Он чизе ки мо дар ин ҷо махсусан мехоҳем, ин аст, ки ба хонандаи масеҳӣ аҳамияти бузург ва таваҷҷӯҳи амиқи ин расму оинро аз ду ҷиҳат: итоат ба қудрати Навиштаҳо ва муҳаббати ҷавобӣ ба худи Масеҳ таъкид кунем. Ва, илова бар ин, мо мехоҳем ба ҳамаи онҳое, ки ин сатрҳоро мехонанд, эҳсоси ҷиддии беэътиноӣ ба хӯрдани шоми Худовандро, мувофиқи Навиштаҳо, таъсир расонем.
Мо метавонем ба он такя кунем, ки барои ҳар кас кӯшиш кардан ба бекор кардани ин муассисаи мусбати Худованд ва Устоди мо замини хатарнок аст. Ин ҳолати нодурусти рӯҳро комилан нишон медиҳад. Ин исбот мекунад, ки виҷдон ба қудрати калом итоат намекунад ва дил бо меҳру муҳаббати Масеҳ ҳамдардии ҳақиқӣ надорад. Аз ин рӯ, биёед боварӣ ҳосил кунем, ки мо самимона кӯшиш мекунем, ки масъулиятҳои муқаддаси худро дар назди суфраи Худованд иҷро кунем — ки мо аз нигоҳ доштани ид худдорӣ намекунем — ки мо онро мувофиқи тартиби муқарраркардаи Худои Рӯҳулқудс ҷашн мегирем. Ч.Ҳ.М.
