Дар масеҳияти имрӯза, мо умуман омодаем, ки ҳамаи имтиёзҳо ва баракатҳои наҷотро қабул кунем, аммо дар айни замон аз иҷрои масъулиятҳои худ ҳамчун ходимони Худованди мо Исо худдорӣ мекунем. Хулоса, мо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ мешиносем ва дӯст медорем, аммо на ҳамчун Худованди худ. Мақсади ин ёддошти кӯтоҳ ин аст, ки баъзе аз масъулиятҳои моро баён кунем, то ки мо Худованди Исои худро дар ин ҷаҳон самараноктар муаррифӣ кунем.
Худовандӣ, ё эътирофи мо ба Исо ҳамчун Худованд, асоси наҷоти мост.
Петрус дар аввалин мавъизаи Инҷил дар Аъмол 2, Исоро муаррифӣ мекунад: маслубшуда, эҳёшуда ва ҷалолдодашуда – акнун аз ҷониби Худо Худованд ва Масеҳ гардонида шудааст – ва наҷот дар ин Як аст.
Дар Аъмол 16, Павлус тасдиқ мекунад, ки наҷот тавассути имон аст: «ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва ту ва хонадони ту наҷот хоҳӣ ёфт». Ин наҷот моро, бо даъвати Худо, «ба муоширати Писари Ӯ, Исои Масеҳ Худованди мо» меорад (1 Қӯринтиён 1:9).
Гап дар он аст, ки мо бояд Исоро ҳамчун Худованд бидонем, то наҷоти худро дарк кунем. Танҳо Ӯ қодир, хоҳишманд ва дорои қудрат ба наҷот аст.
Фаҳмиши Худовандӣ
Хусусиятҳои Худовандии Ӯро метавон чунин ҷамъбаст кард:
- Олӣ будан
- Ҳокимият
- Идоракунӣ
Дар аввал, Ӯ Худованди ҳама аст; дуюм ба фармонҳои Худованд дахл дорад; ва дар сеюм, мо таъминоти Ӯро ҳамчун Мудирӣ ҳамаи баракатҳо «ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ» мебинем.
Барои равшантар дарк кардани ин Худовандӣ, дар 1 Қӯринтиён 10 ва 11 барои мо мисолҳо мавҷуданд:
- Косаи Худованд
- Суфраи Худованд
- Замини Худованд (Замин аз они Худованд аст)
- Шоми Худованд
- Марги Худованд
- Бадани Худованд
Пеш аз ворид шудан ба ин мисолҳо, Ҳавворӣ ҳақиқати муносибатҳои моро ва масъулиятҳоеро, ки аз они мост, ба диққати мо меорад.
Ӯ бо истифода аз фарзандони Исроил ҳамчун мисол, ҷои баракатро, ки ҳама мубодила мекунанд, тасвир мекунад:
ҳама… зери абр… аз баҳр гузаштанд… ба Мусо таъмид гирифтанд… ҳамон гӯшти рӯҳониро хӯрданд, ва… ҳамон нӯшокии рӯҳониро нӯшиданд (1 Қӯринтиён 10:1-4).
Аммо мутаассифона, Худо аз «бисёриҳо» розӣ набуд. Онҳо аз сабаби шаҳват, бутпарастӣ, зино, васвасаи Масеҳ ва ғур-ғур кардан ноком шуданд (1 Қӯринтиён 10: 6-10).
Ҳамаи инҳо барои мо татбиқи рӯҳонӣ доранд. Шаҳват – хоҳиши нодуруст ба чизе ба ҷои таъминоти Худо; бутпарастӣ – гузоштани он чизе, ки мо ба он шаҳват дорем, ба ҷои Худо дар ҳаёти мо. Зино дар ин ҷо ба муҳаббатҳои нодуруст дахл дорад: иҷозат додан ба хоҳишҳои табиии мо, ки дар ҳаёти рӯҳонии мо ҳукмронӣ кунанд, ба дӯстон ва оила пеш аз Худованд ҷой додан. Васвасаи Масеҳ норозигӣ аз таъминоти илоҳиро дар бар мегирад – «ин нони сабукро нафрат кардан». Ниҳоят, дар ғур-ғур кардан мо Худовандро худаш рад мекунем – «ба мо сардор деҳ» – мавқеи худро тарк карда, ба Миср бармегардем. Аз хоҳиши Худо барои халқи Ӯ як регрессияи воқеӣ вуҷуд дорад.
