Даъват ба шогирдӣ
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат рӯзе бар об роҳ хоҳад рафт?
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат писарону духтарони моро наҷот хоҳад дод?
Оё медонистӣ, ки писарчаат омадааст, то туро нав созад?
Ин кӯдаке, ки ту таваллуд мекунӣ, ба зудӣ туро наҷот хоҳад дод.
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат ба нобино биноӣ хоҳад бахшид?
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат тӯфонро бо дасташ ором хоҳад кард?
Оё медонистӣ, ки писарчаат дар ҷое, ки фариштагон қадам задаанд, роҳ рафтааст?
Ва вақте ки ту кӯдаки хурдакакатро мебӯсӣ, ту рӯи Худоро бӯсидаӣ.
Нобиноён хоҳанд дид, карҳо хоҳанд шунид, мурдагон зинда хоҳанд шуд.
Лангон хоҳанд ҷаҳид, гунгон хоҳанд гуфт, ҳамду санои Барраро.
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат Худованди тамоми офариниш аст?
Марям, оё медонистӣ, ки писарчаат рӯзе бар миллатҳо ҳукмронӣ хоҳад кард?
Оё медонистӣ, ки писарчаат Барраи комили осмон аст?
Ва кӯдаки хобидае, ки ту дар оғӯш дорӣ, «Ман ҳастам»-и бузург аст.
Пас, биёед, ба Худованд назар андозем ва дуо гӯем. Худои мо ва Падари мо, мо барои каломи Ту шукр мегӯем. Ин каломи зинда аст. Барои он ки он имшаб дар дилҳои мо зинда шавад, мо ба Рӯҳи Ту ниёз дорем. Ту ниёзҳои ҳар яки моро медонӣ, ва мо аз Ту, Худованди муборак, хоҳиш мекунем, ки ниёзҳои ҳар як мардро қонеъ гардонӣ, хоҳ барои наҷот бошад, хоҳ барои итминон, ё ҳар чизи дигар. Эй Худо, мо дуо мекунем, ки тавассути Каломи Ту бо мо сухан гӯӣ. Ба номи Масеҳ, омин.
Пас, ман мехоҳам ба Луқо боби 14 назар андозам, аммо пеш аз он ки мо дар Луқо 14:25 хонданро оғоз кунем, ман танҳо мехоҳам аз ҳафтаи гузашта шарҳ диҳам. Он чизе ки мо ҳафтаи гузашта дар оятҳои 15 то 24 хондем, хеле муҳим аст, ки дар бораи тӯҳфаи ройгони наҷот сухан меравад. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд: «Шумо ба файз наҷот ёфтаед». Пас, файз ин аст, ки Худо ба ҳар касе, ки ба Исои Масеҳ имон меорад, наҷоти ройгон медиҳад, зеро Худованд Исо нархи наҷоти моро пардохт. Ӯ қарзеро пардохт, ки мо ҳеҷ гоҳ наметавонистем барои гуноҳҳоямон пардохт кунем. Дӯзах пардохти абадӣ аст, ки ҳеҷ гоҳ барои гуноҳҳое, ки мо бар зидди Худои муқаддас ва абадӣ содир кардаем, кофӣ нахоҳад буд. Пас, Масеҳ ин корро вақте ки ӯ дар салиб буд, дар он се соат, вақте ки торикӣ бар замин фаро гирифт, Худоро ҳамд гӯед, ва ӯ азоб кашид ва тамоми ғазаби Худоро, тамоми доварии Худоро барои гуноҳҳои мо бар дӯш гирифт. Ва ӯ фарёд зад: «Тамом шуд», ва ӯ ба марг рафт, ва рӯзи сеюм ӯ дубора эҳё шуд. Ин аст он чизе ки ҳар як имондор ба он бовар дорад. Ин ҳақиқати Инҷил аст.
