Фаҳмиши азоби Аюб ва вафодории Худо

АЮБ: Озмоиш ва сирри азоб

Аюб ҳамчун хизматгори намунавии Худо муаррифӣ шудааст, ки ҳеҷ айбе надошт. Худо худаш хизматгори Худро дар ҷаҳон беҳамто тавсиф кардааст (Аюб 1:8). Вафодории ӯ ба Худо бо ҳама чизе, ки ӯ мехост, мукофотонида шуда буд. Ҳеҷ яке аз ин баракатҳои моддӣ ин хизматгорро, ки ҳеҷ гоҳ онҳоро ба манфиати шахсӣ истифода накарда буд, фасод накарда буд. Баръакс, бисёриҳо барои меҳрубонӣ ва кӯмак дар вақти эҳтиёҷ ба хизматгори Худо қарздор буданд (Аюб 31).

Аюб аз ҷониби ҳама эҳтиром карда мешуд ва ҳеҷ душмане надошт, ба ҷуз як нафар, Шайтон. Агар Иблис ягон усулро барои нобуд кардани Аюб истифода мебурд, Аюб ба онҳо муқобилат карда буд. Аммо Шайтон иддао кард, ки Аюб нархи худро дорад – ки вафодории ӯ мустақиман ба баракатҳои муваққатии ӯ мутаносиб аст. Амиқтар, Шайтон мехост хизматгори Худоро, ки ҳар рӯз қурбонӣ мекард ва барои фарзандонаш шафоат мехост, бикушад.

Озмоиш

Ҳамчун қадимтарин китоби Навиштаҳо, Аюб ягона китоби Библия аст, ки танҳо ба таҷрибаи як шахси сахт озмудашуда бахшида шудааст. Ва бо озмоиш, васвасаи фиребандаи сабукии фаврӣ – худкушӣ низ вуҷуд дошт. Маслиҳати зани Аюб, ки «Худоро лаънат кун ва бимир» (Аюб 2:9 KJV) ба назар ҷавоби зуд ва осон ба мушкилоти ӯ менамуд. Аммо онҳое, ки Худоро дӯст медоранд, ба ҷои ин ба сабри Худо додашуда рӯ меоранд:

Худо вафодор аст, ки ба шумо иҷозат намедиҳад, ки аз он чизе ки шумо метавонед, бештар васваса шавед, балки бо васваса роҳи гурезро низ фароҳам меорад, то шумо тавонед онро таҳаммул кунед (1 Қӯринтиён 10:13).

Ва ҳамин тавр Аюб дар боварии худ, ки Худо ӯро сабукӣ медиҳад ва сафед мекунад, истодагарӣ кард. Ин ғайриоддӣ нест, ки як муқаддас дар миёни азоби шадид орзуи марг кунад. Ҳадди аққал як намунаи пайғамбаре ҳаст, ки барои марг дуо кардааст – Илёс (1 Подшоҳон 19:4).

Нукта дар он аст, ки онҳое, ки ба Худо вафодоранд, ҳаёти худро бо дасти худ ба охир намерасонанд. Ҳамин тавр, дар ҳоле ки Аюб рӯзи таваллуди худро лаънат кард, дар ҳеҷ сурат ӯ Худоро инкор намекард. Ӯ ҳатто вақте ки аз ҷониби онҳое, ки ӯро дӯстони худ меҳисобид, барангехта шуд, муқобилат кард. «Тасаллидиҳандагони» ӯ мутмаин буданд, ки Аюб гуноҳ кардааст, ва аз ин рӯ бо ӯ ҳафт рӯз дар замин нишаста, сабру тоқатмандона интизори эътирофи гуноҳи ӯ буданд. Онҳо сирри азоби муқаддасро намефаҳмиданд, чунон ки баъдтар яҳудиён Исоро лаънатӣ меҳисобиданд, зеро Худо ба ӯ иҷозат дод, ки маслуб шавад. Бинобар ин, дӯстони Аюб ҳайрон шуданд, вақте ки ӯ даҳони худро барои сафедкунии худ кушод. Онҳо ҳамчунин дарёфтанд, ки Аюб ба ҳамаи далелҳои онҳо, ки мавқеи ӯ натиҷаи гуноҳи ӯ буд, муқобилат кард. Дар баҳс шикаст хӯрда, онҳо Аюбро ба истифодаи забони маккор айбдор карданд (Аюб 15:5).

