Ҳама гуноҳ ба марг мебарад
Ба маънои мутлақ, Румиён 6:23 ба мо бешубҳа мегӯяд, ки ҳама гуноҳ ба марг мебарад: «Музди гуноҳ марг аст.» Тавассути пайғамбар Ҳизқиёл Худо эълон карда буд: «Ҷоне, ки гуноҳ мекунад, хоҳад мурд» (Ҳизқиёл 18:4). Ва мувофиқи 1 Юҳанно 5:17, «Ҳама беадолатӣ гуноҳ аст.» Пас, аён аст, ки дар фарқ гузоштан байни гуноҳе, ки ба марг мебарад ва гуноҳе, ки ба марг намебарад, Худо дар ин ҷо дар бораи марг ҳамчун қисми умумии инсони гунаҳкор, ё дар бораи маҳкумияти абадӣ сухан намегӯяд, балки дар бораи чизи тамоман дигар.
Дар роҳҳои ҳукумати ахлоқии худ дар рӯи замин, Худо метавонад марги ҷисмониро барои ҷазо додани яке аз халқи худ барои гуноҳе бо чунин хислат ё дар чунин шароит содиршуда истифода барад, ки Ӯ, Довари одилона, бояд аз он намунаи сахт бисозад. Биёед ба чанд чунин ҳолат дар Навиштаҳо назар андозем.
Дар 1 Подшоҳон 13, Худованд ба марди Худо гуфт, ки дар Байт-Ил нахӯрад ва нанӯшад. Аммо ӯ итоат накард, бо пайғамбари пире, ки ӯро фиреб дод, хӯрд ва Худованд ба ӯ гуфт, ки ӯ зинда ба хона нахоҳад расид. Ва ӯро шер дар шароити комилан хилофи табиат кушт.
Ҳанониё ва Сапфира ҳар кадом қасдан дурӯғ гуфтанд, на танҳо ба Петрус, балки ба Рӯҳи Муқаддас, дар бораи он чизе ки онҳо аз фурӯши амволи худ медоданд. Ҳар кадом фавран аз ҷониби Худо кушта шуданд.
Барои рафтори ношоиста ва бетартибонаи Қӯринтиён дар зиёфати Худованд, ба онҳо гуфта шуд, ки «бисёриҳо дар миёни шумо заиф ва бемор ҳастанд, ва бисёриҳо хоб мекунанд» (1 Қӯринтиён 11:30). Рад кардани доварӣ кардани худ боиси он шуд, ки Худо ин масъаларо ба даст гирифт ва бо ин ҷамъомад бо ҷазо муносибат кард.
Вақте ки мо ба ин гуноҳҳо назар мекунем, онҳо гуноҳҳое ҳастанд, ки мо ба осонӣ содир карда метавонем – дар асл, ба эҳтимоли зиёд мо ба таври шабеҳ гуноҳ кардаем. Оё мо ягон бор ба амри равшани Худованд итоат накардаем, мисли марди Худо дар 1 Подшоҳон 13? Оё мо ягон бор риёкорӣ ва дурӯғгӯӣ кардаем, мисли Ҳанониё ва Сапфира, то одамонро бо садоқати худ ба ҳайрат орем? Оё мо ягон бор, мисли баъзе Қӯринтиён, худро тафтиш накардаем ва ба ин васила нон ва шаробро «ба таври ношоиста» гирифтаем? Кӣ аз мо метавонад худро аз чунин ҷиноятҳо бегуноҳ эълон кунад? Аммо дар муҳити худ, ки бо шароити махсуси таҳқири Худо дар танҳоӣ ё оммавӣ шадидтар шудааст, ин гуноҳҳои зоҳиран «оддӣ» ба гуноҳҳои марговар табдил ёфтанд.
Шахс метавонад дасти Худоро дар беморӣ ё садама эътироф кунад ва ба ҳукми ҷазои Худо сар хам кунад. Дигарон низ метавонанд ҳукми ҳукумати Худоро дар як вазъият эътироф кунанд ва худро озод ҳис накунанд, ки Худо интизоми Худро бардорад. Аммо биёед аз достони Аюб ва дӯстонаш огоҳӣ гирем ва ба хулосае наоем, ки беморӣ, ҷароҳат ё ҳатто марг ҳатман натиҷаи содир кардани гуноҳест, ки ба марг мебарад.
Вазъияти дигаре, ки дар ин робита метавонад баррасӣ шавад, вазъияти шахсест, ки барои куштор ё дигар ҷинояти сармоя ба марг маҳкум шудааст. Баъзан чунин шахсон ҳангоми интизори иҷрои ҳукм Худовандро қабул кардаанд. Худоро барои раҳмати бузурги Ӯ шукр. Чунин гуноҳе нест, ки Ӯ гунаҳкори тавбакардаро набахшад. Аммо қабул кардани наҷот аз файзи Худо ба ҳеҷ ваҷҳ роҳҳои Худоро дар ҳукумати ахлоқии Ӯ тағйир намедиҳад. Масеҳиён ҳеҷ масъулияте надоранд, ки барои наҷот додани ҳаёти чунин бародар ё хоҳари нав дуо кунанд (ё ба мақомот муроҷиат кунанд).
Дар ҳолатҳои оддии гуноҳ мо бояд барои якдигар дуо кунем, то барқароршавии гунаҳкорро ҷӯем. Ва як фикри ниҳоӣ: ҳатто дар он ҷое ки Худо бояд бо яке аз худ бо марг муносибат кунад – дар он ҷое ки Ӯ наметавонад ӯро дигар дар рӯи замин ба таври одилона тарк кунад – ин марг раҳмат аст ва шахсро ба ҳузури Худо ба хона меорад. Дигар барои ӯ имконнопазир хоҳад буд, ки Худовандро ба таври назаррас беобрӯ кунад. Чунин ҷазои ҷиддӣ аз ҷониби Худованд «барои он аст, ки мо бо ҷаҳон маҳкум нашавем» (1 Қӯринтиён 11:32). Чӣ Худое дорем мо!
