Фаҳмидани Номаи якуми Юҳанно: Иттиҳод дар Худо

Номаи якуми Юҳанно Иттиҳоди Нур

«Он чи аз ибтидо буд, он чиро ки мо шунидаем, он чиро ки бо чашмони худ дидаем, он чиро ки ба он нигоҳ кардаем ва бо дастҳои худ ламс кардаем, дар бораи каломи ҳаёт – ҳаёт зоҳир шуд, ва мо онро дидаем, ва ба он шаҳодат медиҳем ва ба шумо ҳаёти ҷовидониро, ки бо Падар буд ва ба мо зоҳир шуд, эълон мекунем – он чиро ки мо дидаем ва шунидаем, ба шумо низ эълон мекунем, то ки шумо низ бо мо иттиҳод дошта бошед; ва дар ҳақиқат иттиҳоди мо бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ аст.» — 1 Юҳанно 1:1-3 ESV

Оятҳои болоро дубора хонед. Оё шумо метавонед ҳаяҷон, ҳисси амиқи имтиёзро, ки ҳаввориён эҳсос мекарданд, ки «шоҳидони бузургии Ӯ» бошанд (2 Петрус 1:16)? Мо шунавандагони пур аз эҳтироми гузориши шахси аввали як ҳавворӣ дар бораи муносибати наздик ва амалии ӯ бо Писари Худо ҳастем! Ва ин шаҳодат ба мо дастрасӣ ба муносибати ниҳоии имконпазирро барои инсонҳои оддӣ, гунаҳкорони ношоиста, ки бо файзи Ӯ тағйир ёфтаанд, медиҳад – муносибати ҳозира ва ҷовидонӣ бо Офаридгори олии мо, «бо Падар ва бо Писари Ӯ Исои Масеҳ.»

Ин иттиҳоди амудӣ, ки дар Адан вақте ки волидони аввалини мо ба Шайтон фурӯхта шуданд, аз даст рафт (Ҳастӣ 3), замина ва маркази ҳама иттиҳоди ҳақиқии уфуқӣ аст (1 Юҳанно 1:3). Бидуни барқарорсозии қаблӣ ба иттиҳод бо Худо, ки ҳама гуноҳи мо таҳқири шахсии доимӣ ба Ӯст, ки ҷуз тавассути хуни Писари Ӯ бахшида намешавад, иттиҳоди ҳақиқӣ (ҳамоҳангӣ) дар байни одамон вуҷуд дошта наметавонад, чунон ки 1 Юҳанно 1:7 ба мо мегӯяд: «Агар мо дар нур роҳ равем, чунон ки Ӯ дар нур аст, мо бо якдигар иттиҳод дорем, ва хуни Исо Писари Ӯ моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад.»

Худои Писар – дар шакли инсонӣ ҳамчун насли Одам ва Ҳавво, ҷуфти аввалини гунаҳкор – ҷазоро пардохт кард, ҳукми илоҳиро бар гуноҳи онҳо ва гуноҳи мо дар шахси худ ҷаббид, ба ин васила заминаи одилонаро барои барқарорсозии иттиҳод бо Ӯ гузошт. Шодии комил ҳадаф ва натиҷаи овардани Ӯ моро ба ин иттиҳод аст (1:4; Забур 16:11).

Иттиҳоди Нур

Ҳавворӣ Юҳанно аввал омадани Масеҳро ба ҷаҳон ҳамчун «Нур» эълон мекунад (Юҳанно 1:1-9; 3:19-21; 8:12; 9:4-5). Ҳоло ӯ ба мо хотиррасон мекунад, ки «Худо нур аст» (1:5), ва ба мо нишон медиҳад, ки иттиҳоди мо бо Ӯ «дар нури» ҳузури Ӯст, иттиҳоде, ки танҳо аз он сабаб лаззат бурда мешавад, ки мо бо Худо як табиат дорем, ки Наҷотдиҳандаи мо низ барои мо анҷом дод, чунон ки Павлус дар Эфсӯсиён 5:8 изҳор дошт:

«Як вақт шумо торикӣ будед, аммо ҳоло шумо дар Худованд нур ҳастед. Ҳамчун фарзандони нур роҳ равед.»

