*Мушовири Нигерия менависад дар бораи* Мулоқот ва машварати пеш аз издивоҷ
Аксарияти калонсолони муҷаррад, ки хоҳиши муносибат бо ҷинси муқобилро доранд, орзуи рӯзеро доранд, ки издивоҷ кунанд. Ин орзуи ҳамнишинӣ бояд ба иродаи Худо супурда шавад. Вақте ки ҷавонон Худоро бо тамоми ҳастии худ дӯст медоранд, Худо онҳоро ба шарикони издивоҷе равона мекунад, ки Ӯро ҳамон тавре ки онҳо дӯст медоранд.
«Аз Худованд лаззат бар, ва Ӯ хоҳишҳои дили туро ба ту хоҳад дод. Роҳи худро ба Худованд супор; ба Ӯ таваккал кун, ва Ӯ инро хоҳад кард: Ӯ адолати туро мисли субҳ ва ҳаққонияти кори туро мисли офтоби нисфирӯзӣ хоҳад дурахшонд» (Заб. 37:4-6 НИВ).
Масеҳиён бояд ба машварати пеш аз издивоҷ машғул шаванд, то унсурҳои фарҳангиеро, ки одамонро ба алоқаи ҷинсии пеш аз издивоҷ мебаранд, муқобилат кунанд. Вазире, ки марду занро дар издивоҷи масеҳӣ муттаҳид мекунад, масъул аст, ки онҳоро дар бораи мақсад ва масъулиятҳои ин иттиҳод дастур диҳад. Ин заминаи мустаҳкамеро фароҳам меорад, ки бар он ҷуфт метавонад издивоҷи худро бино кунад.
Вақте ки ҷуфтҳо ба издивоҷ омодагӣ мебинанд, хеле муҳим аст, ки онҳо дар ин чор соҳаи муҳим дониш ва фаҳмиш дошта бошанд, то ҳаёти оилавии хушбахтона ва солим дошта бошанд.
*1. Дониши Худо ва садоқат ба Ӯ:* Ҳар ду тараф бояд дониши Худо, Офаридгори ҳама чиз, аз ҷумла инсонро дошта бошанд. Онҳо бояд Худованд Худоро шахсан бишносанд, Ӯро ибодат кунанд ва кӯшиш кунанд, ки ба Ӯ содиқ бошанд (Ҳас. 1:1,26; Так. 6:4-5; Воиз 11:9-12:1).
*2. Дониши тасвири библиявии инсон:* Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки тасвири шахсии мо дар Худо реша дорад (Ҳас. 1:26-27). Инсон аз ҷониби Худо «даҳшатнок ва аҷиб» офарида шудааст (Заб. 139:13-16). Танҳо мардон ва занон, на ҳайвонот, сурат ва шабоҳати Худоро доранд. Аз ин рӯ, муносибати мо бо ҷинси муқобил набояд аз рӯи инстинктҳои ҳайвонӣ идора карда шавад. Масеҳиён наҷот, худшиносӣ ва эҳтироми худро аз Исои Масеҳ мегиранд (Рум. 6:3-6; Ғал. 2:20). Онҳо тавассути иттиҳод бо Масеҳ писарон ва духтарони Худо шудаанд (2 Қӯр. 6:14-18).
*3. Дониши Каломи Худо:* Барои ҳамаи калонсолоне, ки ба издивоҷ таваҷҷӯҳ доранд, фаҳмиши библиявии издивоҷ ҳамчун муносибати доимӣ ва якумрӣ муҳим аст (Ҳас. 1:27; 2:22-24; Мат. 19:4-6; 1 Қӯр. 7). Дониши Навиштаҳо онҳоро аз хатарҳои ҷиддӣ муҳофизат мекунад ва инчунин ба онҳо дониши асосиро барои бартараф кардани монеаҳо медиҳад.
*4. Назардошти машварати волидони худотарс:* Онҳое, ки ният доранд издивоҷ кунанд, бояд аз волидони содиқ, ботаҷриба ва имондор дар бораи издивоҷ маслиҳат пурсанд. Одатан, волидони худотарс машварати пеш аз издивоҷро пешниҳод мекунанд, ки ба Китоби Муқаддас асос ёфтааст. Ман боварӣ дорам, ки ҳам Иброҳим ва ҳам волидони Шимшӯн дар бораи издивоҷи писарони худ машварати худотарсонаи пеш аз издивоҷро пешниҳод карданд (Ҳас. 24:1-4; Дов. 14:1-3). Таҳқиқоти ман нишон медиҳад, ки волидон дар фарҳангҳои Нигерия ба интихоби шарикони издивоҷ барои фарзандони худ таваҷҷӯҳи шабеҳ доранд. Саволи калон ин аст: Оё ин машварати пеш аз издивоҷ аз волидони худотарс ё бехудо меояд?
