Раҳматро бубин, раҳматро аз баландӣ Ба исёнгароне, ки ба марг маҳкуманд, фуруд ояд; Ин раҳмати озод аст, ки ҳадду канор надорад; Чӣ қадар ширин, чӣ қадар гуворост ин садо!
Ҳамин ки ҳукмронии гуноҳ оғоз ёфт, Нури раҳмат бар инсон тулӯъ кард, Вақте ки Худо хабари муборакро эълон кард, "Насли зан сари туро пахш хоҳад кард."
Бар мардони ноумед дурахшон шуд, Вақте ки Масеҳ, Кӯдаки муқаддас, таваллуд шуд; Ва боз ҳам дурахшонтар дар шукӯҳ дурахшид Вақте ки Исо, дар ҳоли марг, фарёд зад, "Иҷро шуд."
Дар қудрат комил буд, вақте ки Ӯ эҳё шуд, Ва бандҳои ҳамаи душманони Худро шикаст, Он гоҳ асириро ба асирӣ бурд, Ва барои мо тахти Худро дар баландӣ гирифт.
То он даме, ки мо дар он ҷо гирди Ӯ ҷамъ шавем, Ин раҳмат то ҳол суруди мо хоҳад буд: Зеро Худо ҳар нақшаро барбод медиҳад Аз ҳамаи онҳое, ки мехоҳанд ҷараёни онро маҳдуд кунанд. —Роберт Сандеман (1718–1771)
