Назар – октябри 2018 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Чанд нукта дар бораи озмоишҳо
Дар Забур 118:5-21 Рӯҳулқудс таҷрибаҳои шахси наҷотёфтаро ҳамчун намояндаи роҳи дахолати Худо аз номи халқи Исроил истифода бурд. Марди худотарс дар тангии худ ба Худованд дуо кард, ва Худованд ба ӯ ҷавоб дод ва ӯро ба ҷои васеъ овард, ки ин аз баракатҳои зиёд шаҳодат медиҳад. Ҳамин тавр, ӯ дар тангии худ фаҳмид, ки Худованд дар паҳлӯи ӯст, ва Худованд барои ӯст, пас кӣ метавонад бар зидди ӯ бошад? (Рум. 8:31). Ӯ пурсид: «Одам ба ман чӣ карда метавонад?» (Заб. 118:6 НКҶВ). Мард ҳамчунин фаҳмид, ки ба Худованд таваккал кардан беҳтар аз таваккал кардан ба одам ё ба одамони бузурги замин аст.
Забурнавис сипас дар бораи озмоишҳое, ки аз сар гузаронида буд ва муносибати Худованд барои наҷоти ӯ навишт. Аввалан, ҳамаи халқҳо ӯро иҳота карда буданд, аммо ба исми Худованд онҳо нобуд карда шуданд (оятҳои 10-12).
Сониян, душмани ҷони ӯ, Иблис, касе буд, ки халқҳоро ба ҳаракат оварда буд (Ваҳй 12:15-17) ва ӯро сахт тела дод; аммо Худованд барои кӯмаки ӯ дахолат кард ва «қувват», «суруд» ва «наҷот»-и ӯ гардид (Заб. 118:13-14). Дар натиҷа, суруд дар маскани одилон шунида шуд, қувват дар дасти рости Худованд дида шуд ва наҷот дар раҳоӣ аз марг (оятҳои 15-17).
Сеюм, дар паси муқовимати халқҳо ва қудрати Шайтон, дар ин озмоишҳо, таъдиб ё интизом аз ҷониби Худованд буд. Душман кӯшиш мекард, ки ӯро ба суқут орад (ояти 13), аммо дар ин муборизаҳо Худованд ӯро «сахт» барои некии ӯ таъдиб дода буд (ояти 18). Душман ба ӯ муқобилат мекард, то ӯро ба марг орад; Худованд ӯро таъдиб дод, то ӯро аз марг наҷот диҳад. Худованд танҳо барои аз байн бурдани ҳама чизе, ки ба Худаш мухолиф буд, таъдиб дод, то роҳи одилонаро ба ҳузури Худ боз кунад, то дар он ҷо барои ҳамду санои Худ бошад.
Иблис дар паси душманони зоҳирии халқи Худост, аммо Худованд аз қудрати Иблис болотар аст, ва ҳеҷ кас аз Худованд болотар нест. «Шукр гӯед Худовандро, зеро ки Ӯ некӯст! Зеро ки марҳамати Ӯ то абад аст» (ояти 1).
Аз ҷониби Ҳамилтон Смит (мутобиқшуда)