Ва дар он оятҳои қаблӣ, ки мо дидем, марде буд, ки зиёфати бузурге дошт ва бисёриҳоро даъват кард, аммо онҳо баҳона оварданд ва наомаданд. Пас, ӯ хизматгорашро фиристод, ва дар ояти, ин Луқо 14 ва ояти 21 аст, ӯ гуфт: «Зуд ба кӯчаҳо ва кӯчаҳои шаҳр бирав ва фақирон, лангон, маъюбон ва кӯронро ба ин ҷо биёр». Ва ӯ гуфт: «Танҳо бирав ва онҳоеро, ки сазовор нестанд, биёр». Ва он гоҳ хизматгор баргашт ва гуфт: «Худовандо, ин кор анҷом ёфт, аммо ҳанӯз ҷой ҳаст». Гӯш кунед, ки устод чӣ гуфт: «Ва Худованд ба хизматгор гуфт: Ба роҳҳо ва деворҳо бирав ва онҳоро маҷбур кун, ки биёянд, чаро? То хонаи ман пур шавад». Ин муҳаббати Худост. Осмон пур хоҳад шуд. Хонаи Худо, Худованд Исо Осмонро хонаи Падараш номид, ва «Дар хонаи Падари ман манзилҳои зиёде ҳастанд». Ин аст он чизе ки Осмон тасвир шудааст. Ва дар ин ҷо ин мард, ки он даъватро мефиристад, Инҷилро, хушхабареро, ки мо ҳоло дар бораи он сухан меронем, тасвир мекунад, ки бисёриҳо онро рад карданд. Бисёриҳо намехостанд, баҳона оварданд ва намеомаданд. Пас, Худованд ба онҳое, ки сазовор набуданд, ҳатто ба онҳое, ки дар роҳҳо мегузаштанд, фиристод, ва ӯ ба хизматгораш гуфт: «Онҳоро маҷбур кун, ки биёянд». Ба ибораи дигар, Худо туро маҷбур намекунад, ки наҷот ёбӣ, аммо ӯ метавонад туро тавассути ҳолатҳои зиндагӣ ба тавре биёрад, ки ту хоҳӣ ба ӯ рӯ овардан. Ӯ метавонад туро водор кунад, ки дигар ба худ эътимод накунӣ, балки аз нокомии ҳаёти худ рӯй гардонӣ ва дар Исои Масеҳ ҳаёти фаровон пайдо кунӣ. Ҳаллелуё.
Пас, он чизе ки мо дар оянда мехонем, барои онҳое аст, ки ин наҷоти бузургро қабул кардаанд, имондор шудаанд. Ҳоло он чизе ки мо дар бораи он мехонем, шогирдон аст. Ҳоло байни имондори ҳақиқӣ фарқият ҳаст. Ҳар як имондор бояд имондори ҳақиқӣ ва шогирд бошад, зеро имондор онҳое ҳастанд, ки ин даъватро барои наздик шудан ба Масеҳ қабул кардаанд, аммо пас мо чӣ гуна ба Худованд хизмат мекунем? Оё мо масеҳиёни хуб ҳастем ё мо танбалӣ мекунем ва Худовандро тавре ки бояд, пайравӣ намекунем? Пас, вақте ки сухан дар бораи шогирдон меравад, онҳо ҳастанд. Шогирд танҳо маънои пайравро дорад. Онҳое ҳастанд, ки ба Худованд наздик пайравӣ мекунанд, ва ин аст он чизе ки ҳар як масеҳӣ бояд ба Худованд наздик пайравӣ кунад, ва дигарон, ки саргардон мешаванд, аммо файзи Худо моро бармегардонад. Ҳаллелуё. «Ӯ ҷони маро барқарор мекунад».
Пас, он чизе ки ман дар ин ҷо мехонам, дар аввал метавонад хеле душвор садо диҳад, аммо вақте ки мо онро мехонем, ман мехоҳам, ки шумо дар хотир доред, ки Худо яке аз Даҳ Аҳкомро фармудааст, ё на яке аз онҳо, балки Даҳ Аҳком, ки аз ҷониби Худованд Исо ҷамъбаст шудааст, мегӯяд: «Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, бо тамоми ҷони худ, бо тамоми ақли худ ва бо тамоми қуввати худ дӯст дор». Ва ин фармони аввал аст, ки Худоро бо ҳар чизе ки дорӣ, дӯст дорӣ. Ва ин дар он чизе ки Худованд Исо дар ин ҷо дар Луқо 14 ва ояти 25 мегӯяд, тасвир шудааст: «Ва мардуми бисёре бо Ӯ буданд, ва Ӯ рӯй гардонда, ба онҳо гуфт: Агар касе назди Ман ояд ва падару модар ва зану фарзандон ва бародарону хоҳарони худро, балки ҷони худро низ нафрат накунад, шогирди Ман буда наметавонад». Вой. «Ва ҳар кӣ салиби худро барнадорад ва аз паи Ман наояд, шогирди Ман буда наметавонад».