Роҳ рафтан, будан, зиндагӣ кардан дар нур ҳамчун фазои мавҷудияти мо ҳамчун «фарзандони нури» Худо ногузир гуноҳеро, ки ҳанӯз дар табиати кӯҳнаи мо пинҳон аст ва дар рафтори мо пайдо мешавад, ошкор мекунад. Юҳанно се аксуламалро ба ин ваҳй зикр мекунад: мо метавонем онро бо иддаои «бегуноҳ будан» инкор кунем (1:8); мо метавонем онро эътироф кунем (1:9); ё мо метавонем «иддао кунем, ки гуноҳ накардаем» (1:10).

Инкор кардани мавҷудияти табиати гунаҳкор дар мо (1:8), ё рад кардани муайян кардани ифодаҳои он табиат ҳамчун гуноҳ (1:10) худфиребист. Ин Худоро дурӯғгӯй месозад ва иттиҳодро халалдор мекунад. Чунин инкор дар асл нишонаи муайянкунандаи беимон аст!

Ягона посухи дуруст ба ошкор шудани гуноҳи мо ин эътироф кардани он ва бо тавбаи фурӯтанӣ ба Худо иқрор шудан аст. Гуноҳҳо дар ҳаёти мо монеаҳо байни мо ва Худо мебошанд (Ишаъё 59:2), ва гуноҳҳои эътирофнашуда дар ҳаёти мо иттиҳоди моро бо Худои мо халалдор мекунанд. Аммо ба сабаби кори Наҷотдиҳандаи мо дар салиб, Худо «содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар беадолатӣ пок кунад» (1:9). Инкор воқеият ва ҷиддияти гуноҳро нодида мегирад. Эътироф кардани он дар назди Худо ва Падари мо Ӯро, дар асоси Ҷолҷота, озод мекунад, ки гуноҳро бахшад ва моро ба лаззати комили иттиҳод бо Ӯ барқарор кунад.

Ин калом аз Худо (тавассути Юҳанно) меояд, то моро аз гуноҳ огоҳ ва ҳассос нигоҳ дорад ва моро ба пешгирӣ аз гуноҳ кардан илҳом бахшад ва имкон диҳад (2:1). Бо вуҷуди ин, бо дарназардошти мавҷудияти доимии табиати моил ба гуноҳ дар мо, Юҳанно мегӯяд: «Агар касе гуноҳ кунад» (2:1) Исо, ки гуноҳи моро бардошт ва барои мо мурд, ва ҳоло дар дасти рости Бузургӣ дар баландӣ баланд бардошта шудааст, кафорати одилонаи худро барои гуноҳи мо талаб хоҳад кард, ба Падар хотиррасон мекунад, ки гуноҳи мо бартараф шудааст, бар Ҷойгузини мо гузошта шудааст ва дар Ӯ ҷазо дода шудааст. Исо қаноатмандии комили адолати илоҳӣ аст – «кафорат барои гуноҳҳои мо» (2:2, 4:10).

Ҳамин тавр, озодии мо аз гуноҳ дар назди Худо на танҳо як далели таърихӣ, балки як воқеияти доимӣ, фазои иттиҳоди мо бо Худост, ки танҳо ба самаранокии ҷовидонии хуни рехтаи Наҷотдиҳандаи мо вобаста аст.

Нуре, ки гуноҳро дар ҳаёти мо ошкор мекунад, моро инчунин ба зиндагӣ бидуни гуноҳ ташвиқ мекунад: на тамаркузи манфии васвасанок ба пешгирӣ аз гуноҳ, балки иродаи мусбат барои «риоя кардани аҳкомҳои Ӯ» (2:3); яъне, зиндагӣ кардан дар муносибати итоаткорӣ бо Ӯ.