Қайд кунед, ки ин тартиби таърихии ин ҳодисаҳо нест, балки тартиби ахлоқӣ аст, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо барои омӯзиши мо дода шудааст.
Ҳамчун онҳое, ки наҷот ёфта ва баракат ёфтаанд, мо акнун бояд Худовандии Масеҳро дар ҳаёти худ қабул кунем – ҳамин тавр моро амалан ба «муоширати» Ӯ меорад (1 Қӯринтиён 1:9) – ва ба Ӯ итоат карда зиндагӣ кунем.
Масъулияти онҳое, ки «дар муошират» ҳастанд, вақте ки мо 1 Қӯринтиён 10:14-33-ро мехонем, дида мешавад. Лутфан ин оятҳоро хонед ва бубинед, ки ин чӣ гуна ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо таъсир мерасонад.
Мо «косаи баракатро баракат додем». Мо хуни Худованди мо Исоро, ки ҳамчун асоси муошират ё шарикӣ рехта шудааст, эътироф мекунем.
Ноне, ки мо мешиканем, рамзи дигари муоширати мост: як нон, ки ҳамаи мо аз он мехӯрем.
Хуб қайд кунед, ки дар боби 10 мо аз коса наменӯшем ва нон намехӯрем. Ҳамаи Исроил бо қурбонгоҳ шинохта шуда буданд, зеро онҳо аз қурбониҳо, қурбониҳои осоиштагӣ мехӯрданд. Ҳамин тавр, мо, ки бо Худованд Исо ҳамчун онҳое, ки дар шарикӣ (муошират) ҳастанд, шинохта шудаем, бояд худро мувофиқи меъёрҳои Худованд рафтор кунем.
Мисолҳои Худовандӣ
Косаи Худованд
Биёед ба мисоли аввалини худ, косаи Худованд баргардем. Ман пешниҳод мекунам, ки ин «коса» аст, ки дар Матто 20:17-23 зикр шудааст: яъне, косаи радкунӣ аз ҷониби ин ҷаҳон. Мо, ки Худовандро муаррифӣ мекунем, бо Ӯ шинохта шудаем – дар шарикӣ – ва «нӯшидани косаи ман». Дар ин ҷо фикре дар бораи косае, ки Худованди мо дар Ҷатсамонӣ зикр кардааст, нест (Ӯ ва танҳо Ӯ метавонист он кори наҷотро ба ӯҳда гирад), аммо ҳаёти мо ҳамон косаи радкунӣ ва худқурбониро ба ӯҳда мегирифт. «Шумо аз косаи ман хоҳед нӯшид». Матто 20:23 – Ҳокимияти Ӯ.
Суфраи Худованд
Баъдан, Суфраи Худованд (ё Суфраи Худовандӣ), ҳамаи баракатҳоеро, ки Ӯ идора мекунад, ба назари мо меорад. Ин ҷоест, ки ҳар як имондори дуруст роҳравӣ таъминот ва муоширати илоҳиро баҳра мебарад. Ҳамон тавре ки дар суфраи табиӣ мо аз хӯрок, нӯшокӣ ва сӯҳбате, ки мизбон таъмин мекунад, баҳра мебарем, ҳамин тавр дар Суфраи Худованд, хӯрок ва нӯшокии илоҳӣ – ҳар як баракате, ки аз дасти Худованд ва дар сӯҳбат бо Ӯ баҳравар мешавад – ҳамеша барои мо дастрас аст. Чунон ки забурнавис мегӯяд,
Ту дар пеши назари душманонам барои ман суфрае мегузорӣ (Забур 23:5).
(Қайд кунед, ки Суфраи Худованд як шарти муҳими Шоми Худованд аст, ки дар боби 11 меояд.)
Замини Худованд
Замини Худованд сеюм меояд. Дар ин ҷо Олӣ будани Ӯ нигоҳ дошта мешавад ва ҳуқуқҳои Ӯ таъкид мегарданд.
Ҳар коре, ки ман мекунам, бояд барои ҷалоли Худо ва барои писанди дигарон анҷом дода шавад, на барои ҷустуҷӯи фоидаи худ, балки барои фоидаи бисёриҳо.