Ҳоло инҳо сахттарин суханоне ҳастанд, ки шумо аз Худованд хоҳед шунид. Пас, ӯ мегӯяд, ки мо бояд 100% барои ӯ бошем. Масеҳӣ будан танҳо ба калисо рафтан нест. Ин 100% ба Худовандии Исои Масеҳ таслим шудан аст. Ӯ Худованд аст. Ва вақте ки ман ӯро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунам, пас ман бояд ба ӯ дастрасии комил ва Худовандӣ дар ҳар як соҳа, ҳар як ҷузъиёти ҳаёти худ диҳам. Ҳоло ин фавран рӯй намедиҳад, аммо ба ҳар ҳол, ин ҳақиқатро тағйир намедиҳад, ки ин бояд барои ҳар як имондор рӯй диҳад. Пас, шумо бояд дар ин бора хеле равшан бошед, ки ин дар бораи гуфтани дуо ва сипас идома додан ва кори худро кардан нест. Ин дар бораи садоқати мутлақ ба шахсияти Худованд Исои Масеҳ аст. Шумо медонед, ки имрӯз ва дар гузашта дар саросари ҷаҳон мардуми бисёре ҳастанд, ки ҷони худро, ҳамон тавре ки мо дар ин ҷо мехонем, барои кори Масеҳ додаанд.
Ҳоло вақте ки он мегӯяд нафрат, дар Матто боби 10, дидани он хеле муфид аст, ки Худованд ҳамон ҳақиқатро, аммо ба таври дигар мегӯяд. Ва ман онро дар Матто 10:37 мехонам, ӯ мегӯяд: «Касе ки падару модарро аз Ман бештар дӯст дорад, сазовори Ман нест». Пас, дар матни мо ӯ гуфт: «Касе ки падару модари худро нафрат накунад», он чизе ки ӯ мегӯяд, ин аст: «Ман мехоҳам, ки шумо маро аввал дӯст доред, ҳатто аз падару модари худ, ҳатто аз писар ё духтари худ». Ва аз ин рӯ, як чизро дар хотир доред, ки Худо ин муносибатҳоро дод. Худо падарон ва модаронро дод, ӯ занонро дод, ӯ фарзандонро дод, ва ҳамаи онҳо ҷой доранд, бояд дар дили имондор ҷой дошта бошанд. Аммо барои доштани муносибати дуруст дар ҳар як муносибат, Исои Масеҳ бояд Худованд бошад. Ӯ бояд аввал бошад. Ва аз ин рӯ, дар дилҳои мо ҳеҷ чизе набояд бошад, ки мо онро пеш аз ӯ гузорем.
Ҳоло ин аст он чизе ки масеҳият аст. Ин чизи нав нест. Шумо медонед, ки барои Исои Масеҳ фурӯхта шудан, ба истилоҳ, барои чанд мард ё зан нест. Ин барои ҳар касе аст, ки номи Масеҳро мегӯяд. Ҳар касе, ки мегӯяд, ки имондор аст. Ҳар касе, ки Худованд Исоро эътироф кардааст, таъмиди об гирифтааст, дар назари ҷаҳон бо он номи арзанда, номи Худованд шинохта шудааст. Мо бояд 100% барои ӯ бошем. Ва аз ин рӯ, ин метавонад як раванд бошад ва вақт талаб кунад, то Худо бештар ва бештар аз дилҳои моро гирад, аммо ба ҳар ҳол, Худо чанд марди хубро меҷӯяд. Шумо медонед, ки Маринҳо ин шиорро доштанд: «Онҳо чанд марди хубро меҷӯянд», ва ин аст он чизе ки Худованди мо меҷӯяд.
