«Оё Масеҳ набояд ин азобҳоро мекашид?» (Луқо 24:26)
Маҳри арӯсӣ, ки зани Ҷон Бунян ба ӯ овард, аз ду китоб иборат буд. Онҳо барои ӯ аз ҳазорон тилло ва нуқра арзиши бештар доштанд.
Яке аз онҳо «Амалияи тақво»-и Люис Бейли буд. Дар он як муколамае ҳаст, ки дар он Худованд Исо ба Рӯҳ маънои азобҳои Худро дар салиб нишон медиҳад. Мо онро бо забони қадимии он давра пешниҳод мекунем.
Рӯҳ: Худовандо, чаро Туро дастгир карданд, вақте ки Ту метавонистӣ аз душманонат гурезӣ?
Масеҳ: Барои он ки душманони рӯҳонии ту туро дастгир накунанд ва ба зиндони торикии мутлақ напартоянд.
Рӯҳ: Худовандо, чаро Туро бастанд?
Масеҳ: Барои он ки ман ресмонҳои гуноҳҳои туро кушоям.
Рӯҳ: Худовандо, чаро Туро ба салиб бардоштанд?
Масеҳ: Барои он ки ман туро бо Худ ба осмон бардорам.
Рӯҳ: Худовандо, чаро дастҳо ва пойҳои Туро ба салиб мехкӯб карданд?
Масеҳ: Барои он ки дастҳои туро барои иҷрои корҳои адолат ва пойҳои туро барои озодона роҳ рафтан дар роҳҳои сулҳ васеъ кунам.
Рӯҳ: Худовандо, чаро Ту мехостӣ, ки дастҳои Туро паҳн карда мехкӯб кунанд?
Масеҳ: Барои он ки ман туро бо муҳаббати бештар ба оғӯш гирам.
Рӯҳ: Худовандо, чаро паҳлӯи Туро бо найза кушоданд?
Масеҳ: Барои он ки ту роҳе дошта бошӣ, ки ба дили Ман наздиктар шавӣ.
