Дар Аҳди Қадим бисёр Навиштаҳое ҳастанд, ки дар бораи салтанати Худо ва тахти Худо сухан мегӯянд, ҳамчун он ки дар он вақт вуҷуд дошт ва дар рӯзи оянда аз ҷониби Масеҳ гирифта мешавад. Дар Забур 45 мехонем:
«Тахти Ту, эй Худо, то абад ва азал аст; асои салтанати Ту асои рост аст» (Забур 45:6).
Ин оят ба таври возеҳ дар бораи тахти абадии Худо сухан мегӯяд ва банди дуюм ба назар мерасад, ки ҳукмронии Масеҳро дар рӯи замин дар назар дорад. Сулаймон дар 1 Вақоеънома 29:23 ҳамчун нишаста бар тахти Яҳува дида мешавад, ки намунаи Худованд Исо ҳамчун Писари ҳақиқии Довуд ва Писари Худост.
Салтанати Худо
Ин ҷанбаи салтанат ҳамаҷонибатар аст, ҳар як намоиши дигар назари мушаххаси он аст. Инро муқоисаи Матто 13:11 ва Луқо 8:10 тасдиқ мекунад, ки дар аввал Худованд ба шогирдонаш мегӯяд:
«Ба шумо дода шудааст, ки асрори Малакути Осмонро бидонед»
дар ҳоле ки дар охир Ӯ мегӯяд:
«Ба шумо дода шудааст, ки асрори Малакути Худоро бидонед»
Тахти абадии Худо маънои онро дорад, ки салтанати Ӯ абадӣ аст ва дар робита ба одамон мо мешунавем, ки Худованд ба Самуил дар бораи Исроил мегӯяд:
«Онҳо Маро рад карданд, то ки ман бар онҳо ҳукмронӣ накунам» (1 Самуил 8:7).
Тавре ки мо дидем, Сулаймон бар тахти Яҳува нишаст, зеро Худо қудрати Худро ба Довуд ва Писари ӯ дода буд. Вақте ки Худованд Исо дар рӯи замин буд, Ӯ гуфт:
«Агар ман девҳоро бо Рӯҳи Худо берун кунам, пас Малакути Худо ба шумо омадааст» (Матто 12:28).
Худо дар Шахсияти Писар ҳузур дошт; аз ин рӯ, салтанати Худо дар ин ҷо буд. Худованд инро ба фарисиён нишон дод, ки талаб карданд, ки кай салтанати Худо меояд, зеро Ӯ ҷавоб дод:
«Малакути Худо бо мушоҳида намеояд… зеро, инак, Малакути Худо дар миёни шумост» (Луқо 17:20,21).
Ҳеҷ чиз чашми табииро ҷалб намекард ва ба ҷои дигар рафтан лозим набуд, то онро ҷустуҷӯ кунад, зеро салтанат дар миёни онҳо дар Шахсияти Писар буд. Худованд Исо ба Никодим фаҳмонд, ки барои дидани салтанати Худо инсон бояд аз нав таваллуд шавад; ва барои дохил шудан ба салтанати Худо бояд кори Худо дар рӯҳ бо Рӯҳи Худо тавассути калом ба вуҷуд ояд (Юҳанно 3:3–5). Биниши табиӣ наметавонад чизҳои Худоро дарк кунад. Мардони донишманди Исроил наметавонистанд салтанатро дар Писар ҳузур дошта бубинанд: Чашмони дили онҳо кушода набуд; онҳо аз нав таваллуд нашуда буданд. Имрӯз ҳам ҳамин тавр аст. Новобаста аз он ки инсон дар масъалаҳои табиӣ ё динӣ чӣ қадар хуб маълумот дошта бошад, ӯ наметавонад салтанати Худоро бе биниши рӯҳонӣ дарк кунад ва ин биниш танҳо бо кори илоҳӣ дар рӯҳ меояд. Ва ҳеҷ кас наметавонад ба салтанати Худо дохил шавад, агар онҳо аз Рӯҳ таваллуд нашуда бошанд.
Павлус дар бораи «Малакути Худо» мавъиза мекард (Аъмол 20:25) ва дар бораи он навишт:
«Зеро Малакути Худо хӯрок ва нӯшокӣ нест; балки адолат, сулҳ ва шодӣ дар Рӯҳи Муқаддас аст» (Румиён 14:17).
