«Фарқи байни корҳои нек ва корҳои бад чист?»

САВОЛ: Фарқи байни корҳои нек ва корҳои бад чист?

ҶАВОБ: Барои оғоз, биёед аз худ саволи дигареро пурсем, ки муҳимтарин аст: Мо аз кадом меъёр истифода мебарем, меъёри Худо ё меъёри инсон? Як назари сатҳӣ шояд фарқиятро ба мо нишон надиҳад, аммо дар асл, ин ду хеле фарқ мекунанд, дарвоқеъ, аз ҳамдигар хеле дуранд. Азбаски одамон махлуқанд ва Худо Худост – муқаддас, қудратманд, абадӣ, тағйирнопазир, Офаридгори мо, ки дар ниҳоят мо бояд ба Ӯ ҳисоб диҳем – биёед аввал ба меъёри Ӯ барои корҳои нек ва корҳои бад назар андозем.

Биёед аз худи ибтидои таърихи инсоният, дар Ҳастӣ 1 оғоз кунем. Дар он ҷо инсонҳо ҳамчун хусусияти ниҳоӣ ва тоҷдори офариниши Худо пешниҳод шудаанд. Ояти 26 онҳоро ҳамчун мавҷудоте пешниҳод мекунад, ки Худо ба онҳо бар ҳар махлуқе, ки Ӯ дар рӯи замин офарида буд, ҳукмронӣ медод. Худо аввалин ҷуфтеро, ки Ӯ офарид, баракат дод ва ба онҳо гуфт: «Насл кунед ва афзун шавед; заминро пур кунед ва онро тасхир кунед; бар моҳиёни баҳр, бар паррандагони ҳаво ва бар ҳар мавҷудоти зиндае, ки дар рӯи замин ҳаракат мекунад, ҳукмронӣ кунед» (ояти 28 NKJV). Дар Ҳастӣ 2:15, Худо мардро ба боғе, ки Ӯ шинонда буд, гузошт ва ба ӯ гуфт, ки «онро нигоҳубин кунад ва нигоҳ дорад». Онҳо дар он ҷо мудирони Ӯ буданд ва онҳо метавонистанд аз ҳама чизе, ки Худо дар он ҷо шинонда буд, лаззат баранд, ба истиснои он ки онҳо набояд аз «дарахти дониши неку бад» (ояти 17) мехӯрданд. Ҳамин тавр, онҳо дар бораи он ки ҳар рӯз чӣ кор карда метавонистанд, озодии васеъ доштанд, аммо онҳо махлуқ буданд ва барои итоат ба Офаридгори худ масъул буданд. Итоат ба Худо дар худи маркази савол қарор дорад: «Корҳои нек чист?» Ҳама чизе, ки аз итоат ба Ӯ бармеояд, кори нек аст.

Дар Ҳастӣ 3 мо достони ғамангезро дорем дар бораи итоат накардани инсоният ба Худо ва гунаҳкор шудани онҳо. Зан аз ҷониби мор фиреб хӯрд ва ба Худо итоат накард, аз меваи мамнӯъ хӯрд. Сипас вай каме аз онро ба шавҳараш дод ва ӯ хӯрд. Ҳеҷ гоҳ ба мо гуфта нашудааст, ки ӯ фиреб хӯрдааст. Баръакс, 1 Тимотиюс 2:14 эълон мекунад: «Одам фиреб нахӯрдааст». Вақте ки чашмони онҳо ба ҳолати онҳо кушода шуд, онҳо кӯшиш карданд, ки онро пинҳон кунанд. Корҳои бад оғоз шуда буданд ва яке паси дигар бо суръати баланд пайравӣ мекард. Итоат накардан ба Худо дар маркази корҳои бад қарор дорад.

