«Оё Масеҳ набояд ин чизҳоро азоб мекашид?» (Луқо 24:26)
Ҷиҳози арӯсӣ, ки зани Ҷон Бунян ба ӯ овард, аз ду китоб иборат буд. Онҳо барои ӯ аз ҳазорон тилло ва нуқра арзишмандтар буданд.
Яке аз онҳо «Амалияи тақво»-и Люис Бейли буд. Дар он як муколамае мавҷуд аст, ки дар он Худованд Исо ба Ҷон маънои азоби Худро дар салиб нишон медиҳад. Мо онро бо забони аҷиби он давра медиҳем.
Ҷон: Худовандо, чаро Туро гирифтанд, вақте ки Ту метавонистӣ аз душманони Худ гурехтӣ?
Масеҳ: То ки душманони рӯҳонии ту туро нагиранд ва ба зиндони торикии мутлақ напартоянд.
Ҷон: Худовандо, чаро Туро бастанд?
Масеҳ: То ки ман ресмонҳои гуноҳҳои туро кушоям.
Ҷон: Худовандо, чаро Туро ба салиб бардоштанд?
Масеҳ: То ки ман туро бо Худ ба осмон бардорам.
Ҷон: Худовандо, чаро дастҳо ва пойҳои Туро ба салиб мехкӯб карданд?
Масеҳ: Барои васеъ кардани дастҳои ту барои иҷрои корҳои адолат ва озод кардани пойҳои ту барои роҳ рафтан дар роҳҳои сулҳ.
Ҷон: Худовандо, чаро Ту мехостӣ, ки дастҳои Туро ба берун мехкӯб кунанд?
Масеҳ: То ки ман туро бо муҳаббати бештар ба оғӯш гирам.
Ҷон: Худовандо, чаро паҳлӯи Туро бо найза кушоданд?
Масеҳ: То ки ту роҳе дошта бошӣ, ки ба дили Ман наздиктар шавӣ.
