Ин оятҳо салибро ба таври возеҳ дар назди ҷон мегузоранд. Бисёриҳо онҳоро хондаанд ва ҳеҷ гоҳ онро надидаанд; бисёриҳо онҳоро то ҳол мехонанд ва онро намебинанд. Дар ин ҷо ду далели нав мавҷуданд, ки салиб ва танҳо салиб метавонад онҳоро шарҳ диҳад. Ҷалоли Худо ва нотавонии инсон дар рӯи замин ҳатто ба он нигоҳ кардан далелҳои кӯҳнаанд; инсон дар ҷалоли Худо, дар он ҷо низ ҳамчун зинда аз марг, марге, ки бо он Худоро ҷалол дод ва барои гуноҳ кафорат кард, ва инсон дар рӯи замин дар натиҷа ҳуқуқ ва қобилияти ба он устуворона нигоҳ карданро дорад, чизҳои наве мебошанд, ки дар ин ҷо пайдо шудаанд.
Вохӯрии пайғамбарон бо ҷалоли Худо
Агар ба Ишаъё 6 муроҷиат кунем, дар он ҷо ҷалоли Худо даҳшат ва эътиқод ва худшиносиро ба синаи як пайғамбари ҳақиқии Худо овард: ояти 5, «Вой бар ман! зеро ки ман нобуд шудам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавми лабони нопок зиндагӣ мекунам». Гӯё ӯ гуфт, пайғамбар ва қавм дар назди Ӯ фош шудаанд, ва ман ҷои истодан надорам; ва аз сабаби он ки ӯ кист, муқаррарот чунон ки дар оятҳои 6-7 оварда шудааст, пешбинӣ шудааст.
Вой бар ман! зеро ки ман нобуд шудам; чунки ман марди лабони нопок ҳастам, ва дар миёни қавми лабони нопок зиндагӣ мекунам.
Боз ҳамин тавр бо Ҳизқиёл, чунон ки ӯ дар боби 1-и нубуввати худ ба мо мегӯяд, ва пас аз тасвири он дар ояти 28 мегӯяд: «Ин намуди зоҳирии ҷалоли Худованд буд. Ва чун онро дидам, ба рӯи худ афтодам, ва овози касеро шунидам, ки сухан мегуфт». Ҳеҷ гуна ҳисси ҳуқуқ вуҷуд надорад, ӯ ба рӯи худ меафтад, ӯ истода наметавонад, барои ӯ ҷои истодан нест, аз ин рӯ афтодани ӯ ба рӯи худ танҳо мавқеъ ё ҳолати ахлоқии ӯро ифода мекунад.
Ин намуди зоҳирии ҷалоли Худованд буд. Ва чун онро дидам, ба рӯи худ афтодам, ва овози касеро шунидам, ки сухан мегуфт.
Ман ба Дониёл муроҷиат мекунам ва ҳамин чизро дар ӯ меёбам, «марди хеле маҳбуб», чунон ки ӯ буд, аммо вақте ки ӯ дид, ба мо мегӯяд, «дар ман қуввате намонд: зеро ки зебоии ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман қувватеро нигоҳ надоштам. Бо вуҷуди ин, ман овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, он гоҳ ман ба рӯи худ дар хоби амиқ будам, ва рӯи ман ба сӯи замин буд. Ва инак, дасте маро ламс кард, ки маро ба зонуҳоям ва ба кафҳои дастҳоям гузошт» (Дониёл 10:7-10).
дар ман қуввате намонд: зеро ки зебоии ман дар ман ба фасод табдил ёфт, ва ман қувватеро нигоҳ надоштам. Бо вуҷуди ин, ман овози суханони ӯро шунидам; ва чун овози суханони ӯро шунидам, он гоҳ ман ба рӯи худ дар хоби амиқ будам, ва рӯи ман ба сӯи замин буд. Ва инак, дасте маро ламс кард, ки маро ба зонуҳоям ва ба кафҳои дастҳоям гузошт (Дониёл 10:7-10).
Оё ин ҳама хеле таъсирбахш нест? Ҳар яке аз ин ходимони Худо — Ишаъё, Ҳизқиёл, Дониёл — дар худ номуносибии худро, инчунин ҳисси онро, вақте ки дар ҳузури ҷалоли Худо буданд, эълон мекарданд; ва бигзор ман ба ин як нукта таваҷҷӯҳи махсус зоҳир кунам: бо ҳар яки онҳо, ин як лаҳза саволе дар бораи он ки онҳо чӣ карда буданд, набуд, балки дар бораи он ки онҳо ки буданд, ва ин чунон ки ба худи онҳо аз ҷониби ҷалоли Худо гуфта шуда буд.