Ҳисоб кардани арзиш
Ман мехоҳам дар боби 14-и Луқо идома диҳам ва ӯ дар ояти 28 гуфт: «Зеро ки кадоме аз шумо», хуб, пас кадоме аз шумо, ба ибораи дигар, Худо ба чанд марди хуб ниёз дорад. Пас, ман мехоҳам, ки шумо дар бораи худ фикр кунед, ин аст он чизе ки Худованд мегӯяд. «Кадоме аз шумо, ки мехоҳад бурҷе бисозад, аввал нишаста, арзишро ҳисоб намекунад, ки оё барои сохтани он, то онро тамом кунад, кофӣ дорад?» Пас, дар ин ҷо Худо ба чанд марди хуб ниёз дорад, то боварӣ ҳосил кунад, ки лоиҳаи сохтмони ӯ пеш меравад ва ба итмом мерасад. Ояти 29: «Мабодо, ки пас аз гузоштани таҳкурсӣ, онро тамом карда натавонад, ва ҳамаи онҳое, ки мебинанд, ба масхара кардани ӯ шурӯъ кунанд». Пас, Худованд ба одамони нимдил, одамоне, ки намехоҳанд ҳама чизро барои ӯ диҳанд, ниёз надорад, зеро ӯ ҳама чизро барои мо дод. Шумо медонед, ки он ояти зуд-зуд иқтибосшуда: «Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад». Хуб, оё Худо ҳама чизро, беҳтарини худро барои шумо ва ман надод? Пас, оё барои Худо нодуруст аст, ки аз мо ҳамин чизро талаб кунад, ки мо беҳтарини худро диҳем, ки мо чанд марди хубе бошем, ки ӯ метавонад мо барои ӯ бисозем ва мо метавонем лоиҳаи сохтмони ӯро ба итмом расонем?
Ва он гоҳ ӯ дар ояти 31 идома медиҳад, ва мисоли дигар: «Ё кадом подшоҳе, ки ба ҷанги зидди подшоҳи дигар меравад, аввал нишаста, машварат намекунад, ки оё бо 10,000 нафар метавонад бо он ки бо 20,000 нафар бар зидди ӯ меояд, рӯ ба рӯ шавад? Ё ин ки, дар ҳоле ки дигарӣ хеле дур аст, ӯ сафир мефиристад ва шартҳои сулҳро талаб мекунад». Пас, дар ин ҷо ҳамин чиз, танҳо як мисоли дигар. Агар шумо ба ҷанг рафтанӣ бошед, Худованд ба ҷанг меравад. Ин як ҷанги рӯҳонӣ аст. Ҳатто имшаб як ҷанги рӯҳонӣ идома дорад. Шайтон намехоҳад, ки шумо ба Масеҳ наздик шавед. Ӯ намехоҳад, ки шумо ба Масеҳ наздик шавед, ва ӯ намехоҳад, ки шумо, ки масеҳӣ ҳастед, барои Масеҳ зиндагӣ кунед. Ва аз ин рӯ, шайтон фаъол аст. Ин як ҷанги рӯҳонӣ аст. Ин ноаён аст. Ин дар бораи, шумо медонед, гӯшту бадани мо ва дар куҷо будани мо нест. Ин як ҷанги рӯҳонӣ аст. Қувваҳои торикӣ шумо ва маро ба гуноҳ бурдаанд. Исои Масеҳ, нури ҷаҳон, омадааст, то мо аз қувваҳои торикӣ наҷот ёбем, ба Малакути Худо, Малакути Писари худаш, Писари муҳаббати ӯ оварда шавем. Пас, ин хеле ҷиддӣ аст. Ва аз ин рӯ, агар шумо ба ҷанг рафтанӣ бошед, Худованд мегӯяд: «Ман ба ҷанг меравам ва ман бояд ғолиб оям. Ва аз ин рӯ, ман чанд марди хубро меҷӯям, ки тавассути онҳо кор кунам».
