Вақте ки Барнаббо ба Антиёхия омад, ки дар он ҷо бисёриҳо ба наздикӣ имон оварда буданд, ӯ «ҳамаи онҳоро насиҳат дод, ки бо тамоми дил ба Худованд пайваст шаванд. Зеро ӯ марди нек буд ва пур аз Рӯҳулқудс ва имон; ва бисёр одамон ба Худованд ҳамроҳ карда шуданд» (Аъмол 11:23-24).
Ин аст он чизе ки масеҳӣ бояд кунад – бо тамоми дил ба Худованд пайваст шавад! Дар Масеҳ қудрат ва кофӣ барои ҳама чизе ки Ӯ мехоҳад шумо кунед ё бошед, вуҷуд дорад. Баъзеҳо дар аввали имон овардан як мавсими тӯлонии шодиро аз сар мегузаронанд; аммо Худо дилҳои моро медонад ва чӣ қадар зуд мо ба шодии худ ба ҷои Масеҳ такя карданро оғоз мекунем. Аммо, на шодӣ, балки Масеҳ бояд ҳадафи мо бошад. Гуноҳ дигар бар шумо намемонад – Худо гуноҳҳои шуморо нест кардааст;
аммо ҷисм то охир дар шумост; ва решаи кӯҳна навдаҳои худро мебарорад, ки агар мо намехоҳем меваҳои талхи онро дарав кунем, бояд ҳангоми пайдо шуданашон чида шаванд. Аз он ҳеҷ меваи хубе ба даст намеояд. Ин табиати нав аст, ки барои Худо мева медиҳад. Аммо гарчанде ки ҷисм дар шумост, дар бораи ин фикр накунед, балки дар бораи Масеҳ фикр кунед ва файзи Ӯро ҷӯед, то аз ҷисм рӯй гардонед.
Вақте ки шумо дар дониши Масеҳ афзоиш меёбед, шодие меояд, ки аз шодии аввал амиқтар аст. Ман Масеҳро кам ё зиёд тақрибан чил сол мешиносам ва метавонам ба ростӣ бигӯям, ки ҳоло дар Ӯ ҳазор маротиба бештар шодӣ дорам, назар ба аввал. Ин шодии амиқтар, оромтар аст. Обе, ки аз теппа мефарояд, зебост ва бештар садо медиҳад, аммо шумо хоҳед дид, ки об дар ҳамворӣ амиқтар, оромтар ва умуман муфидтар аст.
Ба Худованд пайваст шавед. Дили парешон ё тақсимшуда мушкили масеҳиён аст. Вақте ки мо чизеро меҷӯем, ки мувофиқи Масеҳ нест, мо аз манбаи қувват дур мешавем.
Вақте ки ҷон аз Масеҳ пур аст, мо барои партови ин ҷаҳон дил ё чашм надорем. Агар имон бошад, барои шумо савол нахоҳад буд, «Дар ин ва он чӣ зарар дорад?» Балки, «Оё ман инро бо ризоияти Худованди худ мекунам? Оё Ӯ метавонад дар ин кор бо ман ҳамроҳӣ кунад?» Нагузоред, ки ҷаҳон ба дили шумо дохил шавад ва фикрҳои шуморо парешон кунад. Ман махсусан ба шумо ҷавонон муроҷиат мекунам. Онҳое ки калонтаранд, таҷрибаи бештаре аз он ки ҷаҳон чист, доранд ва бештар медонанд, ки он чӣ арзиш дорад; аммо ҳама чиз дар пеши шумо дурахшон аст ва кӯшиш мекунад, ки шуморо ҷалб кунад.
Табассумҳои он фиребандаанд – аммо он табассум мекунад. Он ваъдаҳо медиҳад, ки онҳоро иҷро карда наметавонад – аммо онҳоро медиҳад. Дилҳои шуморо ҷаҳон қаноатманд карда наметавонад: он онҳоро пур карда наметавонад. Онҳо барои Масеҳ хеле каманд: Ӯ осмонро аз шодӣ пур мекунад, ва Ӯ дили шуморо то лабрез пур хоҳад кард.
Бо тамоми дил ба Худованд пайваст шавед. Ӯ медонад, ки дил чӣ қадар хиёнаткор аст ва чӣ қадар зуд чизеро ба ҷои Ӯ мегузорад. Шумо дар ҳақиқат бояд бифаҳмед, ки дар дили худатон чист: аммо бо Худо бимонед, ва шумо онро бо Ӯ, бо дарки файзи Ӯ хоҳед фаҳмид. Агар накунед, шумо онро бо андӯҳи талх, тавассути васвасаи муваффақонаи шайтон хоҳед фаҳмид.
Агар шумо аз Худо дур шуда бошед ва чизҳои дигар ворид шуда, гӯё қабате бар дили шумо сохта бошанд, шумо фавран шодиро барнамегардонед. Худо мехоҳад, ки шумо бо ин қабат дар худшиносии ҳақиқӣ мубориза баред ва ба Ӯ баргардед.
Дар хотир доред, ки Масеҳ шуморо бо хуни худ харидааст, то шумо аз они Ӯ бошед, на аз они ҷаҳон. Нагузоред, ки Шайтон байни шумо ва файзи Худо қарор гирад. Новобаста аз он ки шумо чӣ қадар бепарво будед, чӣ қадар аз Ӯ дур шуда бошед, ба муҳаббати Ӯ ҳангоми баргаштан ба Ӯ такя кунед. Ин шодии Ӯст, ки шуморо дубора бубинад.
Ба гуноҳ бо даҳшат нигоҳ кунед, аммо ҳеҷ гоҳ ба Ӯ бо беэътимодӣ ба муҳаббати Ӯ зулм накунед. Ӯ шуморо дӯст доштааст, ҳоло дӯст медорад ва то охир дӯст хоҳад дошт.
Бо Исо, Наҷотдиҳандаи худ, бисёр сӯҳбат кунед. Ҳеҷ гоҳ бе он ки бо Ӯ ҳамчун дӯсти азиз роҳ рафта ва сӯҳбат карда тавонед, қаноатманд набошед. Бо ҳеҷ чизе камтар аз муносибати наздики рӯҳӣ бо Ӯ, ки шуморо дӯст доштааст ва шуморо аз гуноҳҳои шумо бо хуни худ шустааст, қаноатманд набошед. Дар бораи он фикр кунед, ки Ӯ ҳукми гуноҳро бар салибро чӣ қадар азоб кашидааст, то шуморо аз они худ кунад!
