Худо аз ман чӣ мехоҳад?
«Худованд Худои ту аз ту чӣ мехоҳад, ба ҷуз ин ки аз Худованд Худои худ битарсӣ, дар ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавӣ, Ӯро дӯст дорӣ, Худованд Худои худро бо тамоми дил ва бо тамоми ҷони худ ибодат кунӣ, ва аҳкому фароизеро, ки ман имрӯз ба ту медиҳам, барои нафъи худат риоя намоӣ?» — Такрори Шариат 10:12-13
Борҳо мо ҳайрон мешавем, ки Худованд аз мо чӣ мехоҳад? Ӯ мехоҳад, ки мо чӣ гуна зиндагӣ кунем? Чӣ тавр мо метавонем бидонем, ки мо ба тавре зиндагӣ мекунем, ки Ӯро хушнуд месозад?
Ду ояти дар боло овардашуда ба Мусо дода шуданд, пас аз он ки ӯ маҷмӯи дуюми Даҳ Аҳкомро дар лавҳаҳои сангӣ канда буд. Ин суханон барои мо нақшаи хеле равшан ва мухтасари зиндагӣ барои хушнуд кардани Худоро ҷамъбаст мекунанд – суханоне, ки имрӯз ба мо дахл доранд, ҳамон тавре ки солҳои пеш ба Исроил дахл доштанд.
Аз Худованд Худои худ битарсӣ.
Дар Масалҳо 9:10 ба мо гуфта шудааст, ки «тарси Худованд ибтидои ҳикмат аст, ва дониши Қуддус фаҳмиш аст». Ин дониши Худо ба мо кӯмак мекунад, ки роҳҳо ва хоҳишҳои Ӯро дарк кунем. Ишаъё 33:6 мегӯяд, ки «Ӯ барои замонҳои ту таҳкурсии мустаҳкам, хазинаи бойи наҷот ва ҳикмат ва дониш хоҳад буд; тарси Худованд калиди ин ганҷ аст». Эҳтироми тарснок аз Худованд калиди донистани роҳҳои Худо ва итминон доштан ба баракати Ӯст.
Дар ҳамаи роҳҳои Ӯ равона шавӣ.
Роҳ рафтан амали доимӣ аст. Лаҳзае, ки мо як пойро пеши дигар гузоштанро бас мекунем, дигар роҳ намеравем. Вақте ки мо роҳ меравем ё медаванд, одатан мо мақсад, ҳадаф ё ният дорем. Ин ҳамчунин ҳангоми роҳ рафтан дар роҳи масеҳӣ зарур аст. Ғалотиён 5:25 ба мо мегӯяд, ки «Азбаски мо бо Рӯҳ зиндагӣ мекунем, биёед бо Рӯҳ ҳамқадам бошем». Танҳо бо қудрати Рӯҳ мо метавонем дар роҳҳои Ӯ равона шавем.
Ӯро дӯст дорӣ.
Мо Худовандро дӯст медорем, зеро Ӯ аввал моро дӯст дошт (1 Юҳанно 4:19), ва муҳаббати Ӯ дар пуррагии худ дар Салиб зоҳир шуд. «Муҳаббат ин аст: на ин ки мо Худоро дӯст доштем, балки ин ки Ӯ моро дӯст дошт ва Писари Худро ҳамчун қурбонии кафорат барои гуноҳҳои мо фиристод» (1 Юҳанно 4:10). Мо ба ин муҳаббат чӣ гуна ҷавоб медиҳем? Оё дилҳои мо бо Ӯ ҳамоҳанг аст? Мо муҳаббати худро ба Ӯ бо тарзи зиндагӣ ва амалҳои худ нишон медиҳем. Мо бояд ҳар рӯз дар Калом ва дар дуо вақт гузаронем. «Худо муҳаббати Худро ба дилҳои мо ба воситаи Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо додааст, рехтааст» (Румиён 5:5). Муҳаббати Ӯ пас аз тариқи мо ба одамони наҷотнаёфта дар ҷаҳони атрофамон хоҳад расид.
Худовандро бо тамоми дил ва ҷони худ ибодат кунӣ.
Барои нимдилӣ ҷой нест! Павлус ба Қӯлассиён гуфт: «Ҳар коре, ки мекунед, онро бо тамоми дил кунед, чунон ки барои Худованд кор мекунед, на барои одамон» (Қӯлассиён 3:23). Киштзорҳо барои дарав омодаанд, ва омадани Худованд наздик аст, пас биёед имрӯз ба гумроҳон даст дароз кунем. «Ҳамеша худро пурра ба кори Худованд бахшед, зеро медонед, ки меҳнати шумо дар Худованд беҳуда нест» (1 Қӯринтиён 15:58).
Аҳкому фароизҳои Худовандро риоя намоӣ.
Чӣ қадар мо ба аҳкоми Ӯ итоат мекунем, сифати муҳаббати моро ба Ӯ нишон медиҳад. «Ҳар кӣ аҳкоми Маро дорад ва ба онҳо итоат мекунад, ӯст, ки Маро дӯст медорад. Касе ки Маро дӯст медорад, аз ҷониби Падари Ман дӯст дошта хоҳад шуд, ва Ман низ ӯро дӯст хоҳам дошт ва Худро ба ӯ зоҳир хоҳам кард» (Юҳанно 14:21). Итоат ба аҳкоми Ӯ дӯст доштани дигар имондоронро дар бар мегирад. «Ӯ ба мо ин аҳкомро додааст: «Ҳар кӣ Худоро дӯст медорад, бояд бародари худро низ дӯст дорад» (Юҳанно 4:21).
Аз сабаби муҳаббати мо ба Ӯ ва итоати мо ба Каломи Ӯ, мо бояд тамоми кӯшиши худро ба харҷ диҳем, то Ӯро дар ҳар як соҳаи ҳаёти худ хушнуд созем. Павлус навишт: «Мо инро дуо мекунем, то ки шумо ҳаёти шоистаи Худовандро ба сар баред ва Ӯро аз ҳар ҷиҳат хушнуд созед: дар ҳар кори нек мева оварда, дар дониши Худо афзуда, бо тамоми қудрат мувофиқи қудрати пурҷалоли Ӯ тақвият ёбед» (Қӯлассиён 1:10-11). Биёед инро барои якдигар дуо кунем.
