Назар – апрели 2018 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Қурбониҳои Ададҳо 28-29
Қурбониҳои ҳаррӯза (Ададҳо 28:1-8) Вақте ки Исроил ба замини ваъдашуда дохил шуданӣ буд, Худованд масъалаҳои муҳими ҷиддиро ба миён гузошт. Эътирофи онҳо ба ҳуқуқҳои Худо бояд дар ҷои аввал меистод. Аз ин рӯ, Ӯ дар бораи «қурбонии Ман, ғизои Ман барои қурбониҳои оташии Ман ҳамчун бӯи хуш барои Ман... дар вақти таъиншудаи онҳо» сухан гуфт (ояти 2, тарҷумаи NKJV). Яъқуб, ҳангоми аз Беэр-Шева баромадан, интизор буд, ки Худо ба ӯ ғизои хӯрданӣ медиҳад (Ҳастӣ 28:20), аммо ӯ фаромӯш кард, ки ӯ бояд ба Худо ғизои хӯрданӣ диҳад. Ба ҳамин монанд, мо аксар вақт дар бораи ҳуқуқҳои худ фикр мекунем ва ҳуқуқҳои Худоро фаромӯш мекунем. Бигзор мо дар бораи додани таровати ҳақиқӣ ба Худо амиқтар фикр кунем, зеро Ӯ имрӯз аз ҷониби аксари одамон нодида гирифта мешавад. Худо моро тавре офаридааст, ки мо ғизоро қадр мекунем. Аз ин рӯ, оё барои мо комилан фаҳмо нест, ки Худо бояд аз мо ғизо хоҳад?
Қурбониҳое, ки Исроил бояд ҳамчун ғизои Худо баррасӣ мекард, дар Ададҳо 28-29 ба таври муфассал барои мо оварда шудаанд. Ҳар рӯз ду баррача, яке субҳ ва дигаре шом қурбонӣ карда мешуданд (оятҳои 3-4). Инҳо қурбониҳои сӯхтанӣ буданд, ки ба шарафи комиле, ки бояд ба Худо дода шавад, ба хотири арзиши қурбонии Худованд Исо таъкид мекарданд. Бо онҳо, даҳяки як эфа1 орд ҳамчун қурбонии ғалладонагӣ, ки бо чоряки як ҳин2 равғани фишурда омехта шуда буд, дохил карда мешуд (ояти 5). Ин қурбонии ғалладонагӣ дар бораи камолоти инсонияти Худованд Исо сухан меронад, ки дар тамоми ҳаёти Ӯ дар рӯи замин зоҳир шудааст, ки бо Рӯҳи Худо қувват гирифтааст, чунон ки дар равған тасвир шудааст. Вақте ки мо Ӯро бо хотираи меҳрубонона дар назди Худо нигоҳ медорем, мо воқеан қурбонии ғалладонагиро пешкаш мекунем. Ояти 6 дар бораи ин дар маҷмӯъ ҳамчун як қурбонии бӯи хуш сухан меронад, зеро дар қурбонии Масеҳ ягонагии комил вуҷуд дорад.
Қурбониҳо дар рӯзи шанбе (Ададҳо 28:9-10) Дар рӯзҳои шанбе ду барра ба қурбонии ҳаррӯза илова карда мешуданд, ҳам бо қурбониҳои ғалладонагӣ ва ҳам қурбониҳои нӯшокӣ, чунон ки дар қурбониҳои ҳаррӯза. Шанбе дар бораи истироҳати абадии Худо сухан меронад, ва дар он рӯз қадрдонии мо ба қурбонии Масеҳ кам намешавад, балки зиёд мегардад.
Қурбониҳои моҳона (Ададҳо 28:11-15) Барои банд кардани коҳинон кори кам набуд. Дар оғози ҳар моҳ қурбонии сӯхтании махсус «ба Худованд: ду гӯсолаи ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барра дар соли аввали худ, беайб» (ояти 11) пешкаш карда мешуд. Бо ин се даҳяки як эфа орд, ки бо равған омехта шуда буд, барои ҳар як гӯсола, ду даҳяки ҳамон барои қӯчқор ва як даҳяк барои ҳар як барра дохил карда мешуд. Маҷмӯи ин «қурбонии сӯхтании бӯи хуш, қурбонии оташӣ ба Худованд» номида мешуд (ояти 13). Ҳамин тариқ, мавридҳои махсус аз Исроил риояи махсусро талаб мекарданд ва қурбонии нӯшокӣ бо таносуби гуногун барои ҳар як ҳайвон илова карда мешуд.
