Ман эътироф мекунам, ки ин мавзӯъест, ки дар гузашта барои барангехтани баҳс дар робита ба Шахсияти Худованди азизи мо ва модари Ӯ ба миён омадааст. Ҳангоми кӯшиши посух додан ба пурсишкунанда, шахс огоҳ аст, ки ин метавонад кӯшиши таблиғи беназирии Марям, модари Худованди мо, ба назар расад, аммо баръакс ва ба таври қатъӣ, ин барои таблиғ ва баланд бардоштани Шахсиятест, ки дар ҳама чиз бояд бартарӣ дошта бошад ва ҷои муҳиммеро, ки Ӯ бояд дар дил ва ақли ҳар касе, ки худро дӯстдори Ӯ медонад, ҳифз кунад. Мо дуруст кӯшиш мекунем, ки Писардии абадии Ӯ, Инсонияти комили Ӯ ва комилияти кори Ӯро ҳифз кунем. Ин мақолаи хурд, ки фурӯтанона кӯшиш мекунад, ки навиштаҳоро бо навиштаҳо муқоиса кунад, ҷои беназиреро, ки Ӯ дар хонаи Юсуф ва Марям дошт, нишон медиҳад.
Насли Масеҳ
Насл дар Инҷили Матто насли Юсуф, шавҳари Марям аст. Ин насли шоҳона аст, ва аз он Худованди мо Подшоҳи ҳаққонии Исроил таваллуд шудааст, зеро Юсуф падари қонунии Ӯ тибқи қонуни яҳудӣ буд. Аммо ба ғайр аз додани унвони қонунӣ ба тахти Исроил ба Худованди мо, Юсуф дар овардани Ӯ ба дунё ҳеҷ коре надошт. Ӯ ва насли Ӯ бо Худованд ҳеҷ робитаи хунӣ надоранд. Барои дарёфти насли воқеӣ, ки аз он Ӯ ба дунё омадааст, мо бояд ба боби сеюми Луқо равем, ки дар он мо насли Марямро дорем. Ин насл, то ҷое ки мо метавонем аз рӯи меъёрҳои инсонии адолат доварӣ кунем, пок ва тоза аст. Ҳеҷ кас аз тарафи Марям, аз Нотон то поён, дар сабти худ дар Каломи Худо ҳеҷ доғе надорад.
Ҳам Марям ва ҳам Юсуф аз қабилаи Яҳудо буданд, ва ҳарду аз насли Подшоҳ Довуд буданд. Аммо ҷое, ки роҳ ҷудо мешавад, бо ду писари Довуд, Сулаймон ва Нотон аст.
Сулаймон падари насли Юсуф буд, дар ҳоле ки Нотон падари насли Марям буд.
Азбаски Инҷили Матто Масеҳро ҳамчун Подшоҳи Исроил муаррифӣ мекунад, насли Юсуф танҳо ба Иброҳим бармегардад. Аммо, Инҷили Луқо Ӯро ҳамчун Писари Одам муаррифӣ мекунад, ва аз ин рӯ насли Марям ба Одам бармегардад.
Шахсияти «бародарони Ӯ»
Аммо дар бораи онҳое, ки дар Калом «бародарони Ӯ» номида мешаванд, ки дар як хонавода бо Худованди мо зиндагӣ мекарданд, чӣ гуфтан мумкин аст? Оё онҳо писарони Юсуф нестанд?
Ман бовар надорам, ки онҳо метавонанд бошанд, бо сабаби зерин:
Насли Юсуф ва нубувват
Юсуф наметавонист фарзанде дошта бошад, ки бар тахти Довуд нишинад, зеро ӯ набераи Кониё буд. Худо равшан нишон дод, ки Кониё хоҳад дошт
ҳеҷ кас аз насли ӯ бар тахти Довуд нахоҳад нишаст (Ирмиё 22:30), (Ирмиё 36:30), (Матто 1:12)
ва охирин аз насли он Подшоҳи шарир Юсуф буд, ҳарчанд худи Юсуф марди одиле буд (Матто 1:19), нубувват бояд иҷро шавад. Ҳоло дар Матто 13:55 мо мефаҳмем, ки чаҳор мард ҳамчун «бародарони» Худованд маълуманд, ва онҳо: Яъқуб, Юсуф, Шимъӯн ва Яҳудо мебошанд. Дигар навиштаҳо ба мо нишон медиҳанд, ки чанд хоҳар низ буданд, эҳтимол се нафар. Ӯ танҳо ба Носира, «ватани худ» омада буд, ва мардуми он ҷо гуфтанд: «Оё ин писари дуредгар нест? Оё модари Ӯ Марям номида намешавад? ва бародарони Ӯ, Яъқуб, ва Юсуф, ва Шимъӯн, ва Яҳудо?» Биёед ҳоло инро бо муқоисаи навиштаҳо бо навиштаҳо баррасӣ кунем!
