«Худованд нури ман ва наҷоти ман аст». Оё ин зебо нест? «Худованд қуввати ҳаёти ман аст, аз кӣ битарсам?» Чаро Павлуси расул ба мо мегӯяд, ки шодӣ кунем? Вақте ки ӯ ба Филиппиён навишт, корҳояш бад буд, аммо ӯ наметарсад. Агар ӯ натарсад, мо ҳам набояд битарсем. Забурнавис натарсид, ҳарчанд шарир, душманон, ҷанг буд. Зеро Худованд нур буд, Худованд наҷот буд, Худованд қувват буд: Чаро ӯ бояд битарсад?
Аммо агар чизи дигаре бошад, ки шумо ба он эътимод доред, нокомӣ ба амал меояд. Эътимоди шумо бояд ба Худованд бошад. Агар ба Худованд бошад, Ӯ новобаста аз шароит кофӣ хоҳад буд; мо танҳо як халқи заиф ҳастем, аз ин рӯ шодӣ ва қувват ва эътимоди мо бояд танҳо дар Худованд бошад. Ӯ новобаста аз он ки чӣ рӯй медиҳад, кофӣ хоҳад буд ва агар мо мушкилоти худро ба Ӯ гӯем, Ӯ ба мо сулҳеро медиҳад, ки аз фаҳмиш болотар аст.
«Як чиз» Павлусро банд кард, «як чиз» Забурнавис хост.
Як чизро аз Худованд хостам, ки онро ҷӯям; то ки тамоми умр дар хонаи Худованд зиндагӣ кунам, то зебоии Худовандро бубинам ва дар маъбади Ӯ пурсам.
Оё ин ҳамон чизест, ки мо мехоҳем? Оё ин ҳамон чизест, ки мо меҷӯем? Мо метавонем масеҳиёни хеле хуб бошем, ба таври одамон сухан гӯем ва дар бораи «дидани зебоии Худованд» хеле кам ё ҳеҷ чиз надонем.
Зебоии Худовандро дидан
Доштани Худованд дар пеши назари мо ҳама чиз аст. Шумо набояд худро ҷудо кунед; агар шумо дар мактаб, дар кор ё дар хона, ё дар ягон ҷои дигар бошед, шумо метавонед бо Худованд танҳо бошед. Камбудии бузурги имрӯза дар он аст, ки мо дар ҳузури Худо кам зиндагӣ мекунем, то зебоии Худовандро бубинем.
Дар маъбади Ӯ пурсидан ва роҳнамоӣ ҷустан
Пас мо бояд «дар маъбади Ӯ пурсем». Ин ҷои нур аст, ки мо роҳнамоӣ мегирем. Чаро як масеҳӣ мегӯяд, ки чизе дуруст аст ва дигаре мегӯяд, ки он нодуруст аст? Ин ҳамин аст, ки яке аз онҳо дар нури маъбад нест.
Доштани Навиштаҳо дар сарангушти мо кофӣ нест. Мо метавонем дар Библияи худ хуб бошем, Библияи худро ба таври аҷиб донем ва бо вуҷуди ин дар бораи роҳнамоӣ дар душворӣ ҳеҷ чиз надонем. Агар мо фаҳмиши воқеии Навиштаҳо ва нур аз Худо дар бораи роҳи худро ба даст орем, мо бояд ба ҳузури Худо бирасем.
Фарқиятҳои доварӣ аз он сабаб аст, ки мо дар ҳузури Худо кам зиндагӣ мекунем ва мо аз якдигар хеле зиёд ташаккул ёфтаем. Мо ба якдигар давида мегӯем: «Дар бораи ин чӣ фикр мекунед?» ва «Дар бораи он чӣ фикр мекунед?» Мо бояд танҳо бошем, дар баста — дари дилҳои мо, ин дилҳои беақли мо, ки ба ин сӯ ва он сӯ мераванд — то Худо бо мо сухан гӯяд, мисли Марям, ки дар пойҳои Масеҳ нишаста, каломи Ӯро мешунавад, то Худо фикри худро ба мо равшан кунад. Ин ҳамон чизест, ки Павлуси расул кард. Ӯ дар ҳузури Худо чунон зиндагӣ мекард, ки фикри Худоро ба таври аҷиб дошт, вақте ки бисёриҳо фикри дигар доштанд. Ӯ дар замони мушкилот буд, аммо ҳеҷ чиз ӯро ба ташвиш наовард, ҳеҷ чиз ӯро натарсонд.
Қурбониҳои шодӣ ва интизории Худованд
Забурнавис гуфт: «Ман дар хаймаи Ту қурбониҳои шодӣ хоҳам кард». Чаро? Зеро ӯ дар ҳузури Худо буд. Сарфи назар аз душвориҳо, сарфи назар аз душманон ӯ метавонист шодӣ кунад ва суруд хонад.
Дар худам ман як чизи ночиз ҳастам ва ман ҳар рӯз ва ҳар лаҳзаи ҳаётам ба Худованд ниёз дорам ва бе Ӯ наметавонам пеш равам. Ҳарчанд мавқеи ман дар Масеҳ ҷалолнок аст, ҳарчанд дурнамои пеши ман ҷалолнок аст, аммо дар худам ман як чизи ночиз ҳастам; аз ин рӯ, заифии худро ва ҳолати чизҳоро ҳис карда, ба Худо рӯ меорам, ки наметавонам онҳоро танҳо таҳаммул кунам, ва дуо мекунам: «Роҳи Худро ба ман омӯз, эй Худованд, ва маро дар роҳи ҳамвор ба сабаби душманонам роҳнамоӣ кун». Мо чунин чизҳои ночиз ҳастем ва мо ҳар лаҳза ба Ӯ ниёз дорем.
Ҳар кӣ моро тарк кунад — ва азизтаринҳо метавонанд тарк кунанд — аммо Худованд кофӣ хоҳад буд.
Ба Худованд интизор шав, далер бош, ва Ӯ дили туро қавӣ хоҳад кард: интизор шав, мегӯям, ба Худованд.
Агар мо ба сирри Худо бирасем, агар мо бо Ӯ танҳо бошем, то Ӯ бо мо сухан гӯяд ва мо пичирроси Ӯро бишнавем, пас Ӯ дилҳои моро бо бартарии комили худ бар ҳама чиз тасаллӣ медиҳад, ва он гоҳ мо метавонем ба дигарон рӯ оварда гӯем: Далер бошед. Натарсед. Агар ба инсон эътимод кунед, битарсед. Агар ба шароит эътимод доред, битарсед. Агар ба баъзе чизҳои бузурге, ки рӯй медиҳанд, эътимод доред, битарсед; аммо агар Худовандро дар пеши назари худ дошта бошед, набояд битарсед. Далер бошед, ва Ӯ дили туро қавӣ хоҳад кард. Интизор шав, мегӯям, ба Худованд, бо Ӯ бисёр бош, ва бидон, ки бо Ӯ баста будан чӣ маъно дорад, ва овози Ӯро бишнав, дар он минтақа, ба истилоҳ, ки овози инсон ба он дохил намешавад, ва он гоҳ мо метавонем барои Худо дар ин саҳна қавӣ бошем, ва дигаронро даъват кунем, ки далер бошанд, зеро Худованд Худованд аст, ва ҳеҷ чиз Ӯро халалдор карда наметавонад.
