Хизмат – феврали 2018 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Андешаҳо дар бораи чӯпонӣ
«Худованд чӯпони ман аст; ба чизе мӯҳтоҷ нахоҳам шуд». —Забур 23:1
«Зеро ки ман аз эълон кардани тамоми машварати Худо ба шумо рӯ натофтам. Пас, ба худ ва ба тамоми рамае, ки Рӯҳулқудс шуморо дар он нозирон таъин кардааст, эҳтиёткор бошед, то ки калисои Худоро чӯпонӣ кунед». —Аъмол 20:27-28
«Пиронеро, ки дар миёни шумо ҳастанд, ман, ки худам ҳам пир ва шоҳиди азобҳои Масеҳ ва шарики ҷалоле ҳастам, ки ошкор хоҳад шуд, насиҳат медиҳам: Рамаи Худоро, ки дар миёни шумост, чӯпонӣ кунед, ба он на бо маҷбурӣ, балки бо ихтиёр, на аз барои фоидаи ношоиста, балки бо дили омода назорат кунед; на чун ҳокимон бар мероси Худо, балки чун намуна барои рама бошед. Ва вақте ки Сарчӯпон зоҳир шавад, тоҷи ҷалолеро хоҳед ёфт, ки пажмурда намешавад». —1 Петрус 5:1-4
«Ӯ рамаи Худро мисли чӯпон чӯпонӣ хоҳад кард; барраҳоро бо бозуи Худ ҷамъ хоҳад кард ва онҳоро дар оғӯши Худ хоҳад бурд, ва онҳоеро, ки ширхора доранд, оҳиста роҳнамоӣ хоҳад кард». —Ишаъё 40:11
Сатрҳои зерин андешаҳое мебошанд, ки як бародари калонсол дар Худованд, ки ба ӯ тӯҳфаи чӯпонӣ дода шуда буд, мубодила кардааст. Дар тӯли даҳсолаҳои ғамхории ӯ ба рамаи Худо, ӯ ба таври хеле фидокорона хизмат карда, Худоро ҷалол дод.
Изҳороти ифтитоҳии болоии Забур 23 муҳим аст. Ӯ моликияти ман аст, ки ҳамеша тамоми ниёзҳои маро пур мекунад. Танҳо пас аз он мо тамоми машваратҳои Худоро қабул мекунем.
Супориш бо насиҳат оғоз меёбад: Аввал ба худ ва баъд ба тамоми рама эҳтиёткор бошед. Инро ҳатман қайд кунед: Ин Рӯҳулқудс аст, ки моро ҳамчун нозирон таъин мекунад! Қайди олими машҳури Библия Ҷ. Н. Дарби (1800-1882) дар бораи чӯпонон хеле муҳим аст: «Онҳо бояд дар ин хислат амал кунанд, ё онро тавассути амал ба даст оранд!» Ин на танҳо як насиҳат барои иҷрои он аст, балки барои ба даст овардани он хислат тавассути иҷрои он – то ин ки чунин тавсиф шавад. Чӯпон бошед.
Пирон дар 1 Петрус 5 муроҷиат карда мешаванд. Онҳо дар хизмат ба Худо дар қобилияти аз ҷониби Худо додашуда, ки мувофиқи 1 Қӯринтиён 12, яке аз бисёр тӯҳфаҳои рӯҳоние мебошанд, ки Ӯ ба халқи наҷотёфтаи Худ, «гӯсфандон» ато кардааст, баркамол мебошанд. Худо медонад, ки гӯсфандон ба назорат ва ғизо ниёз доранд, бо сохтмони бой дар ҳоле ки ба Масеҳ монандӣ мустаҳкам мешавад. Ғизодиҳӣ, ё балки хизмати он, на бо маҷбурӣ, балки бо ихтиёри комил ва «бо дили омода» аст. Оят дар бораи огоҳӣ аз воситаҳои инсонии муносибат бо халқи Худо идома ёфта, пиронро дастур медиҳад, ки барои имондорон, рама намуна бошанд.
Пеш аз ин, ман метавонам пешниҳод кунам, ки ин воситаи расидан ба ҳадаф аст, яъне барои тарбияи «ҷавонон». Дар бораи онҳо дар 1 Юҳанно 2:13-14 навишта шудааст: «...Эй ҷавонон, зеро ки шумо бар шарир ғолиб омадаед... Эй ҷавонон, зеро ки шумо қавӣ ҳастед ва Каломи Худо дар шумо сокин аст, ва шумо бар шарир ғолиб омадаед». Ин кор бояд ҷорӣ ва идомадор бошад, то ки комилан ва бечунучаро дар хизмат ба Устод, ки на барои хизмат кардан, балки барои хизмат кардан омадааст, дода шавад! Тавассути 1 Петрус 5:4, пирон насиҳат дода мешаванд, ки рамаи Худоро ғизо диҳанд, назоратро бо ихтиёр ба ӯҳда гиранд, бо дили омода ва намуна барои рама бошанд. Аммо дар ояти 5, Петрус фармон медиҳад: «Шумо, ҷавонон низ, ба пирон итоат кунед ва ҳама ба якдигар, бале, ба якдигар бо фурӯтанӣ либос пӯшед».
Ин омодагии зарф, ё хизматгор аст, ки аз ҷониби Худо даъват шудааст, ки мисли чӯпон Довуди қадим бо гӯсфандон бошад. Ҳамаи ин дастурҳо барои некӯаҳволии ҷонҳо мебошанд. Ишаъё 40:11 дар бораи муҳаббат ва ғамхории Худо ба халқи Худ Исроил сухан меронад, аммо он хеле амалӣ ва барои мо дар робита ба оилаҳо, хонаводаҳо ва ҷамъомадҳо намуна аст.
Дар охир ман мехостам танҳо ба Ҳобил ва Ҳанӯх ишора кунам. Ҳобил чӯпони гӯсфандон буд. Дар Ҳастӣ 4 мо дар бораи рамаи Ҳобил мехонем, ки Худо ба он эҳтиром дошт, яъне ба Ҳобил ва қурбонии ӯ.
Ҳобил бо Худо роҳ мерафт. Сипас мо ду маротиба дар Ҳастӣ 5 мехонем, ки Ҳанӯх «бо Худо роҳ мерафт» (оятҳои 22,24). «Ҳанӯх бо Худо роҳ мерафт ва ӯ набуд; зеро Худо ӯро гирифт». Бигзор мо низ имони монанд дошта бошем – ҳамеша бо Худо роҳ равем!
