Файз ва Ростии Худои мо
«Файз ва ростӣ» се калимаи хурд дар иборае мебошанд, ки дар тамоми Библия танҳо ду маротиба зикр шудаанд – аммо онҳо арзиши бепоён доранд, зеро онҳо ба шахсияти Худо, ки дар Худованд Исои Масеҳ зоҳир шудааст, ишора мекунанд. Мо дар Юҳанно 1:14 (NASB) мехонем:
Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз ягона Писари Падар, пур аз файз ва ростӣ. (Юҳанно 1:14)
Ва се оят баъдтар (ояти 17) мехонем:
Зеро Шариат тавассути Мусо дода шуд; файз ва ростӣ тавассути Исои Масеҳ амалӣ гардид. (Юҳанно 1:17)
Ҳар се калима аҳамияти калон доранд. «Ва» ду мавзӯи «файз» ва «ростӣ»-ро ба ҳам мепайвандад, ки ба мисли юғ дар кишоварзӣ. Мо аз Библия медонем, ки барои ба даст овардани натиҷаҳои муфид ду ҳайвони дорои қувваи бузург лозиманд. Юғ барои як ҳайвон бефоида аст. Ва шумо шояд дидаед, ё ҳадди аққал тасаввур карда метавонед, ки вақте ду ҳайвон хуб кор намекунанд, чӣ мешавад – натиҷа хуб нест ва барои деҳқон арзиши кам дорад.
Мо дар Худованд Исо, ки «пур аз файз ва ростӣ» аст, ҳамкории комили ин хислатҳои пурқувватро мебинем. Азбаски дар Ӯ ҳеҷ яке аз ин хислатҳо кам нест, Исои Масеҳ файз ва ростиро дар ҳама суханон ва роҳҳои Худ комилан зоҳир мекунад. Мо метавонем ҳангоми хондани Инҷилҳо як мисолро пас аз дигаре пайдо кунем.
Ҳоло саволе, ки мо, ки имондорон ҳастем, метавонем пурсем, ин аст: «Оё ин хислатҳо дар ман дида мешаванд?» Агар Масеҳ дар мо бошад, оё Ӯ набояд тавассути ҳаёти мо ё дар ҷамъомадҳои мо зоҳир шавад? Ҳарду ҷанба бояд мавҷуд бошанд ва дида шаванд, зеро мисли ҳайвоноти юғ, яке бе дигаре дар назари Худо беарзиш аст.
Ҳамчун одамон, мо майл дорем, ки чизҳоро миқдорӣ кунем, то онҳо баробар бошанд. Бар хилофи Навиштаҳо, мо аксар вақт мешунавем, ки шавҳар ё зан иддао мекунанд, ки онҳо нисфи кори худро дар издивоҷ иҷро мекунанд. Баъзан мо дар бораи файз ва ростӣ чунин ҳастем, ки қисмҳоро танҳо барои баробар буданашон чен мекунем. Аммо меъёрҳои Худо чунин нестанд. Агар мо Масеҳро зоҳир карданӣ бошем, мо бояд инро бо тамоми файз ва ростие, ки дарк кардаем, иҷро кунем – то ҳадди имкон, тавассути роҳнамоӣ ва қуввати Рӯҳи Муқаддас. Ин воқеан як мушкилоти хеле калон аст!