«Ҳар кӣ мегӯяд, ки дар Ӯ (Масеҳ) мемонад, бояд ба ҳамон тарзе, ки Ӯ роҳ мерафт, роҳ равад» (2:6). Масеҳ гуфт: «Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ (Падар) писанданд» (Юҳанно 8:29). Он чи мо мегӯем, арзише надорад, агар рафтори мо бо суханони мо мувофиқ набошад. «Гап задан» масеҳӣ, аммо «роҳ нарафтан» масеҳӣ дурӯғ аст; ҳақиқат дар ҳаёти беитоатӣ зоҳир намешавад (2:4).

Ҳаёте, ки «дар нур» зиндагӣ мекунад, ҳаётест, ки дар муҳаббат зиндагӣ мекунад (мавзӯи барҷаста дар 1 Юҳанно, ки 35 маротиба дар ин оятҳо: 2:7-11; 3:11-24; 4:7-21; ва 46 маротиба дар тамоми нома рух медиҳад). Ҳам нур ва ҳам муҳаббат табиати Худои мо ва муҳити ҳаёти нави мо дар иттиҳод ё ҳамоҳангӣ бо Ӯ мебошанд – муҳите, ки масеҳиён дар он якҷоя зиндагӣ мекунанд. Дар он ҷое ки муҳаббат намерасад, «нур» абрнок мешавад ва зоҳир намегардад. «Амри нави» Юҳанно дар асл як амри кӯҳна аст; ин он чизест, ки Исо таълим додааст (Юҳанно 13:34). Дар айни замон, он нав аст (2:8); он ба таъкид ва таҷдиди доимӣ ниёз дорад.

Мо ба ёдоварии доимӣ ниёз дорем, ки «Худо муҳаббат аст» (1 Юҳанно 4:8,16); ва, «аз Худо таваллуд шуда» (Юҳанно 1:13), мо табиати Ӯро мубодила мекунем. Муҳаббат нишонаи намоёни масеҳӣ аст: «Бо ин ҳама одамон хоҳанд донист, ки шумо шогирдони Ман ҳастед, агар шумо нисбат ба якдигар муҳаббат дошта бошед» (Юҳанно 13:35). Ва «ҳар кӣ ... бародари худро нафрат кунад, ҳанӯз дар торикӣ аст» (2:9).

Се насл

Юҳанно дар 2:12-14 ба назар мерасад, ки ба се насли имондорон муроҷиат мекунад. Хусусиятҳо ба назар мерасанд, ки ба як гурӯҳи синнусолии муайян мувофиқанд, аммо татбиқ кардани ҳамаи инҳо ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо ҳамеша саривақтӣ аст.

1. «Кӯдакони хурдсол» ба шурӯъкунандагон ишора мекунад, ки дар таҷрибаи масеҳии худ дар аввал қарор доранд. Дуто аз фаҳмишҳои асосии имони мо ва роҳ рафтани мо дар нур инҳоянд: дониши гуноҳҳои бахшидашуда, шуури саҳифаи тоза дар назди Худо, ки бо виҷдони пок ҳамроҳӣ мешавад; ва дониши он ки мо фарзандони навзоди маҳбуби Падари меҳрубон ҳастем, ки доимо таҳти ғамхории Ӯ ҳастем ва аз дастрасии озод ба Ӯ лаззат мебарем. Инҳо асосӣ мебошанд.
2. Баъд Юҳанно ба «падарон» муроҷиат мекунад, ки дар имон тавассути як умр таҷрибаи муҳаббат ва устувории муносибат бо «Он ки аз ибтидост» ва «ки дар Ӯ тағйирот ё сояи тағйирот нест» (2:14; Яъқуб 1:17) пухта ва баркамол шудаанд. Ӯро донистан ҳаёти ҷовидонӣ доштан аст (Юҳанно 17:3); аммо Ӯро донистан инчунин шуғли як умр роҳ рафтан бо Ӯст. Ин падарон «Ӯро, ки аз ибтидои» ҳама чиз то «ҳозира» аст, медонанд; Ӯ содиқ, рост, боэътимод, бехатост.