Шоми Худованд
Аз ин рӯ, дар боби 10 мо масъулиятҳои худро ҳамчун онҳое, ки ба муоширати Ӯ оварда шудаанд, муҳим меёбем ва дар боби 11 имтиёзи худро ҳамчун иштирокчиёни Шоми Худованд.
Дар ҳоле ки касе хуб гуфтааст, ки ин бузургтарин имтиёз дар ин тарафи абадият аст, аммо ин Шоми Худованд аст. Ҳуқуқҳо, идоракунӣ ва Олӣ будани Ӯ нигоҳ дошта мешаванд. Барои хоҳишҳо ё ғояҳои мо ҷой нест, балки танҳо хоҳишҳо ва дастуроти Ӯ.
Ин амал посух ба дили муҳаббати Ӯ аз дӯстдорони Ӯст. Дар ин ҷо, дар ин маврид, мо Ӯро ба ёд меорем – ки Ӯ кист, бузургӣ ва ҷалоли Шахсе, ки ҳама чизро барои ҷалоли Худо анҷом додааст, ки як гурӯҳи ибодаткунандагони илоҳиро таъмин кардааст, бисёр писаронро ба ҷалол овардааст ва як гурӯҳи бузургро аз ҳар қабила, забон, халқ ва миллат ба Худо наҷот додааст.
Ин на он қадар баракати мост, гарчанде ки Ӯ инро ба таври возеҳ анҷом додааст, балки хеле бештар. Он чизе ки Ӯ барои Худо ба даст овардааст, чӣ гуна Ӯ Худоро, ҳамчун Инсон, дар ҳама итоат дар иҷрои иродаи Худо ҷалол додааст. Кӣ метавонад ба баландӣ ва умқи Ӯ, Писари Худо, Писари Инсон ва Писари Довуд бирасад?
Мо дар ин маврид ба Ӯ чӣ оварда метавонем? Чӣ посух ба даъвати меҳрубононаи Ӯ – «Инро ба ёди ман кунед»? На, инро кунед. Чӣ имтиёзи файзбахше аз они мост зери идоракунии Ӯ ва итоат ба Ӯ. Албатта, дилҳои мо аз ҷониби Ӯ ба баракат додани Падар роҳнамоӣ хоҳанд шуд.
Марги Худованд
Ҳоло ба марги Худованд меоем. Иштироки мо дар Шоми Худованд ба ҷаҳони атрофи мо чӣ маъно дорад? Мо марги Ӯро нишон медиҳем, зеро ин маънои ин истилоҳ аст. Ин ба калимаи Ваҳй 5 монанд аст. Барра тоза кушташуда – ҳамин тавр қувваи ин ҷо нишон додани марги Худованд ба ҷаҳон аст. Дар ин амал мо бо марги Ӯ шинохта мешавем ва нишон медиҳем, ки ҳаёти мо аз ин рӯ ба ин ҷаҳон мурда ва ба Худо зинда аст. Бо Масеҳ ба унсурҳои ин ҷаҳон мурдаем. (Қӯлассиён 2:20). Ба як сухан, итоат ба Ӯ.
Бадани Худованд
Бадани Худованд мисоли ниҳоии мо дар ин боби Худовандии Ӯст. Натиҷаи даҳшатноки иштирок дар шоми Ӯ ба таври ношоиста (яъне, эътироф накардани ҷои олии Ӯ дар ин амал) ин аст, ки бадани Худовандро фарқ накунем. Бадани Худованд барои Ӯ омода шуда буд, то дар ин ҷаҳон онро ба ӯҳда гирад, Падарро зоҳир кунад ва тамоми муҳаббат ва файзи аҷиби Ӯро нишон диҳад, ва дар Салиби Ҷолҷолто ҳамчун Қурбонии Олӣ ва Назр ба Худои Муқаддас ва Одил дода шуд. Он бадан сазовори тамоми эҳтиром ва ҳайрат аз ҷониби худи Ӯст. Ин Бадани Худованд аст, ки бо ноне, ки мо дар Шоми Худованд мехӯрем, муаррифӣ мешавад; биёед ба чунин амал сабукфикрона муносибат накунем.
Шояд ин чанд фикр муҳаббатҳои моро ба худи Ӯ ҷалб кунанд ва моро ба он ҷои муошират ва итоат баранд, ки ҳуқуқҳо ва ҳокимияти Ӯ объекти ҳаёти мо мегарданд.
