол 4 ҳамаи ҳозирон аз Рӯҳулқудс пур шуданд, аз ҷумла баъзеҳое, ки Рӯҳулқудсро дар Аъмол 2 қабул карда буданд.
Пас аз он ки эфсӯсиён Рӯҳулқудсро қабул карданд (Эфс. 1:13, нигаред ба 2 Қӯр. 1:22), гуфта мешавад, ки онҳо бояд аз Рӯҳ пур шаванд (5:18). Ин ба онҳо ҳамчун масъулияти онҳо пешниҳод карда мешавад, ки онҳо бояд пур шаванд.
2. Аз Рӯҳулқудс пур шудан ҳолати доимӣ нест, балки муваққатӣ аст. Яҳёи Таъмиддиҳанда ба назар мерасад, ки аз ин сабаб истисно буд, аз сабаби мавқеи махсусе, ки ӯ дошт, ки танҳо як бор буда метавонист.
3. Аз Рӯҳулқудс пур шудан барои кори Худованд ва шаҳодат додан барои Ӯ дода мешавад.
4. Навиштаҳо пур шудан аз Рӯҳулқудсро бо иҷрои аломатҳо ва мӯъҷизаҳо ё бо сухан гуфтан бо забонҳои бегона, яъне забонҳо, алоқаманд намекунад. Дар ҳеҷ яке аз порчаҳои Аҳди Қадим ё Аҳди Ҷадид, ки дар онҳо дар бораи пур шудан аз Рӯҳулқудс зикр шудааст, аломатҳо ё мӯъҷизаҳо зикр нашудаанд, ба истиснои Аъмол 2:4, ки дар он дар бораи «забонҳои дигар» сухан меравад, ва Аъмол 13:8-11, вақте ки Элимос кӯр шуд. Аз се боби Аъмол, ки дар онҳо сухан гуфтан бо забонҳоро мебинем, маълум аст, ки сухан гуфтан бо забонҳо бо рехтани Рӯҳулқудс алоқаманд аст, на бо пур шудан аз Рӯҳулқудс. Аъмол 2:4,8,11; 10:46 ва 19:6-ро бо 1 Қӯринтиён 12 ва 14 муқоиса кунед.
Порчаҳо дар Инҷил ва Аъмол хеле равшан нишон медиҳанд, ки Навиштаҳо аломатҳоро бо пур шудан аз Рӯҳулқудс алоқаманд намекунад. Танҳо дар як ҳолат гуфта мешавад, ки шахсе, ки аломатеро иҷро мекард, аз Рӯҳулқудс пур шуда буд.
Бояд қайд кард, ки имондорон дар Аъмол 4:29-30 дуо карданд: «Ба бандагони Худ бо тамоми ҷасорат сухани Туро гуфтанро ато кун, дар ҳоле ки Ту дасти Худро барои шифо додан дароз мекунӣ, ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳо ба амал меоянд.» Худо ба онҳо ҷасоратеро, ки онҳо хостанд, ато кард, аммо на додани аломатҳоро. Ӯ онҳоро аз Рӯҳулқудс пур кард, сипас онҳо Каломро бо ҷасорат гуфтанд.
5. Дар ҳеҷ ҷое дар бораи касе гуфта нашудааст, ки ӯ пас аз даст гузоштан аз Рӯҳулқудс пур шуда бошад, ба истиснои Аъмол 9:17. Дар он ҷо, Ҳанониё ба Шоул даст гузошт ва гуфт, ки Худованд ӯро фиристодааст, то ки ӯ, ки баъдтар Павлус номида мешуд, аз Рӯҳулқудс пур шавад. Аммо, Навиштаҳо намегӯянд, ки Павлус дар он лаҳза пур шуд, ва ё умуман, ки ин тавассути даст гузоштан анҷом дода шуд. Дар ҳамаи порчаҳои дигар, ин тавассути даст гузоштан анҷом дода намешуд.
Чанд ибораи дигар Ғайр аз «пур шудан», мо ибораи «пур аз Рӯҳулқудс»-ро чор маротиба дар Навиштаҳо мебинем. Ин танҳо дар бораи Худованд Исо (Луқо 4:1), Истефанус (Аъмол 6:5, 7:55) ва Барнаббо (11:22,24) истифода мешавад. Агар мо ин порчаҳоро хонем, мебинем, ки ин на он қадар масъалаи қудрат барои хидмат аст, балки дар бораи ҳолати амалӣ аст. Шахс дар ҳолате қарор дорад, ки дар он Рӯҳулқудс тамоми ҳаётро бе монеа идора мекунад. Бо Истефанус ва Барнаббо ин бо «пур аз имон» будан ҳамроҳ аст, аммо дар ҳеҷ ҷое ин ибора бо сухан гуфтан бо забонҳо ё иҷрои аломатҳо ва мӯъҷизаҳо алоқаманд нест.
Навиштаҳо инчунин дар бораи тадҳин шудан ва мӯҳр зада шудан бо Рӯҳулқудс сухан мегӯянд. Мо тадҳинро танҳо дар 2 Қӯринтиён 1:21 ва 1 Юҳанно 2:20,27 мебинем. Аз ин ду ояти охир равшан аст, ки маънои он наздик шудан ба Худо ва аз ин рӯ қодир будан ба фарқ кардани он чизест, ки аз Худо нест (бо Ваҳй 3:18 муқоиса кунед).
Дар бораи «мӯҳр задан» танҳо дар 2 Қӯринтиён 1:22, Эфсӯсиён 1:13 ва 4:30 сухан меравад. Дар ҳар се порча он бо яқинии ба зудӣ ба даст овардани мерос алоқаманд аст. Худо аллакай мӯҳри Худро бар мо гузоштааст ва аз ин рӯ ба мо итминон додааст, ки мо ба Ӯ тааллуқ дорем (бо Ваҳй 7:3 муқоиса кунед).
Ҳам тадҳин ва ҳам мӯҳр задан ба ҳамаи имондорон дахл доранд ва дар 2 Қӯринтиён 1:21-22 ҳамчун як чиз бо сокин шудани Рӯҳулқудс дида мешаванд.
Бигзор Худованд шуморо дар омӯзиши бодиққати Каломи Худ баракат диҳад.
Аз ҷониби Ҳ. Л. Ҳейкуп, аз «Шифои имон, сухан гуфтан бо забонҳо, аломатҳо ва мӯъҷизаҳо дар нури Навиштаҳо».
