«Бинобар ин, эй бародарони муқаддас, ки шарики даъвати осмонӣ ҳастед, ба Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи мо, Исои Масеҳ, назар андозед» (Ибриён 3:1).
Номи «Бародарони муқаддас»
Файзе, ки Худо моро бо он баракат додааст, пур аз сюрпризҳост. Масалан, кӣ гумон мекард, ки моро «бародарони муқаддас» меноманд?
Мо базӯр чунин номро ба якдигар медодем ва ҳеҷ гоҳ орзу намекардем, ки онро ба худамон татбиқ кунем, зеро мо каме аз фасод ва гуноҳи дилҳои худро медонем. Аммо онро дар ин ҷо Рӯҳи Муқаддаси Худо ба мо додааст, ки ҳеҷ гоҳ як калимаи гуфтаашро пас намегирад. Ӯ Рӯҳи Ҳақиқат аст ва агар Ӯ онҳоеро, ки ба Масеҳ тааллуқ доранд, бо ин номи баланд меномад, ин бояд дар бораи онҳо дуруст бошад, аз ин рӯ, дуруст аст, ки мо бояд бо ҷидду ҷаҳд ва эҳтиром пурсем, ки ин чӣ маъно дорад ва чӣ тавр он аз они мо шудааст.
Ҳангоми хондани боби қаблӣ фикрҳои мо ба Забур 22 бармегарданд ва дар он Забур мо ин ду калимаро пайдо мекунем, ки дар ин ҷо барои тавсифи мо якҷоя оварда шудаанд. Калимаи аввал ба қисми аввали Забур тааллуқ дорад, ки бо он фарёди бемисл оғоз мешавад: «Худои ман, Худои ман, чаро Маро тарк кардӣ?» Мо медонем, ки ин Худованди мо буд, ки ин саволро ҳангоми дар салиби нангу қурбонӣ овезон буданаш дод ва мо аз ин ҳайрон мешавем; аммо барои он ки ҳайратии мо ба ибодати бошуурона табдил ёбад, Ранҷбари таркшуда худаш ҷавоб медиҳад: «Аммо Ту муқаддас ҳастӣ».
Аммо оё Исо муқаддас набуд? Бале, Ӯ ҳамон қадар муқаддас буд, вақте ки салиби Худро ба Ҷолҷота мебурд, ки вақте Серофим рӯйҳои худро дар ҳузури ҷалоли Ӯ пинҳон карда, фарёд мезаданд: «Муқаддас, муқаддас, муқаддас аст Худованди лашкарҳо». Пас чаро Ӯ, Муқаддас, аз ҷониби Худо тарк карда шуд? Ин барои хотири мо буд. Дар он салиб Ӯ барои мо гуноҳ шуд. Ӯ он чизе шуд, ки мо будем, то ки Ӯ дар бузургии муҳаббати Худ ҳама чизеро, ки мо сазовор будем, таҳаммул кунад, то ки мо он чизе шавем, ки Ӯ ҳаст ва дар файзи Худо дар ҳама чизе, ки Ӯ сазовор аст, шарик бошем. Вақте ки Ӯ ҷои моро гирифт ва гуноҳҳои мо бар Ӯ гузошта шуданд, Худо дар шиддати муқаддасии Худ рӯи Худро аз Ӯ пинҳон кард; аммо маҳз он вақт ва дар он ҷо Ӯ барои мо кафорати комил кард. Ва акнун, дар натиҷаи он чизе ки Ӯ дар салиб кард ва дар адолати комил, мо шарики табиати илоҳӣ мешавем ва бо «як қурбонӣ Ӯ муқаддасонро абадӣ комил кардааст». Маҳз ҳамон табиате, ки дар Худо талаб мекард, ки гуноҳ доварӣ шавад ва онро доварӣ кард, вақте ки Исо барои мо азоб кашид, акнун табиати мо шудааст, чун аз Худо таваллуд шудаем; аз ин рӯ, моро «муқаддас» меноманд. Чунин ном ҳеҷ гоҳ аз они мо шуда наметавонист, агар гуноҳҳои мо ва тамоми фасоди ҷисми гунаҳкори мо зери доварии бераҳмонаи Худо намеомаданд; ва маҳз ҳамин тавр мо аз ҳамаи ин озод ҳастем ва дар назари Худо ва Падари мо, дар муҳаббат муқаддас ва беайб ҳастем (ба Эфсӯсиён 1:4 нигаред).
Мо бародарони муқаддас ҳастем. Ҷой ва унвони мо ҳамчун бародарон ба нимаи дуюми Забур 22 тааллуқ дорад, ки дар он Худованди мо бо шодии эҳё эълон мекунад: «Номи Туро ба бародаронам эълон хоҳам кард, дар миёни ҷамъият Туро ҳамду сано хоҳам гуфт». Хуб қайд кунед, ки мо бародарони Ӯ ҳастем. Хушбахтӣ аст, ки мо бародарони якдигар ҳастем, аммо ин танҳо аз он сабаб аст, ки мо бародарони Ӯ ҳастем; ин бояд аввал бошад. Ва ин муносибати моро бо Худо ва Падари мо муайян мекунад ва ба муносибати мо бо якдигар хислат медиҳад. Мо ба Ӯ оварда шудаем, бо ҳамон муҳаббате, ки бар Масеҳ аст, дӯст дошта шудаем, то ҳамон муносибат ва шодии онро абадӣ мубодила кунем. Ҳамин тавр, дар ин унвоне, ки ба мо дода шудааст, мо мефаҳмем, ки табиати мо чист ва муносибате, ки мо бо Худо ва Масеҳ дорем. Мо мефаҳмем, ки «Ӯ, ки муқаддас мекунад, ва онҳое, ки муқаддас карда шудаанд, ҳама аз як ҳастанд, аз ин рӯ Ӯ аз онҳо шарм намедорад, ки онҳоро бародарон номад» (Ибриён 2:11).