Дар хотир доред, ки дар ин рӯзҳои даҳшатнок, Худо ба назар дуоҳои хизматгори Худро нодида гирифт. Дар хотир доред, ки Худо Аюбро ҳамчун одилтарин марди рӯи замин дастгирӣ карда буд. Дар Ҳизқиёл 14:14, ӯ бо Нӯҳ ва Дониёл барои таъсири одилона бо Худо пайваст карда шудааст. Тааҷҷубовар он аст, ки ӯ дар кори худ чунин як ҳимоятгари заиф буд; ба ӯ мусоҳиба бо Худо рад карда шуд, то ӯ парвандаи худро бо мақсади сафедкунӣ пешниҳод кунад. Аюб орзуи ҳимоятгареро дошт, ки аз номи ӯ дахолат кунад, боварӣ дошт, ки ӯ дурахшон хоҳад баромад. Аммо, дӯстони ӯ зуд ба ӯ хотиррасон карданд, ки ҳатто фариштагони осмон (Аюб 5:1) кӯмак намекунанд, дар ҳоле ки дар дили Аюб гуноҳи эътирофнашуда вуҷуд дошт. Баҳс то он даме идома ёфт, ки Худо худаш ба хизматгори худ аз тӯфон ҷавоб дод. Аюб ба Худо, ки ҳеҷ гоҳ ӯро ноумед накарда буд, имони комил дошт. Ӯ имони бечунучаро дошт, ки Наҷотдиҳандаи ӯ ӯро дар зиндагӣ, марг ё эҳё наҷот медиҳад (Аюб 19:25).

Сабр

Китоб омӯзиши сабр аст: новобаста аз он ки озмоиш чӣ қадар шадид бошад, хизматгори Худо ба Худо часпид. Яъқуб навишт:

Инак, мо онҳоеро, ки сабр мекунанд, хушбахт мешуморем. Шумо дар бораи сабри Аюб шунидаед ва охири Худовандро дидаед; ки Худованд ... пур аз раҳм аст (Яъқуб 5:11).

Рад кардани Аюб аз эътирофи нокомӣ ё лаънат кардани Худо, бо ин боварии Худоро ба ӯ асоснок кард. Зеро Худо худро бебозгашт ӯҳдадор карда буд, вақте ки ӯ Аюбро ҳамчун беҳамто дар адолат номид. Аюб Офаридгори худро ноумед накард, балки файз дода шуд, то дар рӯ ба рӯи ҳамлаи шадид ва музмин истодагарӣ кунад.

Шайтон аз устувории Аюб шикаст хӯрд, аммо ӯ аз сабри бузургтари Масеҳ ҳайрон шуд. Аз Масеҳ ҳеҷ шикояте набуд ва ҳеҷ саволе дар бораи ҳикмати Худо набуд. Ҷавобҳои Худованд кӯтоҳ буданд, зеро Ӯ ба озмоишҳое, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буданд, итоат кард. Бузургтар аз Аюб дар ҳақиқат Ҳамон буд, ки Аюб меҷуст. Зеро ҳамчун Худо-Инсон, Исо як даст ба илоҳият ва дигаре ба инсоният дошт. Ӯ Наҷотдиҳандае буд, ки Аюб пешгӯӣ карда буд, чунон ки Ӯ Худованд буд, ки аз тӯфон ҷавоб дод. Аюб Навиштаҳоро дар бораи роҳи гурез, ки барои озмудашудагон дастрас аст, намуна нишон дод (1 Қӯринтиён 10:13).

Мушкилоти Шайтон ба Худо исбот кард, ки ӯ вафодории Аюбро пурра ба назар гирифтааст. Вақте ки Худо аз ӯ пурсид, ки оё ӯ хизматгори Худро Аюбро ба назар гирифтааст, Шайтон бо айбдоркунӣ ҷавоб дод, ки исбот мекунад, ки Аюб аллакай зери назорати шадиди шайтонӣ буд (Аюб 1:9-11). Зикри Худо дар бораи вафодории Аюб ҳамчунин метавонад ҳамчун дониши Ӯ дар бораи хашми шадиди Шайтон аз вафодории Аюб тафсир шавад. Аммо чаро Шайтон аллакай кӯшиши нобуд кардани ӯро накарда буд, нишон медиҳад, ки дар масъалаҳои озмоиш ва васвасаи шадид Шайтон зери интизоми Худост.

