Заминаи шодмонии мо
Забур 113-118 як қисми муҳими Ҳаггадаи Фисҳ аст, ки маънои «нақл» ё «достон»-и Фисҳро дорад. Онҳо ҳангоми ҷашни Фисҳ суруда мешуданд. Ин забурҳоро Ҳаллели Миср низ меномиданд, зеро онҳо дар маъбад ҳангоми забҳ кардани барраҳои Фисҳ хонда мешуданд. Ҳарчанд расму оинҳо фарқ мекарданд, Забур 113-114 дар оғози ҷашни Фисҳ суруда мешуданд, дар ҳоле ки 115-118 дар анҷоми он суруда мешуданд.
Забур 115-118 эҳтимолан «суруд»-е буд, ки Исо ва шогирдонаш дар анҷоми хӯроки Фисҳи худ, ҳангоми ба кӯҳи Зайтун рафтанашон (Марқӯс 14:26) суруда буданд. Инҳо охирин забурҳое буданд, ки Худованди мо суруда буд.
Забур 113-118 ҷашни хотирмон аз корҳои бузурги Худо дар наҷот додани халқи Худ аз ғуломии Миср аст. Аз ҷиҳати пайғамбарӣ, онҳо инчунин ба наҷоте ишора мекунанд, ки тавассути хуни рехташудаи «Барраи Худо, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад» (Юҳанно 1:29 NKJV) хоҳад омад. Ин забурҳо як қисми ибодати оилавии яҳудӣ шуданд ва нуқтаи марказии ҳамду сано, ибодат ва шукргузории ҳар як яҳудии парҳезгор дар давраи Фисҳ буданд.
Дар байни бисёр фикрҳои пурҷалоле, ки дар ин забурҳо оварда шудаанд, 118:24 шояд маъруфтарин бошад: «Ин рӯзест, ки Худованд офаридааст; мо шодӣ хоҳем кард ва дар он хурсанд хоҳем шуд». Масеҳиён аксар вақт онро дар оғози ҳар рӯз мехонанд, аммо дар заминаи худ ин ояти мушаххас дар бораи ягон рӯз нест, балки дар бораи он рӯзи махсусест, ки «санге, ки бинокорон рад карданд, сарсанги кунҷ гардид» (118:22) – рӯзе, ки Исо, Барраи Худо, барои гуноҳҳои мо мурд.
Ин он рӯзест, ки Худованд офаридааст! Биёед шодӣ кунем ва дар он хурсанд бошем. Чаро? Зеро «инро Худованд кардааст, ва он дар назари мо аҷоиб аст» (118:23 NIV). Ин заминаи ҷашни Фисҳи мост.