Мақсади муҳаббати Худо ин буд, ки чунин писаронро ба ҷалоли Худ биёрад ва дар ҳикмати комили Худ Ӯ роҳеро ёфтааст, ки бо он метавонад мақсади Худро иҷро кунад. Чӣ рӯзе хоҳад буд, вақте ки ҳамаи «бародарони муқаддас», бо Масеҳ дар миёни онҳо бартарӣ дошта, дар он ҷалол зоҳир мешаванд; ва вақте ки Ӯ, Пешвои бехатои онҳо, ҳамду санои Худро аз нав ба Худо мебардорад! Ҳар як дили онҳо он вақт бо Ӯ комилан мувофиқ хоҳад буд, зеро ҳар яки онҳо ба сурати Ӯ мувофиқат хоҳанд кард. Ин даъвати осмонӣ аст, ки мо шарики он ҳастем. Чӣ қадар ҷалолнок аст сарнавиште, ки «бародарони муқаддас»-ро интизор аст!
Ҳамчун бародарони муқаддас зиндагӣ кардан
Аммо азбаски файз моро бародарони муқаддас гардонидааст, акнун чӣ тавр мо бояд мисли бародарони муқаддас зиндагӣ кунем? Акнун чӣ тавр мо бо ин даъвати бузург мувофиқат хоҳем кард? Чӣ тавр мо ҳамчун зоирон аз ин «Ярмаркаи беҳуда» мегузарем, васвасаҳои онро рад мекунем ва дилҳои худро бо Пешвои бузурги худ мувофиқ нигоҳ медорем, вақте ки Ӯ ба Худо суруд мехонад, ки дар ҳамду санои халқи Худ зиндагӣ мекунад? Танҳо як роҳе ҳаст, ки мо метавонем чунин зиндагӣ кунем, ва он ин аст, ки «Ҳавворӣ ва Саркоҳини эътирофи мо, Исои Масеҳ»-ро ба назар гирем. Ӯ бояд мавзӯи фикрҳои мо бошад.
Мо бояд Ӯро ҳамчун Ҳавворӣ, Он ки аз Худо ба назди мо омад, на бо лавҳаҳои сангин, ки дар онҳо қонунҳо навишта шуда буданд, ки танҳо моро аз сабаби гуноҳкории мо лаънат мекарданд, балки бо муҳаббат, муҳаббати Худо ба мо. «Масеҳ мурд», зеро муҳаббате, ки Ӯ овард, наметавонист аз марг бозмонад. «Худо муҳаббати Худро ба мо дар он зоҳир мекунад, ки вақте ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд». Чунин муҳаббат нест; он ҳама тавсифро ба ҳайрат меорад, мо онро тасвир карда наметавонем, он бемисл, мағлубнашаванда ва абадӣ аст. Аммо ҳамчун Ҳавворӣ, Исои Масеҳ ин муҳаббатро ба мо овард ва Худо дар Ӯ бо суханони меҳрубонона ба мо сухан гуфт, то дилҳои моро барои Худ ба даст орад, то ки мо абадӣ аз они Ӯ бошем. Ба назар гирифтани Ҳаввории эътирофи мо набояд барои мо кори душвор бошад, он бояд шодии доимӣ ва бепоёни мо бошад.
Масеҳ Саркоҳини мо
Аммо Ӯ ҳамчунин Саркоҳини мост, яъне Ӯ барои мо ба назди Худо рафтааст. Ҳамчун Ҳавворӣ Ӯ барои муаррифии Худо ба мо ва овардани Худо ба мо омад; ҳамчун Саркоҳин Ӯ барои муаррифии мо ба Худо ва овардани мо ба Худо рафтааст. Ӯ Саркоҳини мост, Ӯ даромадааст ва Ӯ барои мо роҳро кушодааст, роҳи нав ва зиндаеро, ки Ӯ барои мо, тавассути парда, яъне ҷисми Худ, бахшидааст. Муқаддастарин ҷой барои бародарони муқаддас аст. Хун дар он ҷост, хуни гаронбаҳо, ва дар он ҷое ки хун аст, гуноҳҳо наметавонанд бошанд, аммо бародарони муқаддас метавонанд дар он ҷо бошанд, пок ва муқаддас, зеро Саркоҳин дар он ҷост.
Биёед бузургии Ӯро ба назар гирем, ки аз баландтарин қуллаи ҷалоли Худо омад, то Худоро дар амиқтарин умқи ниёзи мо маълум созад, ва ки аз он умқҳо бархоста, боз ба ҷалол даромадааст, ва ки қодир аст моро дар заъфҳои мо дастгирӣ кунад ва моро бо қудрати ҳаёти эҳёшудаи Худ ба ҳузури Худо, ки Ӯ зиндагӣ мекунад, бардорад.
Хулоса
Вақте ки мо Ӯро ба назар мегирем, мо мағлубнашаванда, беш аз ғолибон, як гурӯҳи пирӯзи писарони Худо, бародарони муқаддас дар рӯҳ ва амал, роҳи болоро ба ҷалоли Худо тай мекунем.
"
