Уплок – июл/августи 2013 – Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Мавқеи имондор
Каломи Худо дар бораи кори Масеҳ ва он чи ки Ӯ барои мо кардааст, на танҳо мегӯяд: «акнун бо хуни Ӯ сафед шудаем» (Рум. 5:9), ки Масеҳро ҳамчун Барраи бузурги Фисҳ медонад; балки он ҳамчунин мегӯяд: «бо қурбонии ҷисми Исои Масеҳ як бор муқаддас шудаем» (Ибр. 10:10), ки ба Ӯ ҳамчун қурбонии бузурги сӯхтанӣ, Он ки барои иҷрои иродаи Худо мурд, назар мекунад.
Бахшиш, сафедкунӣ ва тақдис Ҳамаи масеҳиён бовар доранд, ки гуноҳҳояшон бахшида шудаанд. Ҳарчанд дар Навиштаҳо баробар ошкор шудааст, бисёриҳо намедонанд, ки онҳо дар назди Худои одилона комилан сафед шудаанд ва боз ҳам бештариҳо ҳеҷ гоҳ нашунидаанд, ки онҳо акнун бо ҳамон коре, ки гуноҳҳояшонро дур кард, комилан муқаддас шудаанд. Ин нодонӣ он қадар муҳим намебуд, агар ин калимаҳо қариб як маъно доштанд. Аммо, онҳо на танҳо дар худ фарқ мекунанд, балки дар натиҷаҳои худ низ фарқ доранд.
Одам метавонад қарзи калон дошта бошад. Агар ин қарз бахшида шавад, ӯ аз ҳама ҷазо озод аст. Агар дигаре қарзро пардохт кунад, ӯ аз он сафед мешавад. Аммо, ин ҳама ӯро ба қасри қарздиҳандааш бо шартҳои шинос дохил шудан наметавонад. Аммо кори Масеҳ ҳар сеи ин корҳоро кардааст: бо он мо бахшида шудаем ва аз дӯзах наҷот ёфтаем; бо он мо сафед шудаем ва акнун метавонем дар назди Худои одилона истодагарӣ кунем; ва бо он мо муқаддас шудаем, то ки мо ба таври муносиб ба ҳузури Худои муқаддас дохил шавем.
Худои одилона ва муқаддас «Адолат» дар Румиён, «тақдис» дар Ибриён зикр шудааст. Саҳна дар Румиён тахт ва Худои одилона аст. Дар Ибриён, тамаркуз ба маъбад ва Худои муқаддас аст. Дар Румиён нуқтаи назар гуноҳи гуноҳкор аст; дар ҳоле ки дар Ибриён, наҷосати ӯ. Дар мавриди қурбонии Масеҳ, ки ҳар ду китоб дар бораи он сухан мегӯянд, Румиён комилияти онро ҳамчун қонеъкунандаи талаботи одилонаи Худо пешниҳод мекунад, дар ҳоле ки дар Ибриён мо хислати абадии онро дар як бор барои ҳама қурбонӣ шудан мебинем.
Бар ин ду асос сулҳи мо такя мекунад. Кори Масеҳ бояд комил бошад, то ки мо дар назди Худои одилона мавқеъ дошта бошем. Он ҳамчунин бояд дорои самаранокии абадӣ бошад, то ки ин мавқеъ ҳеҷ гоҳ гум нашавад.
Иродаи Худо, кори Масеҳ, шаҳодати Рӯҳ Сафедкунӣ ва тақдис ҳар ду бар се асос такя мекунанд. Дар Румиён мо бо файзи Худо, бо хуни Масеҳ ва бо имон – амали Рӯҳ сафед мешавем (Рум. 3:24, 5:1-9). Дар Ибриён мо бо иродаи Худо, кори Масеҳ, ки Рӯҳ шоҳиди он аст, муқаддас мешавем (Ибр. 10).
Адолат ва тақдис ҳар ду кори муштараки Падар, Писар ва Рӯҳулқудс мебошанд. Ирода ва файзи Падар Писарро дод, хун ва кори Писар наҷоти моро ба анҷом расонд, ва имон ва шаҳодати Рӯҳ моро водор мекунад, ки ин корро қабул кунем – бе он ҳама беҳуда мебуд.
Адолати Худо, на адолати ман Адолати ҳақиқӣ илоҳӣ аст, на инсонӣ. Адолати корҳо аллакай 4000 сол беҳуда ҷустуҷӯ шуда буд (Рум. 1-3). Ҳам яҳудиён, ки шариат доштанд, ва ҳам халқҳо, ки барои худ шариат буданд, ноком шуданд, ва ҳукм дар ин калимаҳо ҷамъбаст шудааст: «Бинобар ин, бо аъмоли шариат [бо корҳои ҳар гуна] ҳеҷ ҷисме дар назари Ӯ сафед нахоҳад шуд» (Рум. 3:20). Акнун адолати нав, ҷудо аз ҳар гуна шариат, зоҳир шудааст, адолате на аз инсон, балки аз Худо!