Ва ӯ дар ояти 33 идома медиҳад: «Пас, ҳар кӣ аз шумо ҳамаи он чиро, ки дорад, тарк накунад, шогирди Ман буда наметавонад». Оё шумо мефаҳмед, ки ӯ чӣ мегӯяд? Шогирд будан, марде будан, ки Худовандро тавре ки бояд, пайравӣ мекунад, ҳеҷ чиз камтар аз 100% барои Худованд қобили қабул нест. Ва ин ҳамон чизест, ки мо дар фармон мешунавем, дар фармон: «Худованд Худои худро бо тамоми дил, ҷон, ақл ва қуввати худ дӯст дор». Ин як фармон буд. Ҳеҷ кас наметавонад худро водор кунад, ки дӯст дорад, аммо ба файзи Худо, пас аз он ки шумо даъватро қабул кардед ва маҷбур шудед, ки ба ин зиёфати бузурге, ки Подшоҳ омода кардааст, Худо тавассути Масеҳ барои мо омода кардааст, пас мо ӯро дӯст медорем, зеро ӯ аввал моро дӯст дошт. Ва дар ин муҳаббат, мо қувват ва қудрат дорем, ки мардоне бошем, ки Худо моро ба он даъват кардааст. Шумо бояд инро хеле равшан бубинед.
Лашкари Гидеон
Ҳоло ман мехоҳам ба Доварон баргардам, аммо ин достони марде бо номи Гидеон аст, ва мо мебинем, ки Худо чӣ гуна кор мекунад, то пирӯзии худро ба даст орад. Ин дар Доварон боби 7 аст, ва Гидеон, ки номаш дарабел аст, ба ҷанг меравад. Худо ӯро даъват кард, ки генерали ӯ бошад. Дар ояти 2-и Доварон 7: «Ва Худованд ба Гидеон гуфт: Мардуме, ки бо ту ҳастанд, барои Ман хеле зиёданд, ки мидиёниёнро ба дасти онҳо диҳам, мабодо Исроил бар зидди Ман фахр кунад ва гӯяд: Дасти худам маро наҷот дод». Пас, Худо мегӯяд: «Гӯш кунед, ман мехоҳам дар ҷанг ғолиб оям, аммо агар ман дар ҷанг ғолиб оям, ман ҷалолро ба даст меорам». Ва ин дар ҳаёти ҳар як масеҳии инфиродӣ дуруст аст. Худо пирӯзӣ медиҳад, аммо ӯ бояд барои пирӯзие, ки ба даст меорад, ҷалолро қабул кунад, хоҳ ин ҳаёти шумо бошад, хоҳ ҳаёти ман, хоҳ дар калисо дар маҷмӯъ.
Ва аз ин рӯ, ояти 3: «Пас, ҳоло», Худо ба Гидеон сухан мегӯяд: «Пас, ҳоло, ба гӯши мардум эълон кун ва бигӯ: Ҳар кӣ тарсончак ва ҳаросон аст, бигзор баргардад ва барвақт аз кӯҳи Ҷилъод равад. Ва аз мардум баргаштанд», ба ин гӯш диҳед, «22,000 нафар, ва 10,000 нафар монданд». Ҳоло пас 23,000, бубахшед, 22,000 нафар буданд, ки дар лашкари Гидеон оғоз карданд. Худо гуфт: «Ин хеле зиёд аст». Аммо ман мехоҳам, ки шумо фаҳмед, ки душман чанд нафар дошт. Дар боби 8, ман танҳо ояти 10-ро мехонам. Он ба мо мегӯяд, хуб ман онро намехонам, аммо он мегӯяд, ки 135,000 нафар дар лашкаре буданд, ки Гидеон бар зидди он мерафт. Ӯ 32,000 нафар дошт, онҳо 135,000 нафар доштанд. Ва он гоҳ 22,000 нафар рафтанд, зеро онҳо метарсиданд. Худо намехоҳад, ки мардони тарсончак дар кори ӯ иштирок кунанд. Онҳо наметавонанд, зеро онҳо содиқ нахоҳанд буд. Ва тарсончакӣ сирояткунанда аст. Ман дар ёд дорам, ки як бор бародарам ва ман вақте ки хурд будем, дар як кӯчаи торик роҳ мерафтем ва ман кӯшиш кардам, ки ӯро тарсонам, аммо худамро тарсондам. Пас, ман давидам ва он гоҳ ӯ давид. Мо ҳарду тарсида будем, зеро тарс сирояткунанда аст. Шумо медонед, вақте ки як мард тарсончак аст, пас дигарон тарсончак хоҳанд буд. Аммо ҳамон тавре ки мо бо Довуд мебинем, ки вақте ӯ ҷасур буд, вақте ки як мард ҷасур аст ва тамоми лашкари Исроил бар зидди фалиштиён бархост, вақте ки Довуд Ҷолёттро шикаст дод.
