Ҷавоне бо чеҳраи пур аз шавқу завқ ба назди декани донишгоҳи машҳур омад. Ӯ ба пирамард хабар дод, ки орзуи деринаи дилаш ниҳоят амалӣ шудааст: Ӯ ба факултаи ҳуқуқ дохил шудааст ва ният дорад, ки дар таҳсили худ ҳеҷ гуна меҳнат ва хароҷотро дареғ надорад. Ҳамин тавр ӯ муддате сӯҳбат кард. Вақте ки ӯ таваққуф кард, пирамард, ки бо сабри бузург ба ӯ гӯш медод, меҳрубонона ҷавоб дод: «Хуб, вақте ки таҳсилатро тамом кардӣ, чӣ кор карданӣ ҳастӣ?»
«Дараҷаи доктории худро мегирам,» ҷавоб дод ҷавон.
«Ва баъд?» пурсид дӯсти мӯҳтарами ӯ. «Баъд,» идома дод ҷавон, «ман як қатор парвандаҳои душворро идора мекунам, ва бо суханварии худ, дониш, ғайрат ва тезбинии худ, ман обрӯи бузург пайдо мекунам.»
«Ва баъд?» такрор кард профессор.
«Ва баъд,» ҷавоб дод ҷавон, «шубҳае нест, ки ман ба ягон вазифаи баланд дар давлат интихоб мешавам, ва сарватманд мешавам.»
«Ва баъд?»
«Ва баъд,» идома дод ҳуқуқшиноси оянда, «ман дар сарват ва эҳтиром бароҳат ва бошарафона зиндагӣ мекунам, ва ба пирии ором ва хушбахт умед мебандам.»
«Ва баъд,» боз такрор кард пирамард.
«Ва баъд,» гуфт ҷавон, «ва баъд—ва баъд ман мемирам.»
Саволи беҷавоб
Дар ин ҷо шунавандаи ӯ овози худро баланд кард, ва боз бо ҷиддият ва таъкид пурсид:
«ВА БАЪД?» Ҷавон ҷавоб надод. Ӯ сарашро хам кард ва бо андеша дур шуд. Ӯ муҳимтарин чизро ба назар нагирифта буд—некӯаҳволии абадии ҷони ҳеҷ гоҳ намирандаи худ.
Пас аз ин зиндагӣ
Каломи Худо, Библия, ба мо бо яқинии илоҳӣ мегӯяд, ки чӣ дар пеш аст. Шумо метавонед аз Библия халос шавед; шумо метавонед огоҳиҳои онро нафрат кунед; шумо метавонед Наҷотдиҳандаеро, ки он дар бораи Ӯ сухан мегӯяд, рад кунед. Дар қудрати шумост, ки ин ва ҳар як рисолаи дигари ба ин монандро, ки ба дасти шумо мерасад, сӯзонед. Аммо дурнамои пеши худро баррасӣ кунед! Рӯзи кӯтоҳи шумо ба зудӣ мегузарад. Лаззатҳои шумо ба охир мерасанд. Машғулиятҳои шумо дар соати муқаддас, вақте ки ҷисми шумо ба чанд мушт хок табдил меёбад, барои шумо беарзиш хоҳанд буд.
Оё барои ин сабабе нест? Оё тасодуфӣ аст, ки махлуқе бо чунин қудратҳо ва қобилиятҳо ба чунин анҷом мерасад? Танҳо як ҷавоб ҳаст, гӯш кунед!
Бо як одам гуноҳ ба ҷаҳон дохил шуд, ва марг бо гуноҳ. (Румиён 5:12)
Суқути инсон як воқеияти даҳшатнок аст. «Гуноҳ» танҳо як калимаи зишт дар Библия нест. Ин як воқеияти торик ва нафратовар аст, ки ҷаҳонро бо ҳузури худ пажмурда мекунад. «Марг бар ҳамаи одамон гузаштааст, зеро ки ҳама гуноҳ кардаанд.» Шумо дар ин масъала даст доред. Ҳукми марг бар ШУМО гузаштааст; ва хеле зуд дар бораи шумо гуфта мешавад—«Ӯ мурд.»
Як сония пас аз марги шумо барои шумо ҳеҷ аҳамияте нахоҳад дошт, ки шумо дар қаср мемиред ё дар таҳхона. Аммо тамоми абадияти шумо аз ҳолате, ки дар он мемиред, вобаста хоҳад буд.
Инкор кардани он, ки «музди гуноҳ марг аст» ғайриимкон аст; аммо ин ҳам ҳақиқат аст —
Тӯҳфаи Худо ҳаёти ҷовидонӣ аст, ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мо (Румиён 6:23).
Бале, Худо муҳаббати Худро ба мо тавсия медиҳад, ки дар ҳоле ки мо ҳанӯз гунаҳкорон будем, Масеҳ дар салиб барои мо мурд. Муҳаббати илоҳӣ гунаҳкорро баракат медод, аммо муқаддасии илоҳӣ гуноҳро сабук намегирифт. Ҷазои пурраи гуноҳ бар Ҷойгузини бегуноҳ, Худованд Исои Масеҳ гузашт. Ӯ ҷои моро дар марг ва доварӣ гирифт, то ки мо ҳаёт дошта бошем. Муҳаббати Худо—кори Масеҳ—шуморо водор мекунад, ки ба Писари Худо рӯ оваред, ки суханони Ӯ инҳоянд:
Касе ки Каломи Маро мешунавад, ва ба Фиристандаи Ман имон меорад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
