Муаллими мактаби ибтидоӣ ба наздикӣ дар байни хонандагонаш дар бораи муносибати онҳо ба марг назарсанҷӣ гузаронд. Сеяки онҳо интизор буданд, ки пеш аз 30-солагӣ дар ҷанги ҳастаӣ мемиранд. Сеяки дигар интизор буданд, ки пеш аз 40-солагӣ мемиранд.
«Мо ҳама якҷоя меравем», — оромона изҳор доштанд онҳо. Аз ин рӯ, онҳо ҳама ба сиёсати пурра зиндагӣ кардан, гирифтани «ҳама лаззатҳое», ки метавонистанд, то даме ки ҳаёт боқӣ мондааст, содиқ буданд.
Ин психологияи умумии ҳаёти имрӯзаро инъикос мекунад. Аз замони пайдоиши силоҳи ҳастаӣ, кӯтоҳ будани умр ба тафаккури инсон, бахусус дар байни ҷавонон, таҳмил шудааст. Чунин ба назар мерасад, ки ин рӯҳияи фатализм аст ва он яке аз бузургтарин унсурҳои мусоидаткунанда ба мавҷи ҷинояткорӣ ва беқонунӣ мебошад, ки ҷаҳонро фаро гирифтааст.
Аммо оё марг ҳама чизро ба охир мерасонад? Ҳикояи сӯҳбати байни атеист ва духтури масеҳӣ нақл карда мешавад. Атеист гуфт: «Духтур, ман ба он чизе ки шумо мавъиза мекунед, бовар надорам». Духтур ҷавоб дод: «Шумо ба ман гуфтед, ки ба чӣ бовар НАДОРЕД; акнун лутфан ба ман бигӯед, ки ба чӣ бовар ДОРЕД?»
«Албатта, — ҷавоб дод атеист, — ман бовар дорам, ки марг ҳама чизро ба охир мерасонад». Ба ҳайрати ӯ, духтур ҷавоб дод: «Ман ҳам!»
«Чӣ? — хитоб кард марди ҳайрон, — шумо масеҳӣ ҳастед ва бовар доред, ки марг ҳама чизро ба охир мерасонад? Шумо бешубҳа масеҳии аҷибед».
Духтур розӣ шуд ва чунин шарҳ дод:
«Марг ҳама имконияти шуморо барои бадкорӣ ба охир мерасонад; марг ҳама шодии шуморо ба охир мерасонад; марг ҳама лоиҳаҳои шумо, ҳама шӯҳратпарастии шумо, ҳама дӯстии шуморо ба охир мерасонад; марг ҳама Инҷилеро, ки шумо то ҳол мешунавед, ба охир мерасонад; марг ҳама чизро барои шумо ба охир мерасонад — ва шумо ба торикии берунӣ меравед». Марг имконияти тавбаро ба охир мерасонад, зеро Каломи Худо берун аз қабр умеде намедиҳад. Дар давоми умри худ шумо метавонед бигӯед: «Ман бовар дорам, ки дуруст ҳастам», аммо агар шумо хато кунед, чӣ мешавад? Он гоҳ чӣ? Албатта, барои шумо оқилона мебуд, ки пеш аз ҳисоби ниҳоӣ, вақте ки шумо бояд ба абадияти номаълум равед, ин масъаларо ба таври ҷиддӣ баррасӣ ва таҳқиқ кунед. Марг ҳама чунин имкониятро барои ислоҳи бузургтарин хатои шумо дар зиндагӣ ба охир мерасонад ва пушаймонӣ виҷдони шуморо барои абад таъқиб хоҳад кард.
Дар муқоиса, духтур он гоҳ тасвир кард, ки марг барои ӯ ҳамчун масеҳӣ чӣ маъно дорад:
«Марг ҳама оворагиҳои ман, ҳама ашкҳои ман, ҳама мушкилоти ман ва ҳама ноумедиҳои ман, ҳама дардҳои манро ба охир мерасонад; марг ҳамаи инро ба охир мерасонад ва ман бо Худованди худ дар ҷалол хоҳам буд, то шодии комилро барои абад дошта бошам».
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
