Дар ҳар як аз панҷ ояти дар боло зикршуда, мо калимаҳои «чӣ гуна»-ро дорем. Баъзан вақте ки мо як калимаи мушаххасро интихоб мекунем ва онро бо оятҳои дигаре, ки дар онҳо ҳамон калима мавҷуд аст, мепайвандад, мо метавонем дарёбем, ки дар забони аслие, ки оятҳо навишта шудаанд, он як калима нест,
аммо дар панҷ ояти дар боло зикршуда, онҳо дар ҳар як ҳолат як калима мебошанд. Ин калимаест, ки Рӯҳи Муқаддас барои ҷалби таваҷҷӯҳ ба хислати шахс истифода мебарад. Гуфта шудааст, ки истифодаи ин калима нисбати Худованд Исо нодуруст аст, зеро дар истифодаи имрӯзаи мо аз ин ибора мо хусусияти барҷастаи шахсро нишон медиҳем, дар ҳоле ки ҳар як хусусияти Худованд Исо дар тавозуни комил буд, масалан, меҳрубонӣ ва муҳаббати Ӯ ба ҳамаи атрофиёнаш ҳамеша бо садоқати Ӯ ба Худо мутавозин буд. Боз, «файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад». Мо одатан яке ё дигареро таъкид мекунем, аммо бо Ӯ, онҳо ҳамеша дар ҳамоҳангии комил бо ҳамдигар буданд.
Вақте ки шогирдон Худованд Исоро дар баҳр роҳгардида диданд
Вақте ки шогирдон Худованд Исоро дар баҳр роҳгардида диданд, гуфтанд: «Ин чӣ гуна одам аст, ки ҳатто бодҳо ва баҳр ба Ӯ итоат мекунанд!» Онҳо дар ҳақиқат аз чунин намоиши қудрати Ӯ, ки дар ҳақиқат шахсияти Ӯро нишон медод, ҳайрон шуданд, аммо ҳатто дар ин ҷо Ӯ ба назди онҳо аз сабаби ҳолати душвори онҳо омада буд, то имони онҳоро мустаҳкам кунад ва онҳоро аз хатар раҳо кунад. Дар шароити мо, ҳар қадар ҳисси қудрат ва ҷалоли шахсе, ки Наҷотдиҳандаи мост, зиёд бошад, ҳамон қадар имон ва файзи мо устувор хоҳад буд.
Дар Луқо боби 7
Шимъӯни фарисӣ, ки ба зане ишора мекунад, ки дар пойҳои Худованд гиря мекард, мегӯяд:
«Агар ин мард пайғамбар мебуд, медонист, ки ин зан кист ва чӣ гуна зан аст, ки ба Ӯ даст мерасонад: зеро вай гуноҳкор аст». Шимъӯн шояд баъзе аз гуноҳҳои ӯро медонист ва ин буд, ки ӯро ин қадар хашмгин кард, ки агар чунин шахс ба Худованд Исо даст расонад, чӣ гуна Ӯ метавонад пайғамбар бошад. Ақли худсафедкунандаи ӯ на танҳо занро, балки Худованд Исоро низ доварӣ кард. Ӯ дили Исоро чӣ қадар кам мефаҳмид! Худованд ҳар як гуноҳи ӯро медонист, Ӯ ба зудӣ онҳоро дар бадани худ дар салиб мебардошт, аммо Ӯ тавба ва муҳаббати ӯро низ ба худ медонист, вақте ки вай пойҳои Ӯро бо ашкҳои худ шуст ва бо мӯи худ пок кард.
Дар Луқо 9
Худованд Исо ин калимаро дар ишора ба шогирдонаш истифода мебарад, вақте ки Ӯ онҳоро барои хоҳиши фуровардани оташ бар онҳое, ки Худованд Исоро рад мекарданд, сарзаниш кард,
«Шумо намедонед, ки шумо аз чӣ гуна рӯҳ ҳастед. Зеро Писари Одам на барои нест кардани ҷони одамон, балки барои наҷот додани онҳо омадааст». Шогирдон дар ин ҷо комилан хато мекарданд, ки нест кардани одамонеро, ки Худованд Исоро рад мекарданд, мехостанд, зеро онҳо мисли Ӯ амал намекарданд, онҳо муддате бо Ӯ буданд, аммо ҳамон рӯҳеро, ки дар Худованд комилан дида мешуд, қабул накарда буданд. Мутаассифона, ин ҳолат бо мо низ зуд-зуд рух медиҳад. Агар мо бештар ба файз ва меҳрубонии Худованд Исо, ки бо ҳақиқат дар Ӯ комилан мутавозин аст, машғул мешудем, пас мо бештар ба сурати Ӯ шакл мегирифтем.
Петрус дар номаи дуюми худ
Петрус дар номаи дуюми худ ин калимаро дар робита ба
«чӣ гуна одамон бояд дар тамоми рафтори муқаддас ва худотарсӣ бошед, интизори омадани рӯзи Худо бошед ва ба он шитоб кунед». Петрус дар ин ҷо ба мо дар бораи рӯйдодҳои бузурге нақл мекунад, ки вақте рӯзи Худованд фаро мерасад, ки тамоми соҳаи офаринишро ба охир мерасонад ва рӯзи Худо ва «осмони нав ва замини нав, ки дар он адолат сокин аст»-ро оғоз мекунад. Имондор, ки ин чизҳоро медонад, бояд ба тавре роҳ равад ва зиндагӣ кунад, ки ба чунин рӯйдодҳо мувофиқ бошад.
Дар номаи якуми Юҳанно
Дар номаи якуми Юҳанно ӯ менависад, то таваҷҷӯҳи моро ба
«чӣ гуна муҳаббатеро Падар ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем». Барои мо ғайриимкон аст, ки ин гуна муҳаббатро пурра дарк кунем, зеро он ҳадафи Худоро дар абадият дар бар мегирад, вақте ки «Ӯ моро дар Масеҳ пеш аз бунёди ҷаҳон интихоб кард»,
омадани Писари маҳбуби Ӯ ба инсоният, таваллуди хоксоронаи Ӯ, ҳаёти комили Ӯ, азоби Ӯ дар боғ ва радкунӣ ва таҳқири одамон, Ҷолҷота ва ҳама чизе, ки он дар тӯли се соати торикӣ барои Ӯ маъно дошт, сипас гузоштани ҷони Ӯ дар итоат ба иродаи Падари Ӯ, боз гирифтани ҷони Ӯ дар эҳё ва сууд ҳамчун инсон ба дасти рости Худо ва атои Рӯҳи Муқаддас. Ҳамаи ин барои иҷрои он чизе буд, ки муҳаббати Падар барои мо нақша гирифта буд.
