Худои Зинда *Ва Шумо*
Муносибати мо бо Худои зинда чӣ гуна бояд бошад? Хуб, он бояд зинда, пурқувват ва ҷавобгӯ бошад. Дар мавриди гуноҳ, мо бояд мисли онҳое бошем, ки дар морг ҳастанд – бе ҷавоб, бе ғавғо ва аъмоли бад. Аммо се соҳаи мавҷудияти мо ҳастанд, ки бояд дар муносибат бо Худо ҷавоб диҳанд – ҷон, ҷисм ва рӯҳ. Ҳар се ҷанбаи мавҷудияти мо дар садоқати мо ба Худованд ҷой доранд. Курсии сепоя дар замини ноҳамвор аз дигар курсиҳо устувортар аст, ба шарте ки пойҳояш баробар бошанд.
Китоби Муқаддас се шартро дар бораи муносибати мо бо Худои зинда зикр мекунад, ки онҳоро ба ҷон, ҷисм ва рӯҳи мо татбиқ кардан мумкин аст. Аввал ин ки «ҷони ман ... ба Худои зинда ташна аст» (Заб. 42:2). Дуюм ин ки ман бояд «ларзида, аз Худо ... битарсам, зеро ки Ӯ Худои зинда аст» (Дон. 6:26). Сеюм ин ки ман набояд «ҳавобаланд бошам ва на ба сарватҳои ноустувор таваккал кунам, балки ба Худои зинда» (1 Тим. 6:17).
Ҷон – Ташнагӣ Аввалин вокуниш ба Худо ин вокуниши ҷон аст. Ҷон он маркази эҳсосот ва хоҳишҳо дар дохили мост, ки ташнагии моро эътироф мекунад, ки онро обанборҳои шикастаи фаъолияти динӣ қонеъ карда наметавонанд. Худо «ҳақиқатро дар ботин» мехоҳад (Заб. 51:6). Исо гуфт: «Ҳар кӣ аз ҳақиқат аст, овози Маро мешунавад» (Юҳ. 18:37). Исо ба зане, ки дар назди чоҳи Самария буд, оби зиндаро пешниҳод кард, то ташнагии ӯро ба Худои зинда қонеъ созад. Натиҷа ин шуд, ки вай кӯзаи оби худро гузошт (Юҳ. 4:28). Ин қонеъшавии ҳақиқӣ буд; ин Он буд, ки вай дар борааш шунида буд ва Ӯро меҷуст. Вай дар худ ҳақиқати кофӣ дошт, то иқрор шавад, ки шавҳар надорад ва дар асл панҷ шавҳар доштааст, ва он касе, ки бо ӯ зиндагӣ мекард, берун аз ҳар гуна ӯҳдадории издивоҷӣ буд. Вай бовар дошт, ки Исо «Масеҳ» аст (Юҳ. 4:29). Ҷони ӯ қонеъ шуд. Оё мо аз Исо ба қадри кофӣ қонеъ ҳастем, ки бори заминии худ ва нокомиҳои худро дар пойҳои Ӯ гузорем?
Ҷисм – Ларзиш Муносибати навбатӣ муносибати ҷисм аст. Он аз тарси солим аз Худованд бармеояд. Оё шумо ягон бор, дар танҳоии худ, аз сабаби он ки Ӯ кист ва некии Ӯ нисбат ба шумо, дар назди Худованд ларзида ва афтодаед? Ин ҳеҷ гоҳ чизи сабук ё бемаънӣ нест, ҳеҷ гоҳ танҳо як ҳаяҷони эҳсосотӣ нест. Зане, ки дар Марқӯс 5:33 зикр шудааст, вақте ки Исо пурсид: «Кӣ Маро ламс кард?» тарсид ва ларзид. Вай омада, дар назди Ӯ афтод ва тамоми ҳақиқатро ба Ӯ гуфт. Ёирӯс, дар ҳамон ҳикоя дар Луқо 8, дар пойҳои Исо афтод ва аз Ӯ илтимос кард, ки духтарашро шифо диҳад. Аз даҳ махавӣ, ки дар Луқо 17 пок карда шуданд, танҳо самариягӣ баргашт, то Худоро ҳамду сано гӯяд ва дар назди пойҳои Исо ба рӯи худ афтад.
Дар ду маврид дар ҳаёти ман ман ҳис кардам, ки ягона роҳи ҳал ин аст, ки дар назди Худо афтам. Як бор, пас аз марги падарам, ман гирякунон ва ларзида ба Худо барои марде, ки падарам буд, шукргузорӣ кардам. Бори дуюм пас аз ҳамлаи террористии 11 сентябр буд. Аз ман хоҳиш карданд, ки як гурӯҳи калони одамонро дар ҷои кор ба дуо роҳбарӣ кунам. Ман афтода, барои суханони дуруст барои эҳтироми Ӯ дуо кардам. Оё мо омодаем, ки худро фурӯтан созем ва ҳар рӯз дар танҳоии худ дар назди Худо ва Наҷотдиҳандаи бузурги худ, Исои Масеҳ, зону занем? Ва оё мо метарсем, ки бо ҷисми худ ба Ӯ, ки моро бо нархи ҷисми Худаш харидааст, беҳурматӣ кунем?
Рӯҳ – Боварӣ Ниҳоят, ҳавобаландии рӯҳонияти ба истилоҳ мо метавонад моро водор созад, ки ба қобилиятҳои худ такя кунем. Аз ин рӯ, огоҳӣ барои таваккал кардан ба Худои зинда: на ба он чизе, ки аз они мост – хоҳ сарватҳои заминӣ, хоҳ қобилиятҳои аз ҷониби Худо додашуда, ва ҳатто тӯҳфаҳои Худо, ки бо файз дода шудаанд – балки танҳо ба Худои Худаш. Павлус тасдиқ мекунад, ки мо набояд ба худ таваккал кунем (2 Қӯр. 1:9), зеро ҳукми мо марг буд; Худост, ки ҳаёт медиҳад. Ва агар касе эътимод дошта бошад, ки ба ҷисм таваккал кунад, Павлус ба мо хотиррасон мекунад, ки ӯ «қарзҳои» бартарии худро наҷосат меҳисобад (Фил. 3:4-8). Аз ин рӯ, «ба Худои зинда таваккал кунед, ки Ӯ Наҷотдиҳандаи ҳамаи одамон аст, махсусан онҳое, ки имон доранд» (1 Тим. 4:10).
Ташнагӣ ба Худо, ларзиш дар назди Ӯ ва таваккал ба Ӯ муносибати зинда, пурқувват ва ҷавобгӯро бо Худованди осмон ва замин ба вуҷуд меорад.
ДАР БОРАИ МУАЛЛИФ: Том Стир дар ғарби Ню-Йорк бо ҳамсар ва шаш фарзандаш зиндагӣ мекунад. Ӯ муҳандиси рушд дар як ширкати равшанидиҳанда аст ва ба Худованд ҳамчун пири калисои худ хидмат мекунад.
