Панҷ хусусияти умумии ходим
Инҷил мувофиқи Марқӯс Худованд Исоро ҳамчун Ходими комил тасвир мекунад. Дар ин китоби нисбатан хурд мо дар бораи хидмати Худованд, ки Намунаи мост, бисёр мехонем. Дар зер мо панҷ хусусиятеро муҳокима хоҳем кард, ки ҳар як пайрави Масеҳ бояд кӯшиш кунад, то хидмати муваффақро таъмин кунад.
1. Ҳеҷ гуна шаҳодатнома лозим нест
Инҷили Марқӯс хурд аст, аммо он қариб ҳамон қадар мӯъҷизаҳоро мисли дигар инҷилҳо сабт мекунад. Аз 35 мӯъҷиза дар Инҷилҳо, Марқӯс 18-торо нақл мекунад, Матто 20 мӯъҷизаро пешниҳод мекунад, Луқо 20-то дорад ва Юҳанно танҳо 8-то медиҳад. Ин миқдорҳо нишон медиҳанд, ки Марқӯс хидмати Ходими комилро хуб фаро мегирад.
Кас метавонад пурсад: «Шаҳодатномаҳои ходими муваффақ чист?» Матто достони Исои Подшоҳро медиҳад ва дар насабномаи Ӯ шаҳодатномаҳоеро пешниҳод мекунад, ки Худовандро ба подшоҳ Довуд мепайвандад ва ҳуқуқҳои Ӯро ҳамчун Подшоҳ муқаррар мекунад. Луқо достони Исоро ҳамчун Писари Одам медиҳад, ки насабномаеро номбар мекунад, ки Ӯро ба Одам мепайвандад ва инсонияти комили Ӯро муқаррар мекунад. Инҷили Юҳанно, ки достони Писари Худоро ба мо муаррифӣ мекунад, ривоятро бо «ибтидо» оғоз мекунад, вақте ки «Калом [Исо] бо Худо буд» (Юҳанно 1:1 ESV). Аммо, инҷили Марқӯс фавран бо хидмати Худованд оғоз меёбад, бидуни номбар кардани насабномаи Ӯ, достони таваллуди Ӯ ё пешгӯиҳо дар бораи Ӯ. Ин барои ҳамаи мо хеле рӯҳбаландкунанда аст, зеро он нишон медиҳад, ки қудрати хидмат дар шаҳодатномаҳо ё заминаи мо нест, балки дар Худост, ки дар мо тавассути Рӯҳ кор мекунад (Марқӯс 1:12-ро баррасӣ кунед).
Павлус ин далелро дар номаи худ ба калисои Қӯринт тасдиқ кард, ки дорои бисёр тӯҳфаҳои рӯҳонӣ буд. Ӯ навишт: «Зеро даъвати худро, бародарон, баррасӣ кунед: на бисёре аз шумо мувофиқи меъёрҳои дунявӣ доно буданд, на бисёре тавоно буданд, на бисёре аз насли ашроф буданд. Аммо Худо он чиро, ки нодон аст, дар ҷаҳон интихоб кард, то доноёнро шарманда кунад; Худо он чиро, ки заиф аст, дар ҷаҳон интихоб кард, то қавиёнро шарманда кунад; Худо он чиро, ки паст ва хоршуда аст, дар ҷаҳон интихоб кард, ҳатто чизҳоеро, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ чиз табдил диҳад» (1 Қӯринтиён 1:26-28).
Вақте ки сухан дар бораи хидмат ба Худованд меравад, танҳо Худо қобилияти интихоби «нодонон» ва истифодаи онҳоро ба таври тавоно дорад. Ӯ зарфҳои гуногун, ё шахсони алоҳидаро интихоб кард, то Аҳди Ҷадидро нависанд. Баъзеҳо моҳигир буданд, ба монанди Юҳанно ва Петрус; баъзеҳо файласуф буданд, ба монанди Павлус. Ҳатто дар замонҳои Аҳди Қадим Худо заифонро интихоб кард. Ҷидъӯн, масалан, ки худро ҳеҷ кас намедонист, пешво таъин шуд ва бо лашкари «заиф» пирӯзӣ ба даст овард (Доварон 6-7).
Ҳатто агар шумо худро «паст» ва «хоршуда» ҳисоб кунед, Худованд барои шумо нақше дорад. Дар насабномаи Худованд дар Матто 1 мо дар бораи 4 зан мехонем, ки бибиҳои бузурги Худованд Исо буданд: Томор (зино кард), Рут (як ғайрияҳудӣ), Батшобаъ (зино кард) ва Роҳоб (фоҳиша). Мардон низ бешубҳа мушкилоти худро доштанд. Чаро Худо нодонон, заифон, пастон ва хоршудагонро интихоб мекард? Ин барои он аст, ки «ҳеҷ инсоне дар ҳузури Худо фахр накунад» (1 Қӯринтиён 1:29). Ҳама ҷалол бояд ба Худованди хидмат равад, на ба ходим.
2. Вақт муҳим аст
Ибораи «фавран» дар Марқӯс 42 маротиба такрор шудааст – танҳо 80 маротиба дар тамоми Аҳди Ҷадид. Ходими комил ҳамеша банд аст ва вақтро беҳуда сарф намекунад. Мо ташвиқ карда мешавем, ки «пас бодиққат нигоҳ кунед, ки чӣ тавр [мо] роҳ меравем, на ҳамчун беақл, балки ҳамчун доно, вақтро беҳтарин истифода баред, зеро рӯзҳо бад ҳастанд» (Эфсӯсиён 5:15-16). Вақт яке аз арзишмандтарин тӯҳфаҳоест, ки мо аз Худованд мегирем. Ҳамаи мо онро дорем; ҳеҷ кас онро наҷот дода наметавонад; ва ҳамаи мо қудрат дорем, ки чӣ тавр онро сарф кунем.