Аммо ҳар моҳ як бузғола низ ҳамчун қурбонии гуноҳ қурбонӣ карда мешуд (ояти 15). Ин қурбонии ҷиноят набуд, зеро қурбонии ҷиноят барои ҳолатҳои мушаххаси ҷиноят буд, дар ҳоле ки қурбонии гуноҳ ба принсипи аслии гуноҳ ҳамчун нафратовар ба Худо дахл дошт. Аз ин рӯ, ин ёдрас кардани он буд, ки балои гуноҳ дар ҳар як исроилӣ, чунон ки дар мост, мавҷуд буд ва танҳо бо қурбонии Масеҳ он ба таври дуруст доварӣ карда мешавад.
Қурбониҳо дар Иди Фисҳ (Ададҳо 28:16-25) Иди Фисҳ бояд ҳар сол, дар рӯзи 14-уми моҳи аввал ҷашн гирифта мешуд. Он бо Иди нони бехамиртуруш ҳамроҳӣ мешуд, ки аз рӯзи 15-ум барои ҳафт рӯз ҷашн гирифта мешуд. Ин ду ид аксар вақт ҳамчун як ид дида мешаванд ва «Иди Фисҳ» номида мешаванд (Хуруҷ 34:25; Луқо 2:41; Юҳанно 13:1). Нони бехамиртуруш бояд ҳафт рӯз хӯрда мешуд, зеро Фисҳ ҳам дар бораи гуноҳҳои бахшидашуда бо хуни қурбонӣ ва ҳам дар бораи гуноҳи маҳкумшуда бо марги Масеҳ сухан меронад. Хамиртуруш рамзи гуноҳ аст, ва ҳафт рӯз дар бораи доварии комили он бо марги Худованд Исо сухан меронад.
Дар рӯзи аввал бояд ҷамъомади муқаддас, ё ҷамъоварӣ мешуд. Ин ҷамъомади мардум барои эҳтиром ба Худованд буд; ҳеҷ коре набояд карда мешуд, зеро онҳо кори Худоро ҷашн мегирифтанд (Ададҳо 28:17-18). Қурбонии сӯхтанӣ бояд пешкаш карда мешуд, ки аз ду гӯсолаи ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барра дар соли аввали худ иборат буд. Ҳамаи онҳо, ки рамзи Масеҳ буданд, бояд бодиққат тафтиш карда мешуданд, то бубинанд, ки онҳо беайб ҳастанд. Гӯсолаҳои ҷавон дар бораи қуввати қурбонии Масеҳ сухан меронанд; қӯчқор дар бораи садоқати Ӯ ба Худо сухан меронад, ва барраҳо итоати фурӯтанонаи Ӯро дар итоат ба иродаи Падари худ тасвир мекунанд.
Қурбонии сӯхтанӣ бояд бо қурбонии ғалладонагии орди хуб, ки бо равған омехта шуда буд, ҳамроҳӣ мешуд: се даҳяки як эфа барои ҳар як гӯсола, ду даҳяк барои қӯчқор ва як даҳяк барои ҳар як аз ҳафт барра (оятҳои 20-21). Қурбонии ғалладонагӣ боз дар бораи шахсияти Худованд Исо дар инсонияти фурӯтан сухан меронад, ва бо равған омехта шудан маънои онро дорад, ки Рӯҳи Худо ҳар як амали Ӯро аз таваллуд фаро гирифтааст.
Ба инҳо илова бар ин, як буз ҳамчун қурбонии гуноҳ пешкаш карда мешуд (ояти 22). Буз ҳамчун ивазкунандаи мардум ҳисобида мешуд, ки боз ёдрас кардани гуноҳе, ки дар дохили мардум зиндагӣ мекард ва бояд ба хотири қурбонии Масеҳ, ивазкунандаи мо, доварӣ карда мешуд.