Биниши Истефанус ва қудрати салиб
Ҳоло, дар муқоисаи аҷиб бо ин ҳама, ман дар Аъмол 7 мебинам, ки Истефанус, на аз ҷалоли Худо ғофил ё ҳайрон шуда, ба рӯи худ афтад ва гӯяд, «вой бар ман», балки пур аз Рӯҳулқудс, худаш ба осмон устуворона нигоҳ кард, ва ҷалоли Худоро дид, ва Исоро дар дасти рости Худо истода дид; на тарсу ҳарос вуҷуд дорад, на дар бораи он ки ӯ дар осмон мебинад, ва на дар бораи он ки дар атрофи ӯ дар рӯи замин рӯй медиҳад! Чӣ манзараи аҷибе, як марди камбағал, заиф ва танҳо, ки ӯст, метавонад ба ҷалоли Худо устуворона нигоҳ кунад, ва метавонад нафрати қотилонаи одамонро бо сабр таҳаммул кунад.
Оё шумо, хонандаи ман, мегӯед, ки қудрати Истефанус дар муқоиса бо нотавонии пайғамбарони қадим дар чист? Як калима ба ин савол ҷавоб медиҳад, яъне САЛИБ — он Исое, ки Истефанус дар ҷалоли Худо дид, дар салиб тамоми хашми Худоро бар зидди гуноҳ бардошт, ва Худоро чунон комилан ва комилан ҷалол дод, ки Худо Ӯро ҷалол дод; Худаш чунин гуфта буд: «Агар Худо дар Ӯ ҷалол ёбад, Худо Ӯро дар Худаш ҷалол хоҳад дод, ва Ӯро фавран ҷалол хоҳад дод» (Юҳанно 13:32). Ва Китоби Муқаддас ҳоло ба ин далел шаҳодат медиҳад, яъне «аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд» (Румиён 6:4); «Худое, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, ва ба Ӯ ҷалол дод» (1 Петрус 1:21). Истефанус дар ҷалоли Худо Наҷотдиҳандаи худро мебинад; Ӯ, ҳамон Муборак, ки дар салиб ҳукмро бардошта буд, ва дар он соат аз ҷониби Худо тарк карда шуда буд, ҳоло аз ҷониби Истефанус дар ҷалоли Худо дида мешавад; салиби Худованд Исои Масеҳ он чизе буд, ки Истефанус бо он ҳуқуқи одилона дошт, ки ба он чизе нигоҳ кунад, ки пеш аз марги Масеҳ танҳо метавонист рад кунад; ва аз Исои ҷалолдодашуда он Рӯҳи муборак фуруд омад, ки ҳоло чашми Истефанусро боло кард. Пас, ин аст пуррагии илоҳии салиби Худованд Исои Масеҳ.
Агар Худо дар Ӯ ҷалол ёбад, Худо Ӯро дар Худаш ҷалол хоҳад дод, ва Ӯро фавран ҷалол хоҳад дод (Юҳанно 13:32).
аз мурдагон бо ҷалоли Падар эҳё шуд (Румиён 6:4); Худое, ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард, ва ба Ӯ ҷалол дод (1 Петрус 1:21).
Он ки як вақт дар он ҷо аз ҷониби инсон маслуб шуда буд, ҳоло бо қудрат зиндагӣ мекунад, аз ҷое ки Ӯ ҳамчун ивазкунандаи қавми худ гирифта буд, ҷалол ёфтааст, ва онҳо ба шарофати марги Ӯ ҳуқуқи одилона доранд, ва ба воситаи Рӯҳулқудс қудрат доранд, ки ба осмон устуворона нигоҳ кунанд.
Шахсияти Масеҳ, Ҳар файзро дар бар мегирад; Як вақт кушта шуд, аммо ҳоло боз зинда аст, Дар осмон ситоиши моро талаб мекунад.
Эй нигоҳи ҷиддии моро мустаҳкам кун, Ҳамин тавр комилан, Худованд, ба Ту; Ки бо зебоии Ту машғул шуда, Мо дар ҷои дигар ҳеҷ касро набинем.
