Фикрҳои Худо
Ва хизматгор ба Исҳоқ ҳар он чиро, ки карда буд, нақл кард. — Ҳастӣ 24:66 JND
Ин як имтиёзи бузург аст барои фарзанди Худо, ки ба ӯ иҷозат дода шудааст, ки сӯҳбатҳоро дар дохили Худо бишнавад. Аллакай дар офариниш Худо сухан гуфт ва фармуд: «Биёед, одамро бисозем» (1:26). Аз азал хоҳиши Худо буд, ки бо одам зиндагӣ кунад ва бо ӯ муошират дошта бошад.
Дар Ибриён 10:5-9 мо мешунавем, ки Писар бо Худо сухан мегӯяд; наҷоти одамони ба гуноҳ афтода мавзӯи он сӯҳбат буд. Иродаи Худо буд, ки мо муқаддас шавем – барои Ӯ ҷудо карда шавем, аз гуноҳ озод бошем. Дар ин кор, Худованди мо ба Худо ҷалол овард. Танҳо Ӯ, бо қурбонӣ кардани Худро ба Худо (Эфсӯсиён 5:2), метавонист он чиро, ки нагирифта буд, барқарор кунад (Забур 69:4). Ҳеҷ қурбонии дигаре наметавонист гуноҳро дур кунад ва гунаҳкорро ба Худо баргардонад.
Дар Юҳанно 17 мо имтиёз дорем ки Писарро бо Падар сухан гӯяд. Чӣ забони зебоеро Ӯ истифода бурд! Ягонагии мо ҳамчун имондорон ва муқаддасии амалии мо дар ин ҷаҳон мавзӯъҳои дили Ӯ буданд. Хоҳиши бузурги Худованд ин буд, ки мо бо Ӯ дар он ҷое, ки Ӯст, бошем ва ҷалоли Ӯро бубинем.
Дар ояти боло дар Ҳастӣ мо Рӯҳи Худоро, дар симои хизматгор, мешунавем, ки бо Писар сухан мегӯяд. Мавзӯъ кори Ӯ дар мо ҳоло, дар давоми сафари мо дар биёбони ҳозираи заминӣ, ҷое, ки барои Худо бесамар аст, дар роҳ ба хонаи Падар аст. Қаблан дар боб хизматгор ба Ривқо – тасвири имондорон – бисёр дар бораи зебоиҳо ва аълоиҳои марде, ки домоди ӯ мешуд, нақл кард. Либосҳо ва ашёи зебое, ки ӯ аз хизматгор гирифт (24:22,53) дар бораи он чизе, ки Рӯҳи Худо дар ҳаёти мо дар бораи Масеҳ воқеӣ месозад, сухан мегӯянд. Рӯзе мо – ҳамаи имондорон – овози Худованди худро мешунавем ва мо то абад бо Ӯ хоҳем буд.
Худо ҳоло Каломи Худро додааст ки мо фикрҳои Ӯро дар бораи мо бидонем. Инҳо фикрҳои муҳаббат ва файз, тасаллӣ ва умед мебошанд. Оҳ, чӣ гуна ин моро ба Худаш, бо ҳамду сано ва ибодат ҷалб мекунад!