Аз ин оғоз мо мебинем, ки ҳатто вақте ки мо дарк мекунем, ки он чизе ки мо кардаем, нодуруст аст, мо қариб ба таври инстинктӣ корҳоеро мекунем, ки шояд фикр кунем, ки хубанд, аммо инҳо танҳо ба корҳои бад илова мекунанд. Зан каме аз меваро бо шавҳараш мубодила кард. Мубодила метавонад чизи хубе бошад, аммо мубодилаи ӯ ба итоат накардани шавҳараш ба Худо мусоидат кард. Дар Румиён 5 гуноҳи мо ба Одам нисбат дода мешавад, зеро ӯ қасдан гуноҳ кард, ба маънои дӯст доштани занаш ё ҳадди аққал кореро кардан, ки вай мехост, ки ӯ кунад, на ба Худо итоат кардан. Ҳоло, ки онҳо гуноҳ карда буданд, онҳо корҳоро якҷоя карданд: барои худ аз баргҳои анҷир пӯшишҳо сохтанд, аз Худо пинҳон шуданд ва айбро ба дигарон бор карданд, на ин ки гуноҳи худро вақте ки Худо аз онҳо пурсид, иқрор кунанд (Ҳастӣ 3:7-13). Якҷоя кор кардан метавонад хуб бошад, аммо дар ин ҷо ин тавр набуд; онҳо гуноҳро ба гуноҳ илова мекарданд. Дӯст доштани зан хуб аст, аммо дӯст доштани ӯ ё гӯш кардани ӯ, на ба Худо итоат кардан, бад аст. Одамон шояд хоҳанд, ки ба коре, ки Одам кард, маънои хуб диҳанд, аммо Худо онро гуноҳ меномад. Итоат ба Худо ҳамеша хуб аст ва итоат накардан ба Ӯ ҳамеша бад аст.

Худо «онҳоеро, ки бадиро нек ва некиро бад меноманд» (Ишаъё 5:20) маҳкум мекунад. Худо ҳеҷ гоҳ дар Навиштаҳо итоат накарданро нек наменомад. Инсон метавонад ба амали се дӯсти Дониёл дар Дониёл 3 ҳамчун итоат накардан ба фармони подшоҳ назар кунад, аммо онҳо танҳо ба Худо итоат мекарданд, вақте ки подшоҳ ба онҳо фармон медод, ки ба фармоне, ки Худо ба халқи худ дар Хуруҷ 20:1-6 дода буд, итоат накунанд. Ҳамин тавр, итоат ба ҳокимияти олӣ аксар вақт аз ҷониби одамон ҳамчун итоат накардан ба ҳокимияти поёнӣ баррасӣ мешавад ва ҳатто метавонад ҳамчун чунин ҷазо дода шавад: дӯстон «ба миёни кӯраи оташи сӯзон» партофта шуданд (Дониёл 3:21). Қатъият дар итоат ба Худо, на ба инсон, метавонад аз ҷониби инсон ҷазо орад ва мо бояд ба чунин оқибатҳо омода бошем, зеро ин ҷаҳон дар ҳолати исён бар зидди Худо қарор дорад ва Шайтон ҳоким ва худои он аст (Юҳанно 14:30; 2 Қӯринтиён 4:4). Мо дар Каломи Худо бисёр мисолҳои дигари ин принсипро дорем.

Бисёр порчаҳои Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки мо инсонҳо аз таваллуд гунаҳкорем. Дар Забур 51:5 Довуд иқрор шуд: «Инак, ман дар гуноҳ ба дунё омадам, ва модарам маро дар гуноҳ ҳомила кард». Довуд минбаъд иқрор шуд: «Бадкорон аз батни модар бегонаанд; онҳо баробари таваллуд шудан гумроҳ мешаванд, дурӯғ мегӯянд» (58:3). Румиён 1–3 далелҳоро пешниҳод мекунад, ки дар калимаҳои «зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (3:23) ҷамъбаст шудаанд. Азбаски табиати мо ҳатто пеш аз таваллуд гунаҳкор аст, мо корҳои бадро табиӣ меҳисобем. Ҳатто як масеҳӣ шояд бояд эътироф кунад, ки «некиеро, ки ман мехоҳам кунам, намекунам; аммо бадиеро, ки намехоҳам кунам, онро амалӣ мекунам» (7:19).

Исоро як бор баъзе одамон пурсиданд: «Мо чӣ кор кунем, то корҳои Худоро ба ҷо орем?» Ӯ ҷавоб дод: «Ин кори Худост, ки шумо ба Ӯ, ки Ӯ фиристодааст, имон оваред» (Юҳанно 6:28-29). Ин ҳамон чизест, ки Рӯҳи Муқаддас, ки дар дили як шахс кор мекунад, кӯшиш мекунад, ки ӯро ба он водор кунад. Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ бо корҳои неки худ наҷот намеёбад. Наҷот аз файз тавассути имон аст, ва ҳатто ин аз худи мо нест, зеро «ин атои Худост, на аз корҳо, то ҳеҷ кас фахр накунад» (Эфсӯсиён 2:8-9).

