«Аммо онҳое ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав хоҳанд кард; онҳо мисли уқоб бол зада, баланд хоҳанд шуд; онҳо давида, хаста нахоҳанд шуд; ва онҳо роҳ рафта, беҳол нахоҳанд шуд» (Ишаъё 40:31). Ишаъё 40 боби аҷибест, ки ба халқи Худо, Исроил ишора мекунад ва паёми тасаллӣ аст, ки мақсадҳои наҷот ва баракати Ӯро нисбат ба онҳо ошкор мекунад. Он тавсифи равшани бузургӣ ва ҷалоли Худоро пешкаш мекунад. Аммо суханони хотимавӣ, гарчанде ки ба халқи қадимии Худо муроҷиат шудаанд, имрӯз ба мо низ баробар татбиқ мешаванд.
Аммо онҳое ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав хоҳанд кард; онҳо мисли уқоб бол зада, баланд хоҳанд шуд; онҳо давида, хаста нахоҳанд шуд; ва онҳо роҳ рафта, беҳол нахоҳанд шуд (Ишаъё 40:31).
Оё мо ҳама дар замоне, ки бори гарони зиндагӣ ва душвориҳо моро сахт фишор медоданд, қадршиносии ин порчаро эҳсос накардаем? Ин ваъдаҳо ба осонӣ ба ёди мо меоянд, аммо баракатҳое, ки онҳо дар бораашон сухан мегӯянд, аксар вақт дар ҳаёти бисёре аз масеҳиён эҳсос намешаванд. Дар асл, мо медаванд ва хаста мешавем, мо роҳ меравем ва беҳол мешавем. Болҳои ҷонҳои мо одатан ҳавои болоро намезананд. Аз рӯи зоҳир, ин хеле содда аст. Шартҳои зикршуда дар дастрасии ҳар як фарзанди Худо мебошанд ва чаҳор баракати натиҷавӣ бо «хоҳад»-и Худои Қодир таъмин карда шудаанд. Аз ин рӯ, набудани баракат исбот мекунад, ки мо шартро иҷро намекунем. Оё мо ягон бор истода, шартро бодиққат омӯхтаем?
«Интизори Худованд будан» чист?
Ҳама чиз аз ин вобаста аст. Ин танҳо аз Худо чизе талаб кардан нест; на ин ки «парастиш» аст. Парастиш ситоиш, ибодат ва саҷдаи ҷонро дар бар мегирад. Барои он ки дар ҳақиқат маънои «интизори Худо будан»-ро муайян кунем, бояд қайд кард, ки дар ин робита се калимаи ибрӣ «интизор шудан» тарҷума шудааст, ки ҳар яке аҳамияти хоси худро дорад; пас бо ҷамъ овардани онҳо мо ба саволи худ ҷавоб мегирем.
Дар Забур 62
Дар Забур 62 мехонем: «Ҳақиқатан ҷони ман Худоро интизор аст». Дар ҳошия навишта шудааст: «Ба Худо хомӯш аст»; яъне, нисбат ба муносибатҳои Худо дар тақдир ҳеҷ гуна эҳсоси хашм нест — ҳеҷ гуна шӯриши исён нест. Гӯё ки дар хомӯшӣ ва оромӣ комил, ҷон худро ба Худо мепартояд. Хомӯшӣ интизориро дар назар дорад. Аммо агар ман беқарор, бетоқат, муборизабаранда, муқобилаткунандаи тақдир, аз вазифаҳо саркашӣ кунам, ман наметавонам интизори сулҳе бошам, ки қувват меорад, ё қуввате, ки сулҳ меорад, ба ман биёяд.
Дар Забур 104:27
Дар Забур 104:27 мехонем: «Ҳамаи инҳо Туро интизоранд, то ки ба онҳо хӯроки онҳоро дар вақташ диҳӣ». Дар ин ҷо калимаҳо якхелаанд, аммо онҳо вобастагӣ ва интизориро дар назар доранд — имоне, ки ҳеҷ гуна ташвишро намедонад, аммо хомӯшона ба Худо даст дароз мекунад ва интизории худро аз Худо дорад, чунон ки дар Забур 62:5 гуфта шудааст: «Эй ҷони ман, танҳо Худоро интизор бош; зеро интизории ман аз Ӯст».