Ояти 24 нишон медиҳад, ки ғизои қурбонӣ бояд ҳар рӯз барои ҳафт рӯз, ҳамчун бӯи хуш ба Худованд пешкаш карда мешуд. Чунин ба назар намерасад, ки қурбонии гуноҳ барои шаш рӯзи пас аз рӯзи аввал дохил карда шуда буд, зеро қурбонии гуноҳ «бӯи хуш» набуд, чунон ки қурбонии сӯхтанӣ буд. Рӯзи ҳафтум низ ҷамъомади муқаддасро талаб мекард (ояти 25), ки дар он ҳеҷ коре карда намешуд.
Қурбониҳои Иди Ҳафтаҳо (Ададҳо 28:26-31) Иди Ҳафтаҳо 50 рӯз – ҳафт ҳафта – пас аз Фисҳ буд, вақте ки қурбонии ғалладонагии нав ҳамчун нахустмеваҳои ҳосили Исроил оварда мешуд. Дар ин рӯз ҷамъомади муқаддаси дигар буд, ки дар он ҳеҷ коре карда намешуд. Ин таваллуди Калисоро дар Пантикост (Аъмол 2) тасвир мекунад, вақте ки Рӯҳи Худо омад, то ба ташаккули як ҷисм, ки ҳам аз яҳудиён ва каме дертар, аз имондорони ғайрияҳудӣ иборат буд, оғоз кунад. «Қурбонии ғалладонагии нав» маънои онро дорад, ки Худованд Исо ҳамчун бо муқаддасони худ дар тақсимоти нави Худо, давраи Калисо, муайян карда мешавад.
Қурбонии сӯхтанӣ бояд ба он чизе, ки дар Фисҳ пешкаш карда мешуд, якхела мебуд: ду гӯсолаи ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барра дар соли аввал. Қурбонии ғалладонагӣ низ якхела буд: се даҳяки як эфа орди хуб, ки бо равған омехта шуда буд, барои ҳар як гӯсола, ду даҳяк барои қӯчқор ва як даҳяк барои ҳар як барра (оятҳои 27-28). Инҳо барои бӯи хуш ба Худованд буданд, дар ҳоле ки як бузғола боз «барои кафорат» ҳамчун қурбонии гуноҳ пешкаш карда мешуд (ояти 30).
Қурбониҳо дар ин ҷо танҳо як маротиба дар рӯзи нахустмеваҳо пешкаш карда мешуданд (ояти 26), зеро ин иди якҳафтаина набуд, чунон ки Фисҳ ва нони бехамиртуруш буданд. Қайд кардан лозим аст, ки «Иди нахустмеваҳо» (Ибодат 23:9-14) аз «рӯзи нахустмеваҳо» дар Ададҳо 28:26 фарқ мекунад. Шояд як ҷадвали хурд муфид бошад.
Иди нахустмеваҳо (Ибодат 23:9-14) Рӯзи нахустмеваҳо (Ададҳо 28:26)
Пас аз Фисҳ буд 50 рӯз пас аз Фисҳ буд
Рамзи эҳёи Худованд Исо (1 Қӯр. 15:20) Рамзи Калисо ва нахустмеваҳои кори Масеҳ дар наҷот
Дар он чизе, ки рӯзи нахустмеваҳо рамзи он аст, Калисо бо Ӯ ҳамчун «як навъ нахустмеваҳо» (Яъқуб 1:18) муайян карда мешавад. Оё ин ба мо ёдрас намекунад, ки таваллуди Калисо натиҷаи қурбонии Масеҳ аст? Рӯҳе, ки дар Пантикост омад, ҳамеша дар хотираи мо воқеиятеро, ки Фисҳ дар бораи он сухан меронад – як қурбонии бузурги Худованд Исоро нигоҳ медорад.
Боз таъкид мешавад, ки қурбониҳо бояд беайб бошанд (ояти 31). Камолоти покӣ дар Худованд Исо ҳеҷ гоҳ набояд зери шубҳа гузошта шавад.
Қурбониҳо дар Иди карнайҳо (Ададҳо 29:1-6) Тақрибан чор моҳ пас аз Пантикост гузашт, ки Иди карнайҳо баргузор шуд. Ин давраи тӯлонии пас аз Пантикостро нишон медиҳад, ки тақсимоти тӯлонии файзи Худоро ҷорӣ кард, дар ҳоле ки Исроил дар ҳолати беимонӣ боқӣ монд.