Баррасии модари бародарон
Модари ин чаҳор бародар зане буд, ки Марям ном дошт, чунон ки мо дар Марқӯс 15:40 мебинем, саҳнае дар салибият, «Занон низ аз дур нигоҳ мекарданд: дар миёни онҳо Марями Маҷдалия ва Марям модари Яъқуби хурдӣ ва Юсуф, ва Саломӣ буданд». Аммо ин Марям хоҳари худи Бокира буд. Ин дар истиноди дигар дар бораи ҳамон ҳодиса, Юҳанно 19:25, оварда шудааст,
«Ҳоло дар назди салиби Исо модари Ӯ, ва хоҳари модари Ӯ, Марям зани Клеофас, ва Марями Маҷдалия истода буданд».
Ин як одати аҷиби он замонро пайгирӣ мекард, ки баъзан ба ду хоҳар як ном медоданд. Дар Матто 27:56, ин Марям боз модари Яъқуб ва Юсуф номида мешавад.
Хулоса: Амакбачаҳо, на бародарон
Аз ин рӯ, ман фикр мекунам, ки мо метавонем аз навиштаҳо ба таври равшан хулоса барорем, ки:
Ин мардон, Яъқуб, Юсуф, Шимъӯн ва Яҳудо, дар асл бародарони Худованди мо набуданд, балки амакбачаҳои Ӯ буданд. Онҳо ва хоҳарони онҳо фарзандони Марям хоҳари Бокира ва Клеофас буданд, ки бо номи Алфей низ маъруфанд. Зеро дар он қисмати ҷаҳон одати маъмул буд, ки «амакбачаҳоро» «бародарон» меномиданд. Ғайр аз ин, ба назар мерасад, ки ин оила ҳама дар як маҳалла бо Марям модари Худованди мо зиндагӣ мекарданд (Марқӯс 6:3), ва аз ин рӯ барои мардуми ҳамсоягӣ табиӣ буд, ки онҳоро бародарони Ӯ номанд. Мо медонем, ки Марям модари Худованд дар вақти салиб бевазан буд, ва ғамхории ӯ ба шогирд Юҳанно супурда шуд, ки ӯро ба хона бурд ва то охири умраш аз ӯ ғамхорӣ кард. Мо медонем, ки Клеофас ва занаш Марям, ва фарзандони онҳо, дӯстдорони гарм ва пайравони Худованд буданд (Луқо 24:18). Ду нафар аз писарон, Яъқуб ва Яҳудо ҳамчун ҳаввориёни Худованд зикр шудаанд (Луқо 6:16 ва Аъмол 1:13).
Ҷалоли беназири Масеҳ
Ҳамаи ин ба дили имондор ҳисси тасаллӣ ва эҳтироми амиқро медиҳад, ки ҳеҷ гӯшту хун дар хонаи Юсуф ва Марям бо Худованди мо ҷой надошт. Мо дӯст медорем, ки Ӯро дар Ерусалим бар харе саворшуда тасаввур кунем, «ки ҳеҷ кас бар он нанишаста буд» (Луқо 19:30). Мо дӯст медорем, ки ҷисми Ӯро дар қабре гузошташуда тасаввур кунем, «ки ҳеҷ кас қаблан дар он гузошта нашуда буд» (Луқо 23:53). Мо дӯст медорем, ки ҷалоли беназири Ӯро дар ҳама чиз тасаввур кунем, ки номи Ӯ аз ҳар ном болотар аст (Филиппиён 2:9), ва ҳеҷ кас мисли Ӯ нест.
