Июл/Август 2012 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
САВОЛ: Баъди марг чӣ мешавад ва чӣ тавр ман метавонам боварӣ ҳосил кунам, ки ба осмон меравам?
ҶАВОБ: Ин саволи ҷиддӣ аст, на саволе, ки дар намоиши викторина ҷавоб дода шавад! Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки пас аз марг мо ё ба осмон меравем ё ба дӯзах (дурусттараш ҳадес номида мешавад), ки ин ҷой барои беимонон то доварии ниҳоии онҳо нигоҳ дошта шудааст. Саволи аслӣ ин аст, ки баъд чӣ мешавад? Ҷавоб, ки дар Ибриён 9:27 оварда шудааст, ин аст, ки «барои одам муқаррар шудааст, ки як бор бимирад, ва баъд аз он доварӣ меояд».
Дар як қатор пешгӯиҳо, китоби охирини Китоби Муқаддас, Ваҳй ба мо мегӯяд, ки аз ҳозир то охири замон чӣ мешавад. Пас аз тасвири ҷанги бузурги охирин дар рӯи замин (Ваҳй 20:7-10), ҳавворӣ Юҳанно нишон медиҳад, ки замон ба охир мерасад ва абадият дар доварии Тахти Бузурги Сафед оғоз меёбад:
«Ва ман тахти бузурги сафедро ва Онро, ки бар он нишаста буд, дидам. Аз ҳузури Ӯ замину осмон гурехтанд, ва барои онҳо ҷой ёфт нашуд. Ва мурдагонро, бузургу хурд, дидам, ки дар пеши тахт истода буданд, ва китобҳо кушода шуданд. Ва китоби дигаре кушода шуд, ки он Китоби Ҳаёт аст. Ва мурдагон аз рӯи он чи дар китобҳо навишта шуда буд, аз рӯи корҳое, ки карда буданд, доварӣ шуданд. Ва баҳр мурдагонеро, ки дар он буданд, дод, марг ва ҳадес мурдагонеро, ки дар онҳо буданд, дод, ва онҳо, ҳар яке аз онҳо, аз рӯи корҳое, ки карда буданд, доварӣ шуданд. Ва марг ва ҳадес ба кӯли оташ партофта шуданд. Ин марги дуюм аст, кӯли оташ. Ва агар номи касе дар Китоби Ҳаёт навишта нашуда бошад, вай ба кӯли оташ партофта шуд» (Ваҳй 20:11-15 ESV).
Исо дар бораи Китоби Ҳаёт чунин гуфт: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ каломи Маро мешунавад ва ба Фиристандаи Ман имон меоварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад. Вай ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст» (Юҳ. 5:24). Китоби Ҳаёт сабти ҳамаи одамон аз ҳама давру замон аст, ки ба Худо тавассути Худованд Исои Масеҳ имон овардаанд. Ба онҳо Ӯ ҳаёти ҷовидониро ваъда дод. Ҳамаи имондорон аз ин рӯ аз доварии Тахти Бузурги Сафед канорагирӣ мекунанд, зеро онҳо дар назари Худо одилона гардонида шудаанд.
Ҳар кӣ мемирад, бо амри Худованд, ки Худои Падар ба Ӯ иҷрои довариро ваколат додааст, эҳё хоҳад шуд (аз мурдагон эҳё хоҳад шуд). Ҳамаи мурдагон овози Ӯро хоҳанд шунид. Онҳое, ки имон овардаанд, дар эҳёи ҳаёт иштирок хоҳанд кард, аммо онҳое, ки имон наовардаанд, барои доварии Тахти Бузурги Сафед эҳё хоҳанд шуд (Юҳ. 5:24-30).
Дар Ваҳй 21:1-4 Юҳанно ба мо мегӯяд, ки осмон чӣ гуна аст: «Ва ман осмони нав ва замини навро дидам ... аз осмон аз Худо фуруд омада ... Ва овози баландеро аз тахт шунидам, ки мегуфт: “Инак, маскани Худо бо одамон аст. Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд, ва онҳо халқи Ӯ хоҳанд буд, ва Худои Худаш бо онҳо ҳамчун Худои онҳо хоҳад буд. Ӯ ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард, ва марг дигар нахоҳад буд, на мотам, на гиря, на дард дигар нахоҳад буд, зеро чизҳои пешина гузаштанд”».
Барои он ки мо комилан равшан бошем дар бораи чунин як масъалаи ҷиддӣ, Ваҳй 21:8 бо тавсифи онҳое, ки аз сабаби тарзи ҳаёти тавбанакардаи худ, дар ҷои дигар қарор мегиранд, идома медиҳад: «Аммо барои тарсончакон, беимонон, нафратоварон, барои қотилон, зинокорон, ҷодугарон, бутпарастон ва ҳамаи дурӯғгӯён, насиби онҳо дар кӯле хоҳад буд, ки бо оташ ва кибрит месӯзад, ки ин марги дуюм аст».
Пас, чӣ тавр шумо метавонед боварӣ ҳосил кунед, ки ба осмон меравед? Ҷавоб ин аст: «Ба Худованд Исо имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31).
Ҷавоб аз ҷониби Дэвид Андерсон