Худи ояти баъдӣ ба мо мегӯяд: «Мо ҳунари Ӯ ҳастем, ки дар Масеҳ Исо барои корҳои нек офарида шудаем, ки Худо пешакӣ омода карда буд, то мо дар онҳо роҳ равем» (ояти 10). Ҳамин тавр, мо мебинем, ки корҳои нек маҳсули муқаррарӣ ё натиҷаи наҷот мебошанд. Онҳо далел медиҳанд, ки шахс воқеан наҷот ёфтааст. Номаи Яъқуб инро таъкид мекунад ва нишон медиҳад, ки «имон худ аз худ, агар корҳо надошта бошад, мурда аст» (2:17). Ҳавворӣ Павлус ба ҳамкори худ Титус навишт: «Ин сухани боэътимод аст, ва ин чизҳоро ман мехоҳам, ки шумо доимо тасдиқ кунед, ки онҳое, ки ба Худо имон овардаанд, бояд эҳтиёткор бошанд, ки корҳои некро нигоҳ доранд. Ин чизҳо барои одамон хуб ва фоидаоваранд» (Тит. 3:8). Дар Каломи Худо бисёр, бисёр порчаҳо мавҷуданд, ки инро пурра дастгирӣ мекунанд. Корҳои нек маҳсули табиати нав мебошанд, ки мо ҳангоми наҷот ёфтан гирифтем. Петрус дар номаи дуюми худ ба мо гуфт, ки мо «шарикони табиати илоҳӣ» шудаем (1:4), ки комилан муқобили он чизест, ки Ишаъё дар бораи мо пеш аз наҷот ёфтан мегӯяд: «Ҳамаи адолатҳои мо мисли латтаҳои ифлос мебошанд» (Ишаъё 64:6).

Вақте ки сухан дар бораи фарқ кардан меравад байни корҳои нек ва корҳои бад, мо на ҳамеша метавонем инро дуруст арзёбӣ кунем, зеро танҳо Худо ангезаҳои дилро медонад. «ХудовандАз номи Падар, Писар ва Рӯҳулқудс. Омин. 1. Салиби худро бардоред «Агар касе хоҳад аз паи Ман ояд, бояд худро инкор кунад ва салиби худро бардошта, аз паи Ман ояд». — Матто 16:24 2. Наҷот аз файз аст «Зеро ки шумо ба василаи имон аз файз наҷот ёфтаед; ва ин аз шумо нест, балки ин атои Худост; на аз аъмол, то ки ҳеҷ кас фахр накунад». — Эфсӯсиён 2:8-9 3. Худо муҳаббат аст «Ҳар кӣ муҳаббат надорад, Худоро намешиносад; зеро Худо муҳаббат аст». — 1 Юҳанно 4:8 4. Худои ягона «Шумо имон доред, ки Худо яктост; хуб мекунед. Девон низ имон доранд ва меларзанд». — Яъқуб 2:19 5. Исо роҳ аст «Исо ба вай гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам; ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба василаи Ман». — Юҳанно 14:6 чунон ки инсон мебинад, намебинад; зеро инсон ба зоҳир менигарад, аммо ХудовандORD ба дил менигарад» (1 Подшоҳон 16:7). Ҳамин тавр, дар ҳоле ки мо бояд корҳои бад ва ангезаҳои нодурусти худро ба Худованд иқрор кунем, мо ҳақ надорем, ки ангезаҳои дигаронро доварӣ кунем. Аммо 1 Таслӯникиён 5:22 ба мо ошкоро мегӯяд: «Аз ҳар гуна бадӣ дурӣ ҷӯед». Бигзор мо ҳамеша кӯмаки Худовандро ҷӯем, то бо виҷдони пок дар назди Ӯ ва ҳамчун намунаи хуб барои дигарон дар атрофи худ зиндагӣ кунем! Ба Титус, ки дар Крит дар байни одамоне, ки обрӯи хеле бад доштанд (Тит. 1:12), кор мекард, гуфта шуд, ки «дар ҳама чиз худро намунаи корҳои нек нишон диҳед … то ки мухолиф шарм дорад, ки дар бораи шумо ҳеҷ бадие нагӯяд» (2:7-8).