Иблис роҳҳои зиёдеро барои беҳуда сарф кардани вақти мо таблиғ мекунад. Дар хотир доред, ки вақти хуб сарфнашуда беҳуда сарф шудааст. Агар шумо хоҳед, ки ходими хуби Масеҳ бошед, шумо бояд бо ҳикмат роҳ равед, вақтро беҳтарин истифода баред (ба Қӯлассиён 4:5 нигаред). Хидмати Худованд аз ҷониби дастурҳои Падар идора мешуд, то вақти Ӯ хуб сарф шавад. Он аз ҷониби ҳамдардӣ, эҳсосот ё ҳатто ниёзҳои шахсии Ӯ идора намешуд.
3. Хидмат бо қурбониҳо алоқаманд аст
Марқӯс ягона инҷил аст, ки дар он зикр шудааст, ки Исо чунон банд буд, ки вақти хӯрок хӯрдан надошт (3:20, 6:31). Ин инъикоси ҳақиқии табиати ҳамаи хидматҳост; онҳо одатан бо ягон намуди қурбонӣ алоқаманданд. Таҷрибаи аввали Марқӯс чӣ қадар фарқ дошт, зеро ӯ азоберо, ки бо хидмат меомад, дӯст намедошт (Аъмол 13:13, «Юҳанно» номида мешуд). Баръакс, Павлус намунаи хуби ходиме буд, ки дар хидмати худ азобҳои зиёдеро аз сар гузаронид (2 Қӯринтиён 11:23-29). Вақте ки шумо ба ягон хидмат дохил мешавед, интизори баъзе азобҳо бошед ва омода бошед, ки вақт, пул ва истироҳатро қурбон кунед, дар ҳоле ки дарди эмотсионалӣ ва ҷисмониро аз сар мегузаронед.
4. Одамонро ба Худо ҷалб кунед, на ба худамон
Мо дар инҷили Марқӯс мебинем, ки Масеҳ ба таври равшан кӯшиш намекард, ки таваҷҷӯҳро ба худ ҷалб кунад. Ӯ аз одамон панҷ маротиба хоҳиш кард, ки мӯъҷизаҳоеро, ки Ӯ карда буд, зикр накунанд (1:44, 3:12, 5:43, 7:36, 8:26). Ин барои аксари мо хеле душвор аст, зеро мо аз дигарон эътироф ва тасдиқ меҷӯем. Мутаассифона, баъзеҳо метавонанд ба ҳадди аксар рафта, ҳатто худро дар хидмати худ таблиғ кунанд, бо нақл кардани ҳикояҳое, ки онҳоро ҷалол медиҳанд, ё мавъиза кардани рӯзномаҳо ва ақидаҳои худ ба ҷои инҷили ҳақиқии Масеҳ. Мо бояд дарк кунем, ки мо қудрати кӯмак ба одамонро надорем. Ҳадафи мо бояд овардани одамон ба вохӯрӣ бо Наҷотдиҳанда бошад, ки метавонад ба онҳо кӯмак кунад. Ин кор осон аст, вақте ки мо дарк мекунем, ки ин кори Худованд аст, на кори мо.
5. Тамаркуз ба наҷоти рӯҳонӣ
Марқӯс ҳафт мӯъҷизаи Худовандро дар бораи рондани девҳо сабт мекунад, ки ин маънои онро дорад, ки истиқомати девҳо дар одамон бадтарин бадбахтӣ барои инсоният аст (1:23-27,34,39, 3:11, 5:1-20, 7:24-30, 9:14-29). Инсоният аз бемориҳо, гуруснагӣ, камбизоатӣ, фасод ва бисёр мушкилоти дигар азоб мекашад. Ҳамаи инҳо аломатҳо, ё натиҷаҳои мушкилоти асосӣ мебошанд, ки гуноҳ дар дилҳои мост.
Исо, ҳамчун Ходими комил, бо сабаби аслии мушкилот: гуноҳ мубориза бурд. Ин бояд барои ҳамаи мо дарси муҳим бошад. Кӯшишҳои хайрия ва корҳои ҷамъиятӣ усулҳои хуби расидан ба одамон мебошанд, аммо онҳо набояд худашон ҳадаф бошанд. Мо ташвиқ карда мешавем, ки ба одамон бо роҳҳои гуногун кӯмак кунем, то ба онҳо муҳаббати амалиро нишон диҳем, аммо ҳадафи мо бояд наҷоти рӯҳонии онҳо бошад.
Худро санҷед
Вақте ки шумо дар бораи Худованд Исо ҳамчун Ходими комил фикр мекунед, худро санҷед, ки Ӯро дар роҳи комиле, ки Ӯ дар рӯи замин қадам зад, тақлид кунед. Дар хотир доред, ки Худо шахсони хеле моҳирро намеҷӯяд, балки Ӯ шахсони дастрасро меҷӯяд, ки санҷиши ҳақиқии муҳаббатро мегузаранд (Юҳанно 21). Баррасӣ кунед, ки ҳафтаи гузашта вақти худро чӣ тавр сарф кардед ва худро дар ҳафтаи оянда санҷед, то боварӣ ҳосил кунед, ки вақти худро оқилона сарф мекунед. Оё шумо ба наздикӣ дар хидмати худ бо ягон мушкилот ё қурбониҳо рӯ ба рӯ шудед? Агар не, шумо дар оянда чӣ гуна қурбониро таҳаммул кардан мехоҳед? Ҳадафи худро барои ҷалол додани Худо, бо тамаркуз ба наҷоти одамон, муқаррар кунед.