Иди карнайҳо худаш ҷамъоварии дубораи Исроилро ба замини худ рамзӣ мекунад, чунон ки дар Матто 24:31 қайд шудааст: «Ва Ӯ фариштагони Худро бо садои баланди карнай мефиристад, ва онҳо мунтахабони Ӯро аз чор бод, аз як канори осмон то дигараш ҷамъ хоҳанд кард.» «Мунтахабони Ӯ» дар ин оят онҳое мебошанд, ки барои баракати заминӣ интихоб шудаанд. Аломатҳои бозгашти Исроил ба замини худ аллакай бо шумораи нисбатан ками онҳо ба он ҷо барқарор шудаанд. Аммо, вақте ки Калисо ба осмон рабуда мешавад, ин даъват бо қудрати фариштагӣ таъсири бузурги оммавӣ хоҳад дошт, зеро карнайҳо дар бораи шаҳодати равшани эълоншуда сухан меронанд.
«Карнаи охирин» дар робита бо рабудан (1 Қӯр. 15:52) хеле пеш аз карнай барои ҷамъоварии дубораи Исроил садо хоҳад дод; аммо он «карнаи охирин» номида мешавад, зеро он охирин шаҳодати оммавӣ дар рӯи замин дар бораи Калисои Худо хоҳад буд. Ногаҳонӣ бурда шудани он шаҳодати хеле таъсирбахш хоҳад буд. Аммо дар мавриди Исроил, карнайҳои дигар пас аз ин ҳодисаи бузург садо медиҳанд.
Дар рӯзи навохтани карнайҳо, қурбонии сӯхтании як гӯсолаи ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барра дар соли аввали худ, ҳама беайб, бояд пешкаш карда мешуд. Дар Пантикост ду гӯсолаи ҷавон пешкаш карда шуданд, дар акси ҳол қурбониҳо якхела буданд, ва қурбонии ғалладонагӣ барои ҳар як ҳайвон якхела буд. Як бузғола боз ҳамчун қурбонии гуноҳ, «барои кафорат» на «ҳамчун бӯи хуш» дохил карда шуд. Инҳо ҳама ба қурбониҳои муқаррарии моҳона илова карда шуданд, чунон ки Ададҳо 29:6 нишон медиҳад.
Қурбониҳо дар Рӯзи кафорат (Ададҳо 29:7-11) Рӯзи кафорат ба Иди карнайҳо наздик буд. Танҳо даҳ рӯз пас, он кори бузурги Худоро дар Исроил рамзӣ мекунад, вақте ки дар охири мусибат, «онҳо ба Ӯ, ки сӯрох кардаанд, назар хоҳанд кард» (Закарё 12:10), ва онҳо дар тавбаи амиқ ва имон ба Худованд Исо шикаста хоҳанд шуд. Аз ин рӯ ба Исроил гуфта шудааст: «Шумо ҷонҳои худро азоб диҳед», вақте ки онҳо дар ҷамъомади муқаддас ҷамъ омада, аз ҳар коре даст мекашиданд (Ададҳо 29:7).
Қурбонии сӯхтанӣ бояд пешкаш карда мешуд: як гӯсолаи ҷавон, як қӯчқор ва ҳафт барра дар соли аввали худ, беайб. Як бузғола ҳамчун қурбонии гуноҳ ва инчунин қурбонии ғалладонагӣ пешкаш карда шуд (ояти 11). Инҳо ба қурбониҳои асосии Рӯзи кафорат илова карда шуданд.
Қурбониҳое, ки дар Рӯзи кафорат пешкаш карда шуданд, чунон ки дар Ададҳо 29:7-11 оварда шудаанд, дар Ибодат 16 ба таври муфассалтар тасвир шудаанд. Дар он ҷо, Ҳорун бояд хуни қурбонии гуноҳро ба муқаддастарин ҷой мебурд, ва ҷасадҳои ҳайвонҳо берун аз урдугоҳ сӯзонида мешуданд. Дар муқоисаи бо дуои ин ду порча фоидаи зиёд мавҷуд аст.
Аммо дар он рӯз, гарчанде ки таваҷҷӯҳи асосӣ ба қурбонии гуноҳи яксола буд, қурбонии сӯхтанӣ набояд фаромӯш мешуд, зеро дар ҳар робита Худо бояд ҷалол дода шавад. Ин дар кори бузурги Ӯ дар доварӣ кардани гуноҳ, чунон ки дар баракати гуноҳкорон, ҳамин қадар дуруст аст.
