Ҳокимияти Худо дар Навиштаҳо
Сарфи назар аз афзоиши бадӣ, донистани он, ки мо Худои ҳокимро ибодат мекунем, тасаллӣ мебахшад. Ҳеҷ чиз нақшаҳои Ӯро халалдор намекунад. Салтанатҳо бармехезанд ва меафтанд, аммо Ӯ ҳадафи Худро мувофиқи маслиҳати Худаш иҷро хоҳад кард. Ӯ ҳамеша ҳоким буд ва ҳамеша ҳоким хоҳад буд. Агар Ӯ аз ин кор даст кашад, Ӯ Худо буданро бас мекунад. Ин имконнопазир аст: Ӯ «бар ҳама, Худои абадӣ муборак» аст (Румиён 9:5 NKJV).
Хуб аст, ки баъзе аз роҳҳои ҳокимияти Ӯро бо одамон дар Навиштаҳо бубинем. Дар Аъмол 8 мо мебинем, ки Ӯ ба «ҷаҳони сиёсӣ» медарояд ва хоҷаеро, ки хазинадори Эфиопия дар зери Малика Кандаке буд, мегирад. Дар Аъмол 9 мо мебинем, ки Ӯ ба «ҷаҳони илмӣ» медарояд ва он донишманди бузурги ибрӣ, Шоул аз Тарсусро мегирад. Дар Аъмол 10, Ӯ ба «ҷаҳони ҳарбӣ» медарояд ва дасти Худро ба сари садбони румӣ бо номи Корнилюс мегузорад.
Дар Инҷилҳо мо мебинем, ки Худо аз бузургону тавоноён мегузарад ва дасти Худро ба сари кӯдаке бо нон ва моҳӣ мегузорад. Дар Аҳди Қадим мо мебинем, ки Ӯ чӣ тавр асири ҷангро, духтари хурдакакро дар хонаи Наамон истифода бурд (2 Подшоҳон 5). Ва Ӯ ҳатто зани гунаҳкор, Роҳобро, фоҳишаро истифода бурд (Еҳушаъ 6).
Вақте ки оҷонсиҳои инсонӣ ноком мешаванд, оё Худо дар расидан ба ҳадафи Худаш халалдор мешавад? Не! Ӯ ба «олами ҳайвонот» даромад ва тавассути хари Бильом сухан гуфт (Ададҳо 22). Дар «олами наботот» Ӯ асои Ҳорунро сабзонд (Ададҳо 17). Ӯ ҳатто «олами маъданӣ»-ро истифода бурд ва хокро ба шабуш табдил дод (Хуруҷ 8:17).
Ба ростӣ, роҳҳои Худо «ғайри қобили дарк» мебошанд. Павлус пурсид: «Зеро ки ақли Худовандро кӣ донистааст? Ё кӣ маслиҳатчии Ӯ шудааст?» (Румиён 11:33-34). Ҷавоб ин аст: «Ҳеҷ кас». Худо маслиҳатчии Худаш аст.
Ҳамаи он чизе ки мо бояд кунем, ин аст, ки ба Калом ва иродаи Ӯ сар хам кунем. Ин роҳи баракати ҳақиқӣ аст. Мо хуб мекунем, ки ба амри Самуил ба Шоул гӯш диҳем: «Итоат кардан беҳтар аз қурбонӣ аст ва гӯш додан беҳтар аз равғани қӯчқорҳо» (1 Самуил 15:22). Ин роҳи хидмати ибодатӣ аст, то даме ки мо рӯи Ӯро бубинем.
