САВОЛ:
Қаҳрамонони Аҳди Қадим, ба монанди Иброҳим, Аюб, Яъқуб, Шимшӯн ва Довуд, ҳоло дар куҷоянд? Оё Худо ба онҳо ҳеҷ гоҳ биҳиштро ваъда дода буд? Агар дода бошад, онҳо чӣ гуна ба он ҷо мерафтанд? Подшоҳон Шоул ва Сулаймон дар куҷоянд – дар биҳишт ё дар дӯзах?
ҶАВОБ:
Дар Аҳди Қадим ваҳйи Худо ҳанӯз пурра набуд. Биҳишт ва дӯзах ҳамчун маконҳои ниҳоӣ барои одамон дар он китобҳо ба мисли Аҳди Ҷадид зикр нашудаанд. Мардони худотарс борҳо ба шеол ишора кардаанд. Ин истилоҳ ба таври гуногун ҳамчун «чоҳ» ва «қабр» тарҷума шудааст. Муодили Аҳди Ҷадид ҳадес аст, истилоҳе, ки дар тарҷумаи King James Version мутаассифона баъзан ҳамчун «дӯзах» тарҷума мешавад.
Дар Аҳди Қадим Худо ҳанӯз ошкор накарда буд, ки ҷое, ки мурдагон дар аввал ба он ҷо мераванд, ба ду қисм тақсим мешавад, яке барои имондорон ва дигаре барои беимонон. Худованд Исо инро дар достони марди сарватманд ва Лаъзор дар Луқо 16:19-31 равшан баён кард. Ҳарчанд ин ҳанӯз ошкор нашуда буд, имондороне, ки дар замонҳои Аҳди Қадим зиндагӣ мекарданд, эътимоде ба Худо нишон доданд, ки рӯҳбаландкунанда аст. Аюб медонист, ки пас аз марг Худоро хоҳад дид (Аюб 19:25-27). Довуд медонист, ки ҳарчанд ӯ писарбачаи мурдаи худро баргардонида наметавонад, аммо ба назди ӯ хоҳад рафт ва дар ин Довуд тасаллӣ ёфт (2 Подшоҳон 12:20-23). Ӯ инчунин комилан боварӣ дошт, ки рӯзе Худоро хоҳад дид ва қаноатманд хоҳад шуд (Забур 17:15). Иброҳим мутмаин буд, ки Худои тамоми замин дуруст амал хоҳад кард (Ҳастӣ 18:25). Ҳарчанд ин мардони Худо тафсилоти ояндаро пас аз марг намедонистанд, онҳо ба Худо имон доштанд ва аз ин рӯ, зарурати хавотир шудан ва тарсиданро эҳсос намекарданд. Онҳо метавонистанд корҳоро ба дасти Худо супоранд!
Касе, ки зоҳиран аз халқи Худост аммо бидуни муносибати дурусти шахсӣ бо Ӯ ҳеҷ гоҳ наметавонад Худоро барои сарнавишти худ айбдор кунад, зеро Худо худро ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ ҷиддӣ буданд, ба таври кофӣ ошкор кард. Ягона роҳе, ки ҳар кас – новобаста аз он ки кай зиндагӣ кардааст, зиндагӣ мекунад ё зиндагӣ хоҳад кард – ба биҳишт мерасад, тавассути корест, ки Худованд Исо дар салиби Ҷолҷота анҷом додааст. Бисёриҳо ба ин интизор буданд, ҳарчанд онҳо намедонистанд, ки чӣ гуна ин амалӣ хоҳад шуд. Ва, чунон ки мо дар бораи Иброҳим мехонем, вақте ки ӯ ба Худованд имон овард, Худованд инро ба ӯ ҳамчун адолат ҳисоб кард (15:6). Имон – қабул кардани сухани Худо – принсипи муҳимтарин ва асосии Навиштаҳост, чунон ки мо дар Румиён 4 ва Ибриён 11 низ мебинем. Дар таҳлили ниҳоӣ, барои мо муҳим нест, ки подшоҳ Шоул ва подшоҳ Сулаймон ҳоло дар куҷоянд, балки мо шахсан ба куҷо меравем. Ҳар яки мо бояд шахсан Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди ҳаёти худ қабул кунем.
Масеҳӣ имрӯз метавонад Худоро ҳамчун Падари худ бишносад ва метавонад ба ҷое бо Худованд дар хонаи Падар интизор шавад (Юҳанно 14:1-6) – ҷое, ки аз калимаи «биҳишт» хеле наздиктар ва шодмонтараст. Павлус ба он қисмати хеле беҳтари рафтан ва «бо Масеҳ» будан интизор буд (Филиппиён 1:23), на ба мурдан ва ба биҳишт рафтан, чунон ки бисёриҳо имрӯз иборабандӣ мекунанд. Биҳишт бе Масеҳ чӣ мебуд?