Расмиёти издивоҷро иҷро кардан хеле осонтар аст, назар ба он ки ба ҷуфти издивоҷшаванда дастур додан. Соҳаҳои муҳиме, ки дар онҳо ҷуфтҳо ба роҳнамоӣ ва машварат ниёз доранд, муносибати онҳо бо Худо, консепсияи издивоҷ ва оилаи онҳо, ва касб ва хизмати онҳо мебошанд. Ин соҳаҳо ба ҳам алоқаманд ва ба ҳам вобастаанд ва ба тамоми ҳаёти ҷуфт таъсир мерасонанд.
Ҷалби ибтидоӣ ба ҷинси муқобил Шахсони алоҳида бояд аз «ошиқ шудан» дар асоси ҷалби рӯякӣ ба бадани зебо, либос, овоз, таҳсилот, заминаи оилавӣ, вазъи иқтисодӣ ё наздикии динӣ худдорӣ кунанд. Қарори фаврӣ, ки муҳаббати ҳақиқӣ надорад, метавонад ба издивоҷи хеле ғамангез оварда расонад. Барои мисол, ҳам Шакем ва ҳам Шимшӯн аз сабаби шаҳвати фаврии ҷинсии худ ба занон дарднок мурданд (Ҳас. 34:1-7; Дов. 16:1-30). Китоби Яъқуб ба таври возеҳ мегӯяд, ки «ҳар кас вақте ки аз рӯи шаҳвати бади худ кашида ва фирефта мешавад, васваса мешавад. Он гоҳ, пас аз он ки шаҳват ҳомиладор шуд, гуноҳро ба дунё меорад; ва гуноҳ, вақте ки пурра калон шуд, маргро ба дунё меорад» (Яъқ. 1:14-15).
Аксар вақт гумон меравад, ки зебоӣ ва зебоӣ хислати некро ифода мекунанд, ва зиштӣ хислати бадро ифода мекунад. Дар асл, ин дуруст нест. Шахсони алоҳида набояд иҷозат диҳанд, ки интизориҳои онҳо ба васваса, на ба факт, шаҳват, на ба муҳаббат, эҳсосот, на ба имон ба Худо, ё иродаи худ, на ба иродаи Худо асос ёбанд.
Пас аз ҷалби ибтидоӣ ба узви ҷинси муқобил, муҳим аст, ки хислат ва эътиқоди ӯро мушоҳида ва мулоҳиза кунед. Тавсия дода намешавад, ки фавран ба шахс дар бораи таваҷҷӯҳ ё муҳаббати худ ба онҳо хабар диҳед. Ба ҷои ин, беҳтар аст, ки сабр кунед ва ба Худо дар бораи хоҳиши худ хабар диҳед. Бо ин кор, шумо аз ваъдаҳои шитобкорона эмин хоҳед монд. Ҳикмат аст, ки пеш аз қабули қарор дар бораи издивоҷ, вақт ҷудо карда, дуо кунед, мушоҳида кунед ва ҷинси муқобилро аз рӯи Китоби Муқаддас арзёбӣ кунед.
Мулоқот Вақте ки ҷуфт аз марҳилаи ҷалби ибтидоӣ ба мулоқот гузашт, онҳо бо васвасаҳои зиёд рӯ ба рӯ мешаванд. Барои бартараф кардани ин васвасаҳо онҳо бояд фикрҳои худро танҳо ба фикрҳо, амалҳо ва суханони солим ва мусбат дар бораи якдигар равона кунанд. Ҷуфт бояд хоҳишҳои худро бо дуо ба Худованд барад ва интизор шавад, ки иродаи Ӯ иҷро шавад (Мас. 3:5). «Фикрҳои худро ба чизҳои боло равона кунед, на ба чизҳои рӯи замин» (Қӯл. 3:2).