Натиҷаҳои амалии дар салтанати Худо будан дар ҳаёти муқаддасони Худо зоҳир мешаванд. Яҳудият дар бораи он ки чӣ бояд хӯрда шавад ва чӣ набояд хӯрда шавад, бисёр чизҳоро гуфта буд, аммо масеҳият бо дастурҳо ва манъкуниҳо машғул нест: Он аз он чизе иборат аст, ки ахлоқӣ аст, аз он чизе, ки дар ҳаёти худи Ӯ ба Худо писанд аст. Мо бояд он чизеро, ки дар назари Худо дуруст аст, зоҳир кунем, ҳамаи қадамҳои мо бояд бо сулҳ қайд карда шаванд ва шодии мо бояд аз Рӯҳи Муқаддас бошад, ки ба мо имкон медиҳад, ки ба он чизе, ки дар Исо ёфт мешавад, дохил шавем.
Дар 1 Қӯринтиён 15:50 мо ибораи «Малакути Худо»-ро дорем, ки ба он чизе, ки ба осмон тааллуқ дорад, ишора мекунад, зеро, мегӯяд Навишта:
«Гӯшт ва хун наметавонанд Малакути Худоро мерос гиранд»
Мо ба салтанати Худо дар ин ҷанба дохил мешавем, вақте ки ҷисмҳои мо тағир меёбанд ва ба ин васила барои ҳузури Худо дар боло мувофиқ мешаванд. Ҷисмҳои гӯшт ва хуни мо, ки миранда ва фанопазиранд, барои ҷои ҳозираи шаҳодати мо мувофиқанд, аммо барои манзили абадии мо бо Худо дар осмон не. Ояти 54-и ҳамин боб ҳолати ҷисмҳои навро нишон медиҳад, ки барои бо Масеҳ будани мо мувофиқанд; онҳо фанонопазиранд ва ба марг тобеъ нестанд.
Салтанати Осмон
Ин истилоҳро Матто истифода мебарад ва дар мавъизаи Яҳёи Таъмиддиҳанда ба мо пешниҳод мешавад, ки ба онҳое, ки дар пеши ӯ буданд, гуфт:
«Тавба кунед: зеро Малакути Осмон наздик аст» (Матто 3:2).
Салтанати осмон ҳанӯз ҳузур надошт, аммо наздик буд. Худованд Исо ҳамин чизро мавъиза кард (Матто 4:17). Набукаднесар бояд меомӯхт
«ки осмонҳо ҳукмронӣ мекунанд» (Дониёл 4:26),
ва ин аст он чизе, ки салтанати осмон таълим медиҳад. Дар айни замон Писари Худо дар осмон аст, Ӯ ҳанӯз қудрати шоҳии Худро дар рӯи замин нагирифтааст ва дар ҳоле ки Худованд дар осмон аст, салтанати Худо ҳамчун салтанати осмон дида мешавад.
Пас аз он ки Худованд Исо масали Корандаро гуфт, шогирдон аз Ӯ пурсиданд:
«Чаро Ту ба онҳо бо масалҳо сухан мегӯӣ?»
ва Худованд ҷавоб дод:
«Зеро ба шумо дода шудааст, ки асрори Малакути Осмонро бидонед, аммо ба онҳо дода нашудааст» (Матто 13:10,11).
Масалҳо асрори салтанатро ба шогирдон ошкор карданд ва ҳамин масалҳо асрорро аз мардуме, ки Худованд ва шаҳодати Ӯро рад карда буданд, пинҳон карданд. Шогирдон имтиёз доштанд, ки то андозае он чизеро, ки пайғамбарон ва мардони одили наслҳои қаблӣ бо хурсандӣ медонистанд, дарк кунанд.