Қурбониҳо дар Иди хаймаҳо (Ададҳо 29:12-40) Иди хаймаҳо баракати бузурги Худоро дар давраи ҳазорсола рамзӣ мекунад. Аз ин рӯ, дар роҳи қурбониҳо барои ин ид, ки ҳашт рӯз давом мекард, хеле бештар муқаррар шудааст.
Ид танҳо панҷ рӯз пас аз Рӯзи кафорат оғоз ёфт, зеро пас аз он ки Исроил дар тавбаи ҳақиқӣ дар назди Худо шикаста шуд, Худо наметавонад таъхир кунад, то дилҳои онҳоро бо ибодати фаровони Писари маҳбуби худ пур кунад. Рӯзи аввал бояд ҷамъомади муқаддас мебуд. Дар ин рӯз шумораи қӯчқорҳо ва барраҳо аз дигар рӯзҳои ид дучанд карда шуд ва шумораи гӯсолаҳо сездаҳ буд. Рақами сездаҳ аз 2х7 – шаҳодати (2) камолот (7) камтар аст. Сабаби кам будан дар он аст, ки ҳазорсола абадият нест; мардуми Худо ҳам табиати гуноҳкори худ ва ҳам табиати навро хоҳанд дошт. Тамоюли ин ба сӯи таназзул аст, чунон ки Эфсӯс муҳаббати аввалини худро тарк кард (Ваҳй 2:4) ва таназзули Калисо дар тӯли таърихи худ дар рӯи замин идома дорад.
Дар рӯзи ҳаштум бояд ҷамъомади тантанавӣ бо қатъи ҳама корҳо мебуд (Ададҳо 29:35), ёдрас кардани хубе, ки баракати бузурги ҳазорсола аз кори Исроил вобаста нест, балки комилан аз файзи Худост. Рақами 8 дар Навиштаҳо дар бораи оғози нав сухан меронад, ва ҳазорсола воқеан барои Исроил оғози нав хоҳад буд, зеро шодии онҳо дар муқоиса бо асрҳои ғам ва мушкилоте, ки онҳо дидаанд, фаровон хоҳад буд. Қурбониҳое, ки ҳар рӯз барои ҳашт рӯз пешкаш карда мешуданд, нишон медиҳанд, ки Исроил дар он давраи 1000-сола аз эҳтиром ва ситоиши Худо даст нахоҳад кашид. Қурбониҳо дар рӯзи ҳаштум (оятҳои 36-39) ба онҳое, ки дар рӯзи Иди карнайҳо ва дар Рӯзи кафорат буданд, якхела буданд.
Дар тӯли ин қурбониҳо мо такроран нуқтаҳоеро мебинем, ки дар бораи Худованди мо Исои Масеҳ ва кори Ӯ пешкаш шудаанд. Бигзор мо эҳтиёткор бошем, ки Ӯро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал гузорем, Ӯро дар ҳама коре, ки мекунем ва мегӯем, эҳтиром кунем. Ҷалол ба Ӯ бод!
ЭЗОҲҲО
- Ҳамчун ченаки хушк, он аз 6,5 галлон камтар буд (Луғати мухтасари Библия).
- Ченаки моеъи каме бештар аз як галлон (Луғати мухтасари Библия).
Аз ҷониби Л. М. Грант (мутобиқшуда)
Ададҳо 28-29 дар бораи ҳиссаи Яҳува нақл мекунанд, ки Ӯ бояд дар ибодати халқи худ қабул кунад. Гуфтан лозим нест, ки ҳама чиз дар бораи Масеҳ сухан меронад. Дар Масеҳ, Худо лаззати худро ёфт. Дар Ибодат он ҷанбаи қурбониҳои гуногун мавҷуд аст, ки Худо ниёзи моро дар Масеҳ ва кори мубораки Ӯ қонеъ кардааст; аммо дар ин ҷо Яҳува дар бораи ин қурбониҳо ҳамчун «нони Ман» сухан меронад (Ададҳо 28:2). Дили Худо, ба забони инсонӣ, аз Масеҳ ғизо мегирад. —Арно К. Габелейн, мутобиқшуда.