Ҳар як нафар бояд дар бораи ҷинси муқобил фикрҳои пок ва худотарсона дошта бошад (Фил. 4:8). Ҳар як нафар бояд ба шаҳватҳои ҷавонии ҷинсӣ муқобилат кунад (1 Тас. 4:3-8; 2 Тим. 2:22; Мас. 7:7-27; Воиз 11:9-12:1). Алоқаи ҷинсии пеш аз издивоҷ шарики ояндаро аз бокирагии ӯ, ки бояд ба издивоҷ оварда шавад, маҳрум мекунад. Дар хотир доред, Худо алоқаи ҷинсиро пеш аз издивоҷ маҳкум мекунад (Ғал. 5:16-21). Баъзе ҷавонон аз мактабҳо ронда шудаанд, аз кор озод карда шудаанд ва ҳатто мурдаанд (аз сабаби исқоти ҳамл ё ВНМО/СПИД) дар натиҷаи афтодан ба гуноҳи ҷинсӣ пеш аз издивоҷ. Интизор шудан то издивоҷ барои муносибатҳои ҷинсӣ ба ҷуфт эҳтироми мутақобила, эътимод, сабр ва фаҳмиш медиҳад. Ҳар як нафар бояд кӯшиш кунад, ки симои дурустро дар Исои Масеҳ нигоҳ дорад ва шарики худро ҳамчун маҳбуб дар Масеҳ донад (Юҳ. 13:34-35; Рум. 12:9-10).
Занон бояд ҳамеша аз мардоне, ки мехоҳанд дар давраи мулоқот аз онҳо истифода баранд, ҳушёр бошанд. Вақте ки вай пешниҳоди мардро рад кард, аксар вақт ӯ мегӯяд: «Чаро муҳаббати худро исбот намекунӣ?» Ё «Агар маро дӯст медоштӣ, ту ...» Ҳар марде, ки чунин мегӯяд, ба шахсияти пурраи зан таваҷҷӯҳ надорад, балки танҳо ба бадани ӯ. Дӯстдори ҳақиқӣ ҳуқуқҳо, эътиқодҳо, симои Худо ва идеалҳои занро эҳтиром мекунад. Ва ӯ масъулияти худро дар назди Худо, барои пок нигоҳ доштани худ эътироф мекунад.
Ҷуфт бояд якдигарро дар ҳолатҳои гуногуни ҳаёт мушоҳида кунанд. Онҳо инчунин бояд бо ҷуфтҳои дигаре, ки воқеан аз нав таваллуд шудаанд, вақт гузаронанд. Муҳим аст, ки мавзӯъҳои зерин аз ҷониби ҳар ду тараф пеш аз издивоҷ баррасӣ шаванд:
Саволҳое, ки ҳангоми мулоқот баррасӣ мешавандМуносибати шахсӣ бо Худо: Оё шумо аз нав таваллуд шудаед ва оё шумо ҳаёти масеҳии пирӯзӣ доред?Заминаи фарҳангӣ: Оё эътиқодҳо ва амалҳои анъанавии шумо бо Каломи Худо мувофиқанд?Заминаи таҳсилотӣ: Он чист ва чӣ қадар бештар хоҳиш карда мешавад?Заминаи иқтисодӣ: Он чист ва чӣ хоҳиш карда мешавад?Робитаҳои динӣ: Шумо ба кадом мазҳаб ё калисо тааллуқ доред? Оё амалҳои шумо бо амалҳои шарики издивоҷи пешбинишудаи шумо мухолифат доранд?Консепсияи издивоҷ: Оё қасамҳои издивоҷ доимӣ ё шикасташавандаанд?Ҷаҳонбинӣ: Арзишҳо, ҳадафҳо ва афзалиятҳои шумо барои ҳаёт чист?Кор/касб: Муносибати шумо ба ба даст овардан/харҷ кардани пул чист?Худшиносӣ ва эҳтироми худ: Оё он баланд ё паст, мусбат ё манфӣ аст?Фарзандон: Кай онҳоро мехоҳед ва чанд нафар?Ҷинс: Он чӣ қадар муҳим аст? Мақсади он чист? Чӣ тавр он ифода меёбад?Хешовандон, хешу табор ва дӯстон: Онҳо дар ҳаёти оилавии шумо чӣ нақш хоҳанд дошт ва чӣ талаботҳоро ба ҳаёти якҷояи шумо хоҳанд гузошт?
Ин мавзӯъҳо бояд ҳамчун як қисми раванди интихоби шарики издивоҷ баррасӣ шаванд. Интизор меравад, ки то ин вақт ҷуфт дар ҳолати беҳтаре қарор дорад, ки дар бораи шарики ҳаёт қарор қабул кунад ва барои ин қарор масъул бошад. Ба қадри кофӣ таъкид кардан мумкин нест, ки ҳар ду тараф бояд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованд бишносанд ва ба Ӯ имон дошта бошанд. Ҳар як нафар бояд Худовандро дӯст дорад ва инро бо итоат ба Каломи Ӯ нишон диҳад.
Муҳаббати ҳар як нафар ба дигарӣ бояд дар фикрҳо, суханон ва амалҳои ӯ зоҳир шавад. Боварӣ ҳосил кунед, ки ин муҳаббати ҳақиқӣ аст, на шаҳвати ҷисм. Ҳар ду бояд ақли Масеҳро дошта бошанд, «муҳаббати якхела дошта бошанд, дар рӯҳ ва мақсад як бошанд» (Фил. 2:2). Ба ибораи дигар, ҳар ду бояд як ҷаҳонбинӣ ва ҳадаф дошта бошанд – Худовандро хушнуд кардан ва якдигарро хушнуд кардан.
На ҳамеша дуруст аст, ки бо шахсе издивоҷ кардан танҳо аз сабаби он ки ӯ масеҳӣ аст. Иродаи Худоро барои интихоби худ ҷӯед. Аз фишорҳои ҷомеа ва ҳатто калисоҳо эҳтиёт шавед, ки шуморо ба интихоби нодуруст дар издивоҷ водор кунанд. Масъулияти ниҳоӣ ва қарор дар бораи интихоби шарики ҳаёт бояд ба мард ва зани дахлдор вогузор шавад.
Фикрҳои хотимавӣ Дар 1 Қӯринтиён 7:8, Павлус мегӯяд, ки «хуб аст ... муҷаррад мондан». Аммо, аз сабаби табиати шаҳватпарастӣ ва майл ба зино дар ҷомеа, ӯ ба одамон дастур медиҳад, ки издивоҷ кунанд, то аз афтодан ба гуноҳ пешгирӣ кунанд. Дар ин порча бояд қайд кард, ки ҳам ҳолати муҷаррадӣ ва ҳам ҳолати издивоҷ тӯҳфаҳо аз Худо мебошанд: «Аммо ҳар як мард тӯҳфаи худро аз Худо дорад; яке ин тӯҳфаро (целибат), дигаре онро (издивоҷ) дорад» (7:7). Аз ин рӯ, аз ҷониби Худо тасдиқ шудааст, ки кас ё издивоҷ кардан ё муҷаррад монданро интихоб кунад.
Дар хотир доред, Худо ҳамеша поксозии бадани шуморо талаб мекунад – дар давраи дӯстӣ, мулоқот, издивоҷ ва издивоҷ. Бадахлоқӣ бояд муқобилат карда шавад, зеро он метавонад издивоҷи ояндаро хароб кунад. Аз ин рӯ, ҳар як зан ва ҳар як мард бояд кӯшиш кунад, ки Худоро бо бадани худ бо нигоҳ доштани бокирагӣ то анҷоми издивоҷ эҳтиром кунад. Ин заминаи шараф, садоқат ва шодӣ дар ҳаёти оилавиро ташкил медиҳад.
Ҳамеша хирадмандона аст, ки онҳое, ки издивоҷро баррасӣ мекунанд, аз волидони масеҳӣ, мушовирон, пасторҳо ва вазирон маслиҳат пурсанд. Ин ба ҷуфтҳо имкон медиҳад, ки муносибати худро пеш аз он ки ниҳоят худро дар издивоҷ бахшанд, арзёбӣ кунанд.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Данфулани Коре, доктори илм, дараҷаҳои худро аз Семинарияи теологии Игбаҷа, Семинарияи теологии Даллас ва Донишгоҳи Техас гирифтааст. Ӯ дар саросари Нигерия дар бораи издивоҷ, оила, калисо ва масъалаҳои таҳсилот суханронӣ кардааст. Ӯ дар Семинарияи теологии Ҷос, Нигерия дарс медиҳад. Ин мақола аз китоби ӯ, «Фарҳанг ва хонаи масеҳӣ» мутобиқ карда шудааст.