Ҷолиб аст, ки кӯдакони хурдсол шурӯъкунандагон ҳастанд, дар ҳоле ки падарон «Ӯро, ки аз ибтидост» медонанд, ки ин тамоми спектри рушд ва таҷрибаи масеҳиро нишон медиҳад, ки яке аз сабабҳои баррасӣ кардани шарҳҳо ба ҳамаи ин се гурӯҳ ҳамчун татбиқшаванда ба ҳама масеҳиён аст.

Ин махсусан вақте дуруст аст, ки мо ба назар гирем, ки пайвастагӣ дар 1 Юҳанно як таъкиди такроршаванда аст. «Ибтидо» ҳашт маротиба дар ин нома зикр шудааст (1:1; 2:7,13,14,24; 3:8,11) ва «истодан» («идома додан» ё «мондан») 23 маротиба дар бобҳои 2, 3, 4 рух медиҳад. Ин ишораҳои такроршаванда якҷоя пайвастагӣ ё истодагариро дар роҳи масеҳӣ сахт таъкид мекунанд. Ин он чизест, ки Исо дар Юҳанно 8:31 мегӯяд: «Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед.» Юҳанно ин мавзӯъро аз Исо мегирад ва онро дар ин нома ҳамчун яке аз далелҳои зиёди ҳаёти нав ташвиқ мекунад. Ҳамин тавр, дар ҳар як марҳилаи рушд ва пешрафти масеҳӣ, мо «Ӯро, ки аз ибтидост» медонем, ва мо Ӯро бештар ва бештар медонем.

3. Дар тавсифи Юҳанно аз ҷавонон дар шарҳҳои наслӣ як пешрафти ҷолиб вуҷуд дорад. Дар 2:13, ӯ мегӯяд: «ҷавонон ... шумо бар шарир ғолиб омадаед» – як дастоварди аҷиб! Чанд нафари мо дар ҳақиқат бар таъсири шарир дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ ғолиб омадаем? Мутаассифона, бисёре аз падарони мо дар солҳо ва таҷриба ҳанӯз ба дастоварди ин ҷавонон нарасидаанд ва дар шикасти зуд-зуд зиндагӣ мекунанд, ки аз ҷониби ин душман монеъ мешаванд, на ин ки бар ӯ ғолиб меоянд.

Чӣ тавр ин ҷавонон ин корро кардаанд? Албатта на бо қувваи худ, балки аз он сабаб, ки онҳо бо «Каломи Худо», ки дар онҳо мемонд, қавӣ гардиданд. Омӯзиши пурқуввати ҳаррӯза ва амалияи Каломи Худо истодагарии рӯҳонӣ ва маҳоратро месозад – омӯхтан, рушд кардан, донистан ва истифода бурдани он (2 Тимотиюс 2:15) – барои пирӯзӣ бар душмани хеле пурқувват.

Ин мушоҳида ҳамеша ба ман посухи Исоро ба онҳое, ки фикр мекарданд, ки метавонанд Ӯро бо таҳрифи ҳақиқат ба дом афтонанд, ба ёд меорад: «Шумо хато мекунед, зеро на Навиштаҳоро медонед ва на қудрати Худоро» (Матто 22:29). Донистани Каломи Худо ва қудрати зиндагӣ дар итоат ба он, моро аз душман мустаҳкам мекунад.