Баъзе аз асрори аҷиби салтанати осмонро Худованд дар шаш масали баъдӣ, ки ҳар яке бо калимаҳои «Малакути Осмон монанди» оғоз мешавад, баён мекунад. Се масали аввал, ки ба мардум гуфта шуданд — алафҳои бегона, донаи хардал ва хамиртуруши дар се ченаки орд пинҳоншуда — дар бораи он чизе, ки касби масеҳиятро нишон медод, нақл мекунанд. Кишти душман буд, ки ба он чизе, ки ҳақиқӣ менамуд, монанд буд, аммо вақте ки пайдо шуд, хислати ҳақиқии онро хизматгорони Худованд диданд. Дарахт як махлуқи аҷиб буд, на гиёҳ; он ба бисёр бадиҳо паноҳ медод, чунон ки касби масеҳият имрӯз медиҳад. Хамиртуруш тамоми системаро вайрон кард ва ин аст он чизе, ки мо дар атрофи худ мебинем: як касби фасодзада, ки шакли тақво дорад, аммо қудрати онро инкор мекунад (2 Тимотиюс 3:5).
Се масали охир дар хона пас аз фиристодани мардум гуфта шуданд (Матто 13:36) ва он гоҳ шогирдон хоҳиш карданд, ки дар бораи маънои масали алафҳои бегона дастур гиранд. Барои таъмини калисо барои шодии дили Ӯ, ганҷе, ки дар саҳрои ин ҷаҳон пинҳон буд, Худованд Исо ҳама чизеро, ки дошт, фурӯхт ва саҳроро харид. Ганҷ барои муҳаббати дили Ӯ буд (Эфсӯсиён 5:25), марвориди зебоии нодир, ки Ӯ метавонист онро қадр кунад ва барои инъикоси ҷалоли Худро истифода барад (Ваҳй 21:21), ва агар дар масалҳо Ӯ худро барои ба даст овардани калисо камбағал кунад, дар асл Ӯ «худро барои он дод». Дар айни замон моҳиҳои хубро хизматгорони Худованд ба зарфҳо ҷамъ мекунанд; профессорони оддӣ ҳамчун беарзиш партофта мешаванд.
«Салтанати Писари азизи Ӯ»
Худо дар некии мутлақи худ
«моро аз қудрати зулмот раҳо кард ва моро ба салтанати Писари азизи худ интиқол дод» (Қӯлассиён 1:13).
Агар дар баъзе ҷанбаҳои салтанати осмон мо кори душманро бубинем, дар ин ҷанба дар Қӯлассиён ҳеҷ чиз ҷуз кори Худо нест ва онҳое, ки дар салтанати Писари муҳаббати Ӯ ҳастанд, онҳое мебошанд, ки Ӯ
«барои иштирокчиёни мероси муқаддасон дар нур мувофиқ гардонд» (Қӯлассиён 1:12).
Мӯъминон ба Худованд Исои Масеҳ аз ҷониби Худо зери ҳокимияти Писари худи Ӯ оварда шудаанд, ки дар Ӯ ҳама чизе, ки Ӯ ҳаст, муқаррар шудааст ва муқаррар аст. Зери ҳокимияти Масеҳ, барои мо ҳифзи илоҳӣ ва роҳнамоии илоҳӣ мавҷуд аст. Тавассути Ӯ мо ақл ва иродаи Худоро меомӯзем ва инчунин муҳаббати Падарро меомӯзем, зеро медонем, ки муҳаббати Падар бар Писар қарор дорад. Танҳо Касе, ки ба Падар ин қадар азиз ва наздик аст, метавонист ба мо фикрҳо ва хоҳишҳои Падарро барои онҳое, ки ба Ӯ супурдааст, биёрад.
Салтанати Писари Одам
Дар Дониёл 7 пайғамбар дар рӯъё чаҳор империяи бузургро дид, ки пас аз барҳам хӯрдани ҳокимияти Худо аз подшоҳони Яҳудо пайдо шуданд; ҷараёни оташин аз тахти Худо баромада, империяи чорумро нобуд кард; сеи дигар
«ҳокимияти худро аз даст доданд; аммо ҳаёти онҳо барои муддате дароз карда шуд» (Дониёл 7:9–12).
Он гоҳ Дониёл Касеро «монанди Писари Одам» дид, ки бо абрҳои осмон меояд ва ба Ӯ ҳокимияти ҷаҳонӣ ва абадӣ дода шуд ва салтанати Ӯ он чизест, ки нобуд нахоҳад шуд. Ин ҷанбаи салтанат ба таври возеҳ ба рӯзи оянда тааллуқ дорад, вақте ки Масеҳ ҳамчун
«Шоҳи шоҳон ва Худованди худоён» (Ваҳй 19:16)
дида мешавад ва вақте ки иҷрои он чизе, ки дар Забур 8 дар бораи Писари Одам навишта шудааст, ба амал меояд. Худованд ба салтанати худ ҳамчун Писари Одам ишора кард, вақте ки дар Матто 13:41 Ӯ ба шогирдонаш дар бораи ҷамъоварӣ сухан гуфт
«аз салтанати Ӯ»
бо воситаҳои фариштагӣ «ҳама чизҳое, ки хафа мекунанд, ва онҳое, ки бадкорӣ мекунанд». Боз, дар Матто 25, Худованд дар бораи Писари Одам сухан мегӯяд, ки дар ҷалоли худ меояд ва бар тахти ҷалоли худ менишинад, то гӯсфандон ва бузҳоро доварӣ кунад (Матто 25:31–46).
Аз 1 Қӯринтиён 15 мо мефаҳмем, ки ин салтанати миёнаравии Писари Одам аст, ки ба маънои абадӣ аст, ки ҳеҷ гоҳ аз ҷониби дигаре иваз нахоҳад шуд, аммо ба маънои дигар абадӣ аст, чунон ки мо баъдтар хоҳем дид. Салтанати Масеҳ дар робита ба рӯзи ҳазорсола ҷавоб ба рад кардани Ӯ аз ҷониби одамон, ҷавоби Худо ба салиб аст. Ӯ дар ҳақиқат ҳамчун Писари ҳақиқии Довуд бар Исроил ҳукмронӣ хоҳад кард, аммо ҳамчун Писари Одам ҳокимияти Ӯ, чунон ки Дониёл дидааст, ҷаҳонӣ аст. Салтанати миёнаравӣ ҳазор сол давом мекунад, сипас аз ҷониби Писар ба Падар дода мешавад, то Худо, Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас бошанд
«ҳама дар ҳама» (1 Қӯринтиён 15:28).
Дар бораи салтанати ояндаи худ Худованд ба фариштаи калисои Лаодикия мегӯяд:
«Ба он ки ғолиб ояд, ман иҷозат медиҳам, ки бо ман дар тахти ман нишинад, чунон ки ман низ ғолиб омадам ва бо Падари худ дар тахти Ӯ нишастаам» (Ваҳй 3:21).
Он гоҳ ваъдаи Худованд ба дувоздаҳ шогирди Ӯ низ иҷро хоҳад шуд:
«вақте ки Писари Одам дар тахти ҷалоли худ нишинад, шумо низ бар дувоздаҳ тахт нишаста, дувоздаҳ қабилаи Исроилро доварӣ хоҳед кард» (Матто 19:28).
Салтанати Падар
Дуое, ки шогирдон аз Худованд хоҳиш карданд, бо калимаҳои зерин оғоз мешавад:
«Падари мо… Салтанати Ту биёяд» (Матто 6:9,10).
Дар ин Худованд ба шогирдонаш таълим медод, ки рӯзеро интизор шаванд, ки муқаддасон бо Падар дар хонаи Ӯ дар осмон бошанд.
Аз ин ва дигар Навиштаҳо мо метавонем дарк кунем, ки салтанати Падар ба осмон тааллуқ дорад. Дар он рӯз иродаи Ӯ дар рӯи замин, чунон ки дар осмон зери ҳукмронии Писари Одам, иҷро хоҳад шуд.
Вақте ки муқаддасон бо Масеҳ ҷалол меёбанд, нури осмон шуоъҳои худро бар замин мепошад, он гоҳ
«одилон мисли офтоб дурахшанд»
ҷалоли Масеҳ, Офтоби адолатро мубодила мекунанд,
«дар салтанати Падари худ» (Матто 13:43).
Осмон боз ба мо пешниҳод мешавад, вақте ки Худованд, пас аз таъсиси шоми худ, ба шогирдонаш гуфт:
«Ман аз ин пас аз ин меваи ток наменӯшам, то он рӯзе, ки онро бо шумо дар салтанати Падари худ нав менӯшам» (Матто 26:29).
