Дар бораи ифлосшавӣ чӣ?
Одамон аз тасвирҳои ташвишовари пеликанҳо ва дигар ҳайвоноти ваҳшӣ, ки аз нафти даҳшатноке, ки як сол пеш аз чоҳи шикастаи обҳои чуқур дар Халиҷи Мексика мерехт, пӯшида буданд, ба ларза омаданд. Бисёриҳо сар ҷунбонданд ва гиря карданд, вақте ки гузоришҳоро дар бораи махлуқоти бечорае, ки азоб мекашиданд, диданд. Ҳайвонҳо худро наҷот дода наметавонистанд.
Агар танҳо мемонданд, мемурданд. Барои наҷот ёфтан онҳо бояд пок мешуданд. Онҳо бояд ба қудрати бузургтар, ба воситаи наҷоти олӣ такя мекарданд. Нафт дар Халиҷ таҳдиди ҷиддӣ буд, на танҳо ба ҳайвоноти ваҳшӣ, балки ба тамоми минтақа. Ва харобии он хеле гарон буд. Аммо ифлосшавие ҳаст, ки хеле бадтар аст. Ин ифлосшавии гуноҳ аст, ки боиси ҷудоии мо аз Худо мегардад.
Мувофиқи Китоби Муқаддас, ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, аз гуноҳ олуда шудааст. Ифлосшавии гуноҳ ба ҳар касе, ки ба дунё меояд, таъсир мерасонад. Довуд инро дар Забур 51:5 қайд кардааст: «Инак, ман дар гуноҳ таваллуд шудам, ва модарам маро дар гуноҳ ҳомила кард». Китоби Муқаддас инчунин ба мо мегӯяд, ки «чунон ки ба воситаи як одам (Одам, аввалин одам) гуноҳ ба ҷаҳон даромад, ва марг ба воситаи гуноҳ ... ҳамин тавр марг ба ҳамаи одамон паҳн шуд, зеро ҳама гуноҳ карданд» (Румиён 5:12).
Чӣ тавре ки ҳайвоноти ваҳшии соҳили Халиҷ аз сабаби нафт дар хатар буданд, мо низ аз сабаби гуноҳи худ дар хатар ҳастем: «Зеро музди гуноҳ марг аст» (Румиён 6:23). Агар мо дар гуноҳҳои худ бимирем, бо доварии Худо рӯ ба рӯ хоҳем шуд ва аз Ӯ абадӣ ҷудо хоҳем шуд (Ибриён 9:27).
Барои аз доварии Худо раҳоӣ ёфтан, мо бояд аз гуноҳҳои худ пок шавем. Ин покшавӣ чизест, ки мо худамон карда наметавонем, новобаста аз он ки чӣ қадар кӯшиш кунем. Дар асл, «ҳамаи аъмоли одилонаи мо мисли либоси чиркин аст» (Ишаъё 64:6). Мисли он ҳайвоноти бечора дар Халиҷ, ки бо нафт пӯшида буданд, мо бояд барои покшавии худ ба қудрати бузургтар такя кунем. Мо ба воситаи наҷоти олӣ ниёз дорем, ки он танҳо ба воситаи Исо, Писари Худо, метавонад ба даст ояд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки «Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:16).
Исо дар салиби Ҷолҷота мурд ва хуни гаронбаҳои Худро рехт, то моро аз гуноҳҳои мо пок кунад. Ӯ аз мурдагон эҳё шуд ва то абад зинда аст. Ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, аз гуноҳҳои худ наҷот хоҳанд ёфт ва атои ройгони ҳаёти ҷовидониро хоҳанд гирифт. «Дар бораи Ӯ (Исо) ҳамаи анбиё шаҳодат медиҳанд, ки ба воситаи номи Ӯ ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, омурзиши гуноҳҳоро мегирад» (Аъмол 10:43).
Оё шумо ба Ӯ таваккал кардаед? Оё шумо аз Ӯ хоҳиш кардаед, ки шуморо аз гуноҳҳои шумо пок кунад ва ифлосшавиро аз ҳаёти шумо дур кунад? Лутфан Ӯро ба ҳаёти худ даъват кунед ва бигзоред, ки Ӯ шуморо пок шуст. Вақте ки шумо бо имони оддӣ ба назди Ӯ меоед, шумо метавонед ин ваъдаро эҳсос кунед: «Ҳарчанд гуноҳҳои шумо мисли арғувон бошанд, мисли барф сафед хоҳанд шуд; ҳарчанд онҳо мисли қирмиз сурх бошанд, мисли пашм хоҳанд шуд» (Ишаъё 1:18). Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