Пас, дар ин ҷо ҳоло Гидеон, ӯ 10,000 нафар дорад. Пас, шумо фикр мекунед: «Хуб, 135,000 бар зидди 10,000, ҳанӯз ҳам ба назар намерасад, ки имкониятҳои хуб бошанд». Аммо он гоҳ Худо мегӯяд: «Ва Худованд ба Гидеон гуфт: Мардум ҳанӯз ҳам хеле зиёданд». Ман мутмаинам, ки онҳо фикр мекунанд: «Хеле зиёд? 10,000 бар зидди 135». «Онҳоро ба об фуруд ор ва Ман онҳоро барои ту озмоиш мекунам. Ва чунин хоҳад шуд, ки дар бораи ҳар кӣ Ман ба ту гӯям: Ин бо ту хоҳад рафт, ҳамон бо ту хоҳад рафт. Ва дар бораи ҳар кӣ Ман ба ту гӯям: Ин бо ту нахоҳад рафт, ҳамон нахоҳад рафт». Ҳоло дар хотир доред, ки мо вақте ки дар Луқо 14 менигаристем, чӣ гуфтем, Худо чанд марди хубро меҷӯяд. Чанд марде, ки ҷасорат доранд, ҷасорат доранд, ки барои ӯ истодагарӣ кунанд, новобаста аз ҳолатҳо. Ва ман мехоҳам ба шумо бигӯям, ки муҳим нест, ки мушакҳои шумо чӣ қадар калон ҳастанд, шумо бо таппонча ё корд ё чизи дигар чӣ қадар хуб ҳастед, агар шумо дар ҳузури мушкилот барои Исои Масеҳ истодагарӣ карда натавонед, пас қуввати шумо хурд аст. Ва мо масеҳиёни хеле зиёди заиф дорем, ки мегӯянд, ки онҳо масеҳӣ ҳастанд, аммо онҳо аз истодагарӣ барои Масеҳ метарсанд. Ва Худованд мегӯяд: «Гӯш кунед, ман лашкари худро қавӣ месозам, ва онро ман бо роҳи аз байн бурдани заифон қавитар месозам».
Ва ӯ ба онҳо мегӯяд, ки ба об раванд, то бинӯшанд. Ҳоло ин хеле ҷолиб аст. Ин як озмоиш аст, аммо ҳеҷ кас намедонад, ки онҳо озмуда мешаванд. Худо метавонад имшаб шуморо озмоиш кунад ва шумо ҳатто намедонед. Пас, озмоиш ин аст, ки оё шумо ба ӯ содиқ хоҳед буд? Оё шумо ба ӯ вафодор хоҳед буд? Бубинед, ки ӯ чӣ гуна онҳоро озмоиш мекунад. Ин хеле аҷиб аст. Ояти 5: «Пас, ӯ мардумро ба об фуруд овард, ва Худованд ба Гидеон гуфт: Ҳар кӣ обро бо забонаш, чунон ки саг обро мелесад, ё менӯшад, ту ӯро алоҳида гузор. Ҳамчунин, ҳар кӣ зону зада, менӯшад. Ва шумораи онҳое, ки лесиданд, дасти худро ба даҳонашон гузоштанд», шумо медонед, ба ибораи дигар, онҳо дасти худро коса карда, нӯшиданд, «ин 300 нафар буданд. Аммо ҳамаи боқимондаи мардум зону зада, нӯшиданд. Ва Худованд ба Гидеон гуфт: Бо 300 нафаре, ки лесиданд, Ман туро наҷот медиҳам ва мидиёниёнро ба дасти ту медиҳам».