Бешубҳа, қавӣ будан тавассути Каломи Худо, ки дар ҷавонон мемонад, итоати қаблии онҳоро ба ҳукми он дар ҳаёти онҳо дар бар мегирад, чунон ки Яъқуб 4:7 таълим медиҳад: «Пас, ба Худо итоат кунед. Ба иблис муқобилат кунед, ва ӯ аз шумо гурезад.» Ба назар равшан мерасад, ки он чизе, ки ин ҷавононро тавсиф мекард, барои падароне, ки дар дониши Худои ҷовидонӣ пешрафт кардаанд, низ дуруст хоҳад буд.

Муқобилат ба шарир

Ин истодагарӣ барои муқобилат ва ғолиб омадан бар шарир ба мо устувориро низ медиҳад, то бар васвасаҳои ҷаҳоне, ки дар он зиндагӣ мекунем, истодагарӣ кунем (2:15-17; 5:1-5), ва он «дар қудрати шарир аст» (5:19). Дар ҷаҳони худ ӯ ба назар мерасад, ки воситаҳои бемаҳдуд барои фиреб додан ва ба дом афтондани бепарвоён ва ноустуворон дорад. Мо бояд доимо ҳушёр бошем ва аз муҳаббати Падари худ пурра лаззат барем, то ки аз ҷаҳоне, ки моро бо фалсафаҳои бехудо, ҳаракатҳо ва васвасаҳои шаҳвонии беист иҳота кардааст, васваса нашавем, ки дар муқобили онҳо мо бидуни Худо (Яъқуб 4:7) ва қудрати Каломи Ӯ (1 Юҳанно 2:14) бедифоъ ҳастем.

Юҳанно аз «антихристҳо» ҳушдор медиҳад, ки онҳоро ҳамчун онҳое муайян мекунад, ки «аз мо берун рафтанд, аммо аз мо набуданд ... онҳо берун рафтанд, то ки равшан гардад, ки ҳамаи онҳо аз мо нестанд» (2:19). Ӯ мегӯяд: «Шумо шунидаед, ки антихрист меояд.» Оё ҳамаи мо нашунидаем? Аммо ба осонӣ метавон бо фикр кардан, ки ин ишора ба як шахсияти пайғамбарӣ аст, ки дар оянда меояд, парешон шуд. Юҳанно идома медиҳад: «Ҳоло бисёре аз антихристҳо омадаанд» ва сипас ӯ мегӯяд, ки «рӯҳи антихрист ... аллакай дар ҷаҳон аст» (2:18; 4:3).

Юҳанно ҳамчун антихрист он касро муайян мекунад, ки «Падар ва Писарро инкор мекунад» (2:22) ва «ҳар рӯҳе, ки Исоро эътироф намекунад» (4:3). Антихрист маҳз он чизест, ки ном мегӯяд: касе, ки ба Масеҳ муқобилат мекунад, ва ҳар кӯшиши ӯ барои аз тахт барканор кардани Подшоҳи тадҳиншудаи Худо, Масеҳ аст. Ин антихрист аллакай дар ҷаҳоне, ки мо зиндагӣ мекунем, ба таври пурқувват фаъол аст ва ӯ худро дар бисёр ниқобҳо муаррифӣ мекунад.

Чӣ қадар таъсирот, ғояҳо, фалсафаҳо ва ҳаракатҳоро мо ҳар рӯз дучор мешавем, ки ба шараф ва ҳокимияти Исои Масеҳ фаъолона муқобилат мекунанд? Антихристи ниҳоӣ албатта Шайтон аст, ки дар бораи ӯ ба мо ҳушдор дода шудааст. Ҳама антихристҳои дигар агентҳои ӯ мебошанд. Аз ин рӯ, мо бояд «рӯҳҳоро санҷем» (4:1) дар робита ба муносибати онҳо бо Исои Масеҳ. Имони устувори мо ба Худованд Исо, Масеҳи ҳақиқӣ, пирӯзии мост, ки бар ҷаҳон ғолиб меояд (1 Юҳанно 5:1-5).