Ба мо ёдрасӣ лозим аст
Меҳмони 93-солаи Файз ва Ҳақиқат тобистони гузашта қайд кард, ки баъзе чизҳо бо мурури синну сол беҳтар намешаванд. Аммо, ӯ гуфт, ки қобилияти фаромӯш кардани ӯ беҳтар ва беҳтар мешавад! Фаромӯш кардани баъзе чизҳо эҳтимол хуб аст, аммо фаромӯш кардани масъалаҳои муҳим – махсусан аҳамияти бузург – бешубҳа бад аст. Мушкилоте, ки мо бо ёд доштан дорем, хоси синну сол ё гурӯҳи муайяни одамон нест; ҳамаи мо аз ин заъф таъсир мебинем.
Худованд моро ва ниёзҳои моро чӣ қадар хуб медонад, зеро ҳатто дар «шабе, ки Ӯро хиёнат карданд, нонро гирифт; ва вақте ки шукргузорӣ кард, онро шикаст ва гуфт: «Бигиред, бихӯред; ин ҷисми Ман аст, ки барои шумо шикаста шудааст; инро ба ёди Ман кунед.» Ба ҳамин тариқ, Ӯ пас аз хӯроки шом косаро низ гирифт ва гуфт: «Ин коса аҳди нав дар хуни Ман аст. Инро, ҳар қадар ки менӯшед, ба ёди Ман кунед» (1 Қӯринтиён 11:23-25 NKJV). Чӣ қадар аҷиб садо медиҳад, бо назардошти наҷоти бузурге, ки мо тавассути Худованд Исои Масеҳ дорем, ҳатто хотираи мо дар бораи Ӯ хира мешавад! Ба мо шикастани нон ҳамчун ёдрасӣ аз Наҷотдиҳандаи мо ва он чизе, ки Ӯ кардааст, лозим аст. Ин метавонад ба ҳаёти мо ба таври азим барои ҷалоли Худо таъсир расонад. Калисои ибтидоӣ чӣ қадар фарқ дошт, зеро онҳо ҳар рӯз Худовандро якҷоя ёд мекарданд. Мутаассифона, мо таровати он рӯзҳоро нигоҳ надоштаем.
Ҳавворӣ Павлус, бо роҳбарии Рӯҳи Муқаддас, пас дар номаи худ навишт: «Зеро ҳар қадар ки шумо ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, шумо марги Худовандро то омадани Ӯ эълон мекунед» (ояти 26). «То омадани Ӯ» умед ва шодии ҳар як мӯъмин аст. Ӯ барои худ меояд! «Худованд худаш аз осмон бо фарёд, бо овози сарфаришта ва бо карнаи Худо фуруд хоҳад омад. Ва мурдагон дар Масеҳ аввал эҳё хоҳанд шуд. Сипас мо, ки зиндаем ва боқӣ мемонем, бо онҳо дар абрҳо ба осмон бардошта хоҳем шуд, то Худовандро дар ҳаво пешвоз гирем. Ва ба ин тариқ мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:16-17).
Мо намедонем, ки он фарёд кай шунида мешавад ё карнай кай садо медиҳад. Аз ин рӯ, барои мо, ки номи Худовандро дорем, муҳим аст, ки ҳамеша ба тавре зиндагӣ кунем ва рафтор кунем, ки ба Ӯ писанд ояд. Навиштаҳо дарсҳои зиёди аҷиб доранд; биёед ба онҳо гӯш диҳем.