Боз ҳам, дар Масалҳо 8:34
Боз ҳам, дар Масалҳо 8:34 мехонем: «Хушо касе ки маро мешунавад, ҳар рӯз дар дарвозаҳои ман назорат мекунад, дар сутунҳои дарҳои ман интизор аст». Хизматгор дар ин ҷо устоди худро интизор аст. Ӯ дар айни замон коре надорад, аммо дар назди дар интизор аст. Устод дарро фавран намекушояд, аммо хизматгор бо гӯшҳои кушода дар он ҷо интизор аст — интизори хурдтарин садо аз дарун, донистани он ки дар ҳар лаҳза дар метавонад боз шавад ва устод метавонад бигӯяд: «Эй хизматгори ман, инро кун, ё онро кун». Бе омодагӣ ба итоат ҳеҷ гуна интизории ҳақиқӣ ба Худо вуҷуд дошта наметавонад.
Бо ҷамъ овардани ин порчаҳо, мо мефаҳмем, ки интизори Худо будан ин хомӯш будан аст, то Ӯ сухан гӯяд, ва дар ҳолати вобастагӣ ва интизорӣ, барои итоати фаврӣ ва бечунучаро ба хурдтарин ишораи иродаи Ӯ омода будан. Акнун ваъдаи фаровон ва чоргонаи баракат бар иҷрои ин шарт эълон шудааст. Оё мо Худоро интизорем? Оё мо ба Ӯ хомӯшем? Оё интизории мо аз Ӯст? Оё мо ба иродаи Ӯ, ки ба мо ошкор шудааст, фавран итоат мекунем? Агар ба ин саволҳо ҷавоби мусбат додан мумкин бошад, пас чаҳор баракати боқимондаи оят бояд пайравӣ кунанд, зеро Худо мегӯяд, ки онҳо хоҳанд шуд.
Биёед бубинем, ки онҳо чистанд.
- Онҳое ки Худовандро интизоранд, қуввати худро нав хоҳанд кард.
Дар ҳошия мебинем, ки калимаи «нав кардан» «иваз кардан» аст — онҳо қуввати худро иваз хоҳанд кард. Ин калимаест, ки барои ифодаи иваз кардани либос истифода мешавад. Онҳо либоси қуввати худро кашида, либоси қувватро аз Худо мепӯшанд.
Дар порчаи пеши мо, муқоисаи аҷибе байни Худои хастанопазир ва инсони хасташуда кашида шудааст, ва сипас нависандаи илҳомбахш идома медиҳад, ки Ӯ, ки «беҳол намешавад ва хаста намешавад… ба беҳолон қувват медиҳад; ва ба онҳое ки қувват надоранд, қувватро зиёд мекунад». Ӯ қувват медиҳад ва онро мувофиқи талаботи шароит зиёд мекунад. Чӣ қадар итминони тасаллибахш аст, ки дар ҳама тағйироти ҳаёти мо, хоҳ дар хона ва хоҳ дар корҳои Худо дар хориҷа, дар миёни душвориҳо, рӯҳафтодагӣ ва ноумедӣ, мо метавонем бо тамоми қувват мувофиқи қудрати ҷалоли Ӯ қавӣ гардем (Қӯлассиён 1:11).
- Пас онҳое ки Худовандро интизоранд… мисли уқоб бол зада, баланд хоҳанд шуд. Чаро мисли уқоб бол задан?