Муҳим аст, ки дар ин бора равшан бошем: Адолат ба ман тавассути марг ва эҳёи Масеҳ меояд, на тавассути ҳаёти беайби Ӯ. Дар ҳақиқат, танҳо дар марг Ӯ сабаби маро ҳамчун Ҷонишини ман ба дӯш мегирад. Ин ҷост, ки ман бори аввал бо Ӯ пайваст мешавам. Ин қадар ҳақиқӣ аст, ки дар тамоми номаҳо мо қариб дар бораи ҳаёти Масеҳ пеш аз салиб ҳеҷ чиз намешунавем. Танҳо ду порчае, ки дар бораи он сухан мегӯянд, Филиппиён 2:7-8 ва 2 Петрус 1:16-18 мебошанд. Дар ҳеҷ яке аз ин порчаҳо суоле дар бораи Масеҳ ҳамчун ҷонишини мо нест, балки Масеҳ ҳамчун намунаи мост!
Худо одилона аст ва гуноҳкорро сафед мекунад Адолат дар Румиён 3 дугона аст. Сабр ва файзи Худо дар гузаштани гуноҳҳои муқаддасони Аҳди Қадим, сарфи назар аз суханони худи Ӯ, ки ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд, нишон дода шуда буд. Аммо адолати Ӯ зоҳир нашуда буд (3:25). Ӯ акнун адолати хислати худро бо салиби Масеҳ, ҳам дар сабри гузаштаи худ ва ҳам дар акнун озодона сафед кардани гуноҳкори имондор нишон медиҳад. Ин амали охирин адолати Худо бар ҳамаи онҳое, ки имон доранд, гуфта мешавад. Аз ин рӯ, мо ду чизро мегирем: якум, ки Худо худаш одилона аст, ва дуюм, ки Ӯ сафедкунандаи он ки имон дорад, мебошад (3:26). Кори анҷомёфтаи Масеҳ аз номи гуноҳкор, ки Худо онро бо эҳёи Ӯ аз мурдагон қабул кард, Худоро озод кард, то файзи худро дар адолат нишон диҳад. Раҳмат ва ҳақиқат, ва адолат ва сулҳ, ҳамин тавр бори аввал дар салиб вохӯрданд (5:1), ва Худо дигар бо гуноҳкори имондор сабр намекунад, балки ӯро озодона бо файзи худ сафед мекунад (3:24).
Ҳафт воқеияти абадӣ Ҳоло ба Ибриён 9 ва 10 рӯ оварда, як чизе, ки моро ба ҳайрат меорад, калимаҳои «абадӣ» ва «то абад» мебошанд. Мо мефаҳмем, ки қурбонии Масеҳ як бор барои ҳама буд, ва аз ин рӯ Ӯ то абад нишастааст; аз ин рӯ мо наҷоти абадӣ дорем ва то абад комил шудаем (9:12; 10:10,12,14). Мо ҳамчунин мехонем, ки дигар аз ҷониби Масеҳ қурбонӣ нахоҳад буд, дигар аз ҷониби Худо ёдоварии гуноҳҳо нахоҳад буд, ва аз ин рӯ дигар аз ҷониби мо виҷдони гуноҳҳо нахоҳад буд (10:2,17-18). Бар ин ҳафт воқеияти абадӣ имони мо такя мекунад. Ҳоло тақдисе, ки дар ин ҷо зикр шудааст, мисли адолат дар Румиён 3-5, комил ва пурра аст, комилан новобаста аз ҳолати мо, то ки ҳатто қӯринтиён, ки дар ҳар чизе ба ҷуз ҳолати муқаддас буданд, метавонистанд ҳамчун «дар Масеҳ Исо муқаддасшудагон» муроҷиат карда шаванд. Биёед дар сафедкунӣ ва муқаддасии комили худ дар Ӯ, ки аз Худо «барои мо ҳикмат, ва адолат, ва тақдис, ва наҷот» шудааст, фахр кунем (1 Қӯр. 1:30).
Устувор ист Комилияти кори Масеҳ ба ҳар як имондор имкон медиҳад, ки аз яқинии мутлақи дохил шудан ба он ҷалоле, ки аз он ӯ табиатан беумед маҳрум буд, шодӣ кунад. Ҳатто ибодаткунанда, ки дар замонҳои Аҳди Қадим аз ҳузури Худо сахт маҳрум буд, акнун, бо арзиши бепоёни кори Масеҳ, чунон муқаддас шудааст, ки ӯ метавонад рост ба муқаддастарин ҷой дохил шавад, дар Масеҳ бе доғ истода.
Пас, биёед дар кори Масеҳ фахр кунем. На, бештар, биёед дар худи Масеҳ фахр кунем, ки тавассути Ӯ мо барои шарик шудан дар мероси муқаддасон дар нур мувофиқ карда шудаем. Биёед ҳеҷ гоҳ ҳатто барои як лаҳза фикри бадбинонаи беимонӣ дар бораи кори комили Ӯро дар дил нигоҳ надорем. Ҳеҷ гоҳ, ҳеҷ гоҳ нагузоред, ки шубҳае дар бораи наҷоти шумо ба миён ояд, ки дар он шумо ҳеҷ саҳме надоштед, балки аз аввал то охир кори комили Худои Сегона – Падар, Писар ва Рӯҳулқудс аст.
Аз ҷониби Алфред Т. Скофилд (мутобиқшуда)
Кори Масеҳ ҳар сеи ин корҳоро кардааст:*• Мо бахшида шудаем* ... ҳамин тавр аз дӯзах наҷот ёфтаем.*• Мо сафед шудаем* ... акнун метавонем дар назди Худои одилона истодагарӣ кунем.*• Мо муқаддас шудаем* ... то ба ҳузури Худои муқаддас дохил шавем.
