Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо Писари худро ба ҷаҳон нафиристод, то ҷаҳонро маҳкум кунад, балки то ҷаҳон тавассути Ӯ наҷот ёбад.
Юҳанно 3:16-17
Қариб ҳама дар бораи Юҳанно 3:16 шунидаанд. Ин оят яке аз оятҳои Китоби Муқаддас аст, ки аз ҳама бештар дӯст дошта мешавад ва аз ҳама бештар дар ёд дошта мешавад. Он дар мактабҳои якшанбе таълим дода мешавад, дар чорабиниҳои варзишӣ ва ҳатто дар футболкаҳо дида мешавад. Ҳарчанд он метавонад ба таври васеъ маълум бошад ва аз ҷониби бисёре аз ҷавонону пирон иқтибос оварда шавад, биёед таваққуф кунем, то дар бораи умқи ин оят мулоҳиза кунем. Дар ин ҷо мо бузургтарин муҳаббатеро мебинем, ки то ҳол зоҳир шудааст. Аз ҳама тӯҳфаҳое, ки то ҳол дода шудаанд, ҳеҷ кас бо он вақте ки Худо Писари ягонаи худро дод, муқоиса намешавад!
Хондани оят дар заминаи он, ки дар Юҳанно 3 омадааст, кӯмак мекунад. Худованд Исо бо марде, ки тамоми умр диндор буд, дар бораи таваллуди нав сӯҳбат мекард. Ин мард Никодим муаллими Исроил буд (Юҳанно 3:10), аммо ба таваллуди нав ниёз дошт. Ин як таваллуди рӯҳонӣ аст, ки танҳо Худо метавонад онро ба вуҷуд оварад; он аз Ӯ ҳамчун тӯҳфа меояд ва дар Шахси Писари ягонаи Ӯ бастабандӣ шудааст!
Барои кӯмак ба Никодим дар фаҳмидан, Худованд аз Аҳди Қадим мисолеро истифода мебарад, ки вақте морҳо ба урдугоҳ омада, одамонро аз сабаби дилҳои нофармонашон газиданд. Худо ба Мусо фармуда буд, ки мори биринҷӣ созад ва онро дар сутуне гузорад, то ҳама онро бубинанд. Ҳар кӣ рӯ овард ва ба мори биринҷӣ, ки дар сутун бардошта шуда буд, нигоҳ кард, наҷот ёфт. Худованд Исо гуфт: «чунон ки Мусо морро дар биёбон бардошт, ҳамон тавр Писари Одам низ бояд бардошта шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад.»
Худованд Исо он чизеро, ки бо фарзандони Исроил дар Ададҳо 21 рӯй дод, ҳамчун мисоли муқаддасии Худо ва файз ва муҳаббати Ӯ истифода бурд. Муқаддасии Ӯ морҳоро ба исроилиёни саркаш, ки ба Худои худ нофармонӣ карда буданд, фиристод. Аммо файз ва муҳаббати Ӯ барои вазъияти онҳо чорае пешбинӣ кард. Вақте ки ин морҳои заҳрнок онҳоро мегазиданд, онҳо танҳо бояд ба мори биринҷӣ, ки Худованд ба Мусо фармуда буд, нигоҳ мекарданд. Ҳар кӣ ба ин мор нигоҳ мекард, зинда мемонд, ва ҳар кӣ нигоҳ намекард, аллакай маҳкум шуда буд. Ин тадбири Худованд барои наҷот додани онҳо буд.
Худованд Исо ин ҳикояро барои нишон додани он истифода бурд, ки чаро Худо Писари худро ба ҷаҳон фиристод – на барои маҳкум кардани он, балки барои он ки мо тавассути Ӯ (Исои Масеҳ) наҷот ёбем. Ин Худо буд, ки «муҳаббати худро нисбат ба мо нишон медод, ки дар ҳоле ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8). Дар ривояти Юҳанно 3, мо идома медиҳем: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, маҳкум намешавад; аммо ҳар кӣ имон наоварад, аллакай маҳкум шудааст, зеро ба номи Писари ягонаи Худо имон наовардааст. Ва ин маҳкумият аст, ки нур ба ҷаҳон омадааст, ва одамон торикиро бештар аз нур дӯст доштанд, зеро аъмоли онҳо бад буд» (Юҳанно 3:18-19).
Бузургтарин тӯҳфаи муҳаббат, ки то ҳол дода шудааст, вақте буд, ки Худо Писари худро, Худованд Исоро, ба ҷаҳон фиристод, то инсониятро, ки аз заҳри гуноҳ газида шуда буд ва аллакай маҳкум шуда буд, наҷот диҳад. Ӯ Писари худро фиристод, ки дар ҷои мо дар салиб «як бор барои гуноҳҳо, одил барои беадолат, то моро ба Худо наздик кунад» азоб кашад (1 Петрус 3:18).
Юҳанно 3 бо ёдрасии дигари тӯҳфаи бузурги Худо ба охир мерасад, ки ба ҳар кӣ ба Писаре, ки омадааст, имон оварад, пешниҳод карда мешавад. Дар ояти 36, мо мехонем: «Ҳар кӣ ба Писар имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ҳар кӣ ба Писар имон наоварад, ҳаётро нахоҳад дид, балки хашми Худо бар ӯ боқӣ мемонад.»
Худо муқаддас аст ва гуноҳро дар ҷисм маҳкум кардааст, вақте ки Ӯ «Писари худро дар сурати ҷисми гуноҳкор, аз сабаби гуноҳ» фиристод. Дар айни замон, Ӯ бузургтарин амали муҳаббатро нишон дод ва бузургтарин тӯҳфаеро дод, ки ҳар кас метавонист тӯҳфа кунад! Оё шумо тӯҳфаи наҷоти Ӯро қабул кардаед?