Чаро мисли кабӯтар бол назанем? Ман фикр мекунам, ки ин аз он сабаб аст, ки уқоб ягона паррандаест, ки хеле баланд парвоз мекунад. Ҳеҷ паррандае наметавонад мисли уқоб ором истад; дар ӯ беқарорӣ нест; ин оромии қудрати комил аст, ва, чунон ки гуфтам, ӯ бо баландиҳои бузург сару кор дорад. Ҳаёти ӯ дар сангҳо дар миёни кӯҳҳост, ва ба мо гуфта мешавад, ки вақте офтоб тулӯъ мекунад ва чашми ӯ аввалин шуоъро мегирад, шумо метавонед бубинед, ки ӯ болҳои пурқуввати худро дароз карда, аз болои жарф парвоз мекунад ва он парвози азими спиралиро боло, болотар ва баландтар оғоз мекунад, то даме ки аз назар ғайб занад. Уқоб ба баландиҳои бузург парвоз мекунад, ва ин ҳам бо онҳое ки Худоро интизоранд, ҳамин тавр аст; ва вақте ки эҳтиёҷоти гуногун ба миён меоянд, онҳо метавонанд қуввати худро иваз кунанд. Дар ин робита дар Хуруҷ 19:4 сухани хеле равшанкунандае ҳаст, ки дар паёме, ки Худо ба Мусо барои банӣ-Исроил дод, мегӯяд: «Шумо дидед, ки ман ба мисриён чӣ кардам, ва чӣ тавр шуморо бар болҳои уқоб бардоштам, ва шуморо ба назди Худам овардам». Ва чунон ки бо Исроил, ҳамин тавр бо мо. Ҳамаи онҳое ки Ӯро интизоранд, мисли болҳои уқоб ба назди Худаш оварда хоҳанд шуд.
Ду баракати боқимонда, «Онҳо давида, хаста нахоҳанд шуд; ва онҳо роҳ рафта, беҳол нахоҳанд шуд», ба назар як зидди-кулминатсияи аҷиб менамояд. Баъд аз ин парвозҳои уқобӣ аз болои ғамҳо ва ташвишҳои ин нуқтаи хирае, ки одамон замин меноманд, оё мо бояд ба ҳамвориҳои поёнтар фуруд оем, то давем ва роҳ равем? Бале, маҳз ҳамин тавр. Парвози уқоб маҳз ба ҳамин хотир аст. Мо ба баландии баланди муошират бо Худо мебароем, то ки дар ин ҷо мувофиқи иродаи Ӯ хидмат карданро омӯзем. Забурнавис гуфт: «Ман роҳи аҳкоми Туро хоҳам давид, вақте ки Ту дили маро васеъ кунӣ» (Забур 119:32). Пас дар бӯҳронҳои ҳаёт, ки ба кӯшиши махсус, ҳарчанд кӯтоҳ, хоҳ дар замонҳои хатар ё андӯҳ, мо исбот хоҳем кард, ки «номи Худованд бурҷи қавӣ аст: одилон ба он медароянд ва эмин мемонанд» (Масалҳо 18:10). «Роҳ хоҳанд рафт, ва беҳол нахоҳанд шуд» — роҳ рафтан чист? Ин ҳаёти ҳаррӯза аст, ки бешубҳа санҷиши сахттарин аст. Ҷамъ кардани энергия барои «давидан»-и зуд хеле осонтар аз «роҳ рафтан» аст. Онҳое ки Худовандро интизоранд, хоҳанд ёфт, ки сарфи назар аз фарсудашавӣ ва якрангии кори ҳаррӯза ва вазифаи умумӣ, онҳо на танҳо аз беҳолӣ нигоҳ дошта мешаванд, балки баръакс, метавонанд дар ҳамин чизҳо ҷой барои инкор кардани худ ва роҳе барои наздиктар шудан ба Худо пайдо кунанд. Бо назардошти ҳамаи ин, забурнавис метавонист бигӯяд: «Худовандро интизор бош: дилпур бош, ва Ӯ дили туро қавӣ хоҳад кард». Ва сипас ҳамчун касе, ки маслиҳати худро санҷида ва арзиши онро аз сарвати таҷрибаи аҷиби баракат исбот кардааст, ӯ насиҳатро такрор мекунад ва мегӯяд: «Интизор бош, мегӯям, Худовандро» (Забур 27:14).
