Вақти он қадар дур нест, ки ман шарафи дохил шудан ба ҳуҷраи қабули Подшоҳи Подшоҳонро пайдо мекунам, Касеро, ки ман дар тӯли 93 сол бо хушҳолӣ ва шукргузорӣ ҳамчун Наҷотдиҳанда, Худованд ва Худои худ эътироф кардаам.
Ҳангоми дохил шудан ба галереяи санъати Шаҳри Осмонӣ
Ин портретҳои Ҳанӯх, Нӯҳ, Иброҳим, Исҳоқ, Яъқуб ва дигар муқаддасони намоёни Худо нахоҳанд буд, ки ҷолиби диққат хоҳанд буд. Ин шарафи хушбахтонаи ман хоҳад буд, ки на танҳо онҳоро дар он ҷо шахсан дар ҷисмҳои ҷалолдори худ бубинам, балки аз сӯҳбати хушбахтона бо онҳо лаззат барам. Эҳтимол ман аз лабони худи онҳо қадршиносии амиқ ва воқеии онҳоро нисбати муҳаббати аҷиби Касе, ки бо файзи мутлақ онҳоро (сарфи назар аз нокомиҳои зиёди онҳо дар рӯи замин) мувофиқ сохтааст, меомӯзам, чунон ки Ӯ маро низ мувофиқ сохтааст, то дар ҷалоли ҳузури Ӯ ҷой гирам, бо дур кардани ифлосии гуноҳ аз мо ва пӯшонидани мо бо бузургии Худаш.
Гузаштан ба ҳуҷраи мусиқии осмонӣ
Ин Сармусиқӣ, худи Масеҳ хоҳад буд, ки маркази ҷолиби диққат хоҳад буд, зеро дар миёни ҷамъияти ҷалолдорон Ӯ торро мезанад ва суруди ҳамду саноро ба Худо роҳбарӣ мекунад, ки ман бо тамоми дил ба он ҳамроҳ мешавам. Аммо як суруд ба суруди дигар мебарад ва ман ҳоло бо интизории шодмон ва хушбахтона ба таркиши ҳамду сано ва ибодат, ки он гоҳ ба Сардори наҷоти ман, Мард дар дасти рости Худо, Шери қабилаи Яҳудо, ки дар он ҷо ҳамчун Баррае, ки гӯё кушта шуда буд, дида мешавад, интизорӣ мекашам.
Ман метавонам илова кунам, ки ба ман дар ин ҷо ҷой таъин шудааст Хори осмонӣ ва ба ақлҳои осмонӣ дар он Хори Ҳаллелуя ҳамроҳ хоҳам шуд, ки абадан сазовории Барраро барои гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат садо хоҳад дод.
Дохил шудан ба расадхонаи осмонӣ
Ба ман телескоп лозим нахоҳад шуд, то ба дидани манзараи пеши назарам кӯмак кунад. Ман дар он ҷо ва он гоҳ Подшоҳро, бале, Подшоҳи Подшоҳонро бо тамоми ҷалол ва зебоии Ӯ, ки бо тоҷҳои зиёд тоҷдор шудааст, рӯ ба рӯ хоҳам дид. Либоси ҷалолдори Ӯ, либоси илоҳӣ, бо ладан, мур, алоэ ва кассия хушбӯй хоҳад шуд. Ин ҳанутҳои хушбӯй, ки гаронбаҳои шахсияти ҷалолдори Ӯро эълон мекунанд, абадан дар макони осмонии Ӯ паҳн хоҳанд шуд. Ман дар саҳнаи ҷалол худро бегона ҳис нахоҳам кард, зеро он гоҳ ман дар ҷисми ҷалол мисли ҷисми ҷалолдори Ӯ пӯшида хоҳам шуд. Зеро дидани Ӯ ба Ӯ монанд будан, Ӯро инъикос кардан аст.
Консерваторияи осмонӣ инчунин як қасри зиёфат аст, ки дар он ман ҳамеша ба Дарахти Ҳаёт дастрасӣ хоҳам дошт, як дарахти ҳамешасабз, ки бо меваҳои лазиз, иборат аз дувоздаҳ навъ, пурбор аст. Ҳамин тавр, ҳаёти рӯҳонии ман ба таври илоҳӣ бо мағз ва фарбеҳӣ қаноатманд хоҳад шуд, зеро ин Дарахти Ҳаёт худи Масеҳ аст, Ӯ ки барои ман ба марг даромад, то ба ин васила маро ба ҳаёт дарорад. Ҳамин тавр, дар зери сояи Ӯ ман хоҳам нишаст, абадан меваи Ӯро ба табъи худ ширин хоҳам ёфт. Инро ман боварӣ дорам, ки ба андозаи маҳдуд, намуна гирифта ва аз меваҳои афтода, ки ба дасти ман расидаанд, лаззат бурдаам.
Ҷалоле, ки бо тахт алоқаманд аст
Дар Шаҳри Осмонӣ чунон амиқ аст, ки то ҳол ҳеҷ як инсон натавонистааст дар назди шуоъҳои тезаш истодагарӣ кунад. Аммо мӯъҷизаи мӯъҷизаҳо, гарчанде ки ман аз рӯи табиат ва амал гуноҳкор бошам ҳам, ман метавонам бо интизории шодмон ба Тахти Бузургворӣ дар осмон назар андозам. Пас, он нури ҷалолдоре, ки Ишаъё дид ва ӯро водор сохт, ки фарёд занад: «Вой бар ман, зеро чашмони ман Подшоҳ, Худованди лашкарҳоро дидаанд;» он нури ҷалолдоре, ки фарисии мағрур, Шоул аз Тарсусро ба Павлус ва ғуломи Исои Масеҳ табдил дод, чӣ гуна аст?
Оҳ, он нури амиқ, ҷустуҷӯкунанда, намоёнкунанда ҳеҷ камбудиеро ошкор нахоҳад кард, балки комилиятҳои мутлақи кори Худованди наҷотбахши маро зоҳир хоҳад кард. Маро аз макони вохӯрӣ «дар ҳаво» роҳнамоӣ карда, Ӯ маро беайб, муқаддас, беайб ва беайб дар ҳузури ҷалоли Худаш бо шодии беандоза пешниҳод хоҳад кард. Шодии кӣ аст? Ҳам Ӯ ва ҳам ман. Ман яке аз онҳое ҳастам, ки Ӯ бо сурудхонӣ шод хоҳад шуд. Ҳатто дар ин ҷо ва ҳоло ман аз они Маҳбуби худ ҳастам ва Маҳбуби ман аз они ман аст. Ин мӯъҷизаҳои илоҳиро аз нав дида, ман ҳатто ҳоло метавонам суруд хонам:
Ҷалол, шараф, ҳамду сано ва қудрат, Ба Барра то абад бод! Исои Масеҳ Наҷотдиҳандаи мост! Ҳаллелуя! Худовандро ҳамду сано гӯед. — Теодоулф аз Орлеан
(Аз Мулоҳизаҳои ҳаррӯзаи Худованд наздик аст, 1995, бо иҷозат истифода шудааст.)