Дар Марқӯс 14:25 калимаҳои «Малакути Худо» истифода шудаанд, ки тасдиқ мекунанд, ки истилоҳи «Малакути Худо» ҳама чизро дар бар мегирад, дигарон хусусиятҳои махсуси салтанати Худо мебошанд.
Дар Луқо 11:2 баъзе тарҷумонҳо мегӯянд: «Падар, Номи Ту муқаддас бод; Салтанати Ту биёяд», калимаҳои «ки дар осмон ҳастӣ»-ро тарк кардаанд. Инчунин ҷолиб аст, ки дар Луқо 22:18, пас аз иштирок дар Фисҳ, ки дар он мо шогирдонро ҳамчун намояндаи боқимондаи Исроил дида метавонем, Худованд мегӯяд:
«Ман аз меваи ток наменӯшам, то он даме ки Малакути Худо биёяд»
Барои боқимондаи Исроил дар рӯи замин дар рӯзи оянда ин салтанати Падар дар осмон нахоҳад буд, балки салтанати Худо дар рӯи замин хоҳад буд.
Салтанати Абадӣ
Мо аз 1 Қӯринтиён 15 дидем, ки Худованд Исо салтанати миёнаравии худро, ки дар он Ӯ бар ҳама чиз, осмон ва замин, ҳамчун Писари Одам ҳукмронӣ мекунад, таслим хоҳад кард. Вақте ки замин, чунон ки ҳоло ташаккул ёфтааст, аз байн меравад, дигар ба салтанат дар ин ҷанба ниёз нахоҳад буд. Он ҳадафи тобеъ кардани ҳама чизро ба Ӯ, овардани оштӣ кардани ҳама чизро иҷро кардааст (Қӯлассиён 1:20).
Аммо, як ҷанбаи салтанати Масеҳ вуҷуд дорад, ки ҳеҷ гоҳ аз байн нахоҳад рафт, чунон ки дар 2 Петрус 1:11 омадааст:
«салтанати абадии Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ»
Оё Павлуси расул ба ин ишора намекард, вақте ки гуфт:
«Ва Худованд маро аз ҳар кори бад раҳо хоҳад кард ва маро то салтанати осмонии худ ҳифз хоҳад кард: ки ҷалол то абад ба Ӯ бод. Омин» (2 Тимотиюс 4:18)?
Расули хаста ва пир, ки қарор буд шаҳодати содиқонаи худро бо хуни худ мӯҳр занад, ҷалоли абадии Худованди худро дар салтанати осмонии Ӯ интизор буд.
Бисёр пеш аз ин, Набукаднесар ба «ҳамаи халқҳо, миллатҳо ва забонҳое, ки дар тамоми замин зиндагӣ мекарданд» муроҷиат карда, ба онҳо дар бораи «Худои Таоло» гуфт, ки
«салтанати Ӯ салтанати абадӣ аст» (Дониёл 4:1–3).
Дар давоми ҳазорсола муқаддасони осмонӣ дар биҳишти осмонӣ ҳастанд, ки ба Худо ва Барра хидмат мекунанд ва
«онҳо рӯи Ӯро хоҳанд дид; ва Номи Ӯ дар пешонии онҳо хоҳад буд» (Ваҳй 22:1–4).
Ба ин калимаҳои аҷиб инҳо илова шудаанд:
«ва онҳо то абад ва азал ҳукмронӣ хоҳанд кард» (Ваҳй 22:5).
Дар ин ҷо мо муқаддасони осмониро мебинем, ки барои асрҳои асрҳо ҳукмронӣ мекунанд ва мо медонем, ки ин ҳамчун мубодилаи салтанати Масеҳ, «Салтанати абадии» Ӯст, чунон ки ҳам Набукаднесар ва ҳам Петрус шаҳодат медиҳанд, ва «салтанати осмонӣ», ки Павлус интизор буд. Ҳамин тавр, пас аз он ки салтанати миёнаравӣ таслим карда шуд, ҳама чиз барои иродаи илоҳӣ таъмин карда шуд, ҷониби осмонии салтанати Худо, салтанати осмонии Худованди мо, то абад давом хоҳад кард. Ҳама бадӣ аз байн бурда мешавад, то салтанати абадӣ барои ҳамаи онҳое, ки имтиёзи доштани саҳм дар он зери Масеҳро доранд, хушбахтии беабр хоҳад буд.