Иҷозат

Ин принсипи иҷозати Осмон дар васвасаи Масеҳ дида шуд. Ҳарчанд барои Ӯ гуноҳ кардан ғайриимкон буд, ба Шайтон иҷозати илоҳӣ дода шуд, ки Ӯро се маротиба васваса кунад (Луқо 4:1-13). Ин ба суханони Худованд ба Петрус мувофиқат мекунад, ки Шайтон ӯро мехост, то ӯро мисли гандум ғарбел кунад (Луқо 22:31). Дар юнонӣ, ин оят маънои онро дорад, ки Шайтон дархости расмӣ барои иҷозат барои озмудани имони ҳавворӣ карда буд. Дар мавриди азобҳои Аюб, Худо ҳудуди васвасаро муқаррар карда буд, ва ба Шайтон манъ карда шуда буд, ки ҷони ӯро бигирад. Дар он ҷое ки Худо ин ҳудудро муқаррар мекунад, иблис бояд итоат кунад.

Мо дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунем, ки дар он ҳама «хатогиҳо» ба Худо айбдор карда мешаванд. Шайтон мехоҳад, ки муқаддасон Худоро лаънат кунанд ва бимиранд. Шоул аз Тарсус шогирдонро дар куништ латукӯб мекард, то онҳоро ба куфр водор кунад. Ӯ умед дошт, ки мазлумон ё Исоро инкор мекунанд ё Ӯро ба таври возеҳтар эътироф мекунанд ва маҳкум мешаванд (Аъмол 9:1-2,13-14). Мо истилоҳҳоеро ба монанди «оташи Худо» мебинем, ки «гӯсфандон ва хизматгоронро» месӯзонад (Аюб 1:16). Аюб шояд васваса шуда бошад, ки ин беадолатиро ба Худо нисбат диҳад. Аммо Аюб Худоро айбдор накард, балки эътироф кард, ки «Худованд дод, ва Худованд гирифт; муборак бод номи Худованд» (Аюб 1:21). Ҳамчунин, ӯ зани худро барои гуфтани он ки дар азоби худ Худоро лаънат кунад, сарзаниш кард.

Тасаллӣ

Ҷанбаи дигари азоби Аюб дар он буд, ки ӯ бе тасаллӣ азоб мекашид. Онҳое, ки худро тасаллидиҳандаи ӯ вонамуд мекарданд, танҳо ба ғаму андӯҳ ғаму андӯҳ зам мекарданд, ки ӯро водор сохт, ки бо дард фарёд занад: «ҳамаи шумо тасаллидиҳандагони бадбахт ҳастед» (Аюб 16:2). Аюб ҳеҷ сабукие надошт, зеро ҳеҷ чизе набуд, ки дарди ӯро сабук кунад. Оила ва дӯстони ӯ аз ӯ гурехтанд, ва ҳатто хизматгорони ӯ ба фарёди ӯ барои кӯмак беэътиноӣ карданд. Ҳама бархостанд, то ӯро тасаллӣ диҳанд, вақте ки озмоиш гузашт, аммо то он вақт бо ӯ мисли ҷинояткор муносибат мекарданд. Дар куҷо буданд ҳамаи бевазаноне, ки ӯ кӯмак карда буд, ва дар куҷо буданд ятимоне, ки шафқати падаронаи ӯро медонистанд? Оё гадоёне, ки ӯ хӯронда буд, бо ӯ дар хокистар нишаста, дар ғами ӯ шарик шуданд? Ҳеҷ касе, ки аз Аюб сарватманд шуда буд, дар шабу рӯзҳои пастӣ ба ӯ кӯмак накард.

Таҷрибаи Аюб исбот мекунад, ки як муқаддас метавонад бадтарин азобро бе шикастан дар зери фишор таҳаммул кунад. Мо метавонем инчунин дар бораи ҳаввории пиронсол Юҳанно фикр кунем, ки ба колонияи ҷазоии Патмос фиристода шудааст (Ваҳй 1:9). Ва ҳамин тавр суханони Аюб имрӯз ҳам мисли замонҳои қадим муҳим ҳастанд